De zegenschaal en de angst XLIII

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                                170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Bij de laatste trap trede begon het getrommel. Het bande elke gedachte uit, daar had ik ook ook geen tijd voor, boven mij probeerde een stam wilde krijgers mijn deur in te beuken. Met sprongen gingen ik op mijn werkplaats af. Mij dode buurman stapte half naar buiten mij tegemoet, 'Snel,' riep hij de tijd is beperkt.' Rot op,' schreeuwde ik en ik duwde hem ruw opzij. Het licht was verblindend maar het was niet moeilijk om de plek te vinden die het helderste was. Op mijn knieen schoof ik er heen en plaatste met een ferme beweging de schaal er op. Hij werd zowat uit mijn handen geblazen. 'Anders om debiel,' blerde de ruwe grindstem in mijn hoofd. Ik gaf er gehoor aan en draaide de schaal een halve slag en voelde hoe hij iets wegzakte zoals een sleutel in een sleutelgat.

Een enorme dreun weerklonk en de lucht werd uiteengereten alsof een bliksemschicht onder mijn handen explodeerde. Ik werd van mijn voeten getild en door de ruimte geschoten als een ledepop. Ik vloog als een kurk uit een champagne fles op duizinglingwekkende snelheid langs de dode wachters. Ik had nog net genoeg besef om langs mijn hand naar het meer te kijken. Ik scheerde over de prairie en het licht veranderde een aantal malen van intensiteit om mij heen, 'ha,' was mijn eerste gedachte, 'ik ben een meteoriet.'

De trommelende indianen snelden steeds naderbij en ik zag het meer en toen nam mijn snelheid af en viel ik uit de lucht, naast de kano's. Ik zag mijn lief in het meer en ik zag de kronkelende beweging die naar haar toe zwom. Ik had geen tijd gehad om te mikken toen ik langs mijn hand gekeken had en als een mislukte superman was ik op de verkeerde plek uit de lucht gevallen.

'Een Kano, mijn koninkrijk voor een kano,' dacht ik en ik sprong in de dichtsbijzijnde kano waar een peddel in lag en ging er vandoor. 'Ugh,' hoorde ik op verontwaardigde toon en ik dacht terwijl ik als een waanzinnige peddelde,' het is niet bepaald mijn indianendag.'

Mijn lief was nu aan het watertrappelen en zag mij toesnellen en schreeuwde maar al mijn kracht en aandacht zat in de peddel die ik steeds sneller in het water liet bijten. In volle vaart passeerde ik de vorm die op mijn vrouw afzwom en bereikte haar een paar kano lengtes voor het serpent dat nu zijn kop uit het water stak. 'Snel over de kano hangen,' riep ik.' Het ranke bootje ging haast om en met alle kracht gaf ik tegenwicht en toen lag mijn lief over de breedte van het ranke voertuig. 'Naar mij toe,' brulde ik toen ik zag dat de punt onder water dreigde  te gaan en ik hing zelf zo ver mogelijk naar achteren.

                                       images?q=tbn%3AANd9GcQRuD0_oYP9BvYidDCIL

Dat deed mijn lief en zij schuifelde iets dichter naar mij toe en daarna durfde zij niet meer te bewegen, want elke beweging dreigde het vaartuigje om te gooien. Ik begon weer als een waanzinnige te peddelen en zag het eilandje steeds dichterbij komen..  We waren topzwaar geworden maar gingen ongeveer net zo snel als het serpent dat ons volgde. Zelfs toen de kiel de grond raakte peddelde ik nog. Mijn sweety sprong op en rende, het water hoog opspattend, het strand op en ik peddelde nog.

Een slag deed mijn  bootje haast omslaan en de slang was er en ik mepte hem met alle kracht in mijn lichaam op zijn lelijke kop en sprong het bootje uit. Ik waadde achterstevoren zo snel als ik kon naar het strand. Mijn voeten protesteerden tegen de scherpe stenen die zich in mijn voetzolen trachten te boren maar ik hield mijn oog op de bek die mij mij loerend aankeek en elk moment naar voren zou kunnen schieten om mij mee te sleuren. Ik hield de peddel als een slagwapen half opgeheven.  Toen was het water rond mijn kuiten en ik draaide mij om en rende voor mijn leven en bleef rennen zelfs toen ik al door het hete zand ploegde.

                                         images?q=tbn%3AANd9GcQRuD0_oYP9BvYidDCIL

Toen ik mij omkeerde zag ik dat ik een meter of 20 van de waterlijn was en de beweging die het water beroerde was het serpent dat zijn weg weer zocht naar diepere delen van het meer.

'Dank je,' zei mijn lief, 'dat was net op tijd.' 'Zeg dat,' antwoordde ik, 'het kwam maar net goed.'  'Hoe kom je in mijn droom terecht,' vroeg zij. 'Dit is droomtijd, denk ik,' antwoordde ik, 'of de eeuwige jachtvelden of wat je het maar wil noemen en ik zal je altijd helpen, dat weet je toch.' 'Silly boy,' zei ze, en toen voegde zij er aan toe, 'ik weet het, ik zou niet anders verwachten.' 'Is dit dan echt,' vroeg zij, 'of is dit een plaats waar wij even elkaar ontmoeten voor we wakker worden.' 'Er is geen werkelijkheid,' zei ik en deed mijn armen om haar heen, 'wij zijn echt en de rest is onzin, werkelijkheid is wat je er van maakt.'

                                       images?q=tbn%3AANd9GcSc_clYJh7sMcoC-Qi6u

'Zo is het echt, he,' lachte zij. 'Reken maar van yes,' antwoordde ik, 'dat is voor altijd en altijd.' Als we wakker willen worden dan moeten we daar heen,' zei ik en ik wees naar de verte naar de grotopening waar fel blauw licht uitbraakte. 'Hmm, zei ze, 'ik weet niet of ik dat zou willen, het is hier wel mooi. En als dit het hiernamaals is dan zijn wij twee zielen die elkaar gevonden hebben.' 'Ik heb je al jaren geleden gevonden,' glimlachte ik, 'en het is het beste wat mij ooit is overkomen.'

Ik had mijn ogen nog op de grot gericht en zag hoe langzaam de blauwe gloed minder en minder werd en uiteindelijk verdween. 'Wij zijn, denk ik zomaar, uitfase,' zei ik, 'laten we er maar het beste van maken en een gevoel van geluk vervulde mij zoals ik slechts zelden als deelaspect in mijn leven had ervaren.

San Daniel 2020

lees ook 44

27/03/2020 19:21

Reacties (2) 

1
27/03/2020 21:40
In één woord: geweldig!
Dit is toch niet het slot, hoop ik?
1
27/03/2020 21:52
Thank you madam.. nee maar we zijn er wel bijna
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert