De zegenschaal en de angst XLII

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

 Ik keek nog één keer over mijn schouder en zag de deinende en dansende cirkels alsof in trance, half bukkend en zich dan weer oprichtend, begeleid door een getrommel die elke gedachte verdrong. De achterflap bewoog in de lichte wind die opgestoken was, links en rechts van de opening bewogen de veters, die bedoeld waren als sluiting, zachtjes heen en weer.

Met één snelle stap stond ik in de teepee. Ik zag de twee fakkels die aan weerzijde van het opgespannen en inderdaad gezwachteld lijk stonden. Voor Old Rock op de grond waar hij nog maar met één been op de grond rustte stond op een dikke huid mijn schaal. 'Die is van mij,' dacht ik haast met een gevoel van vreugde, wie had gedacht dat ik ooit nog blij zou zijn geweest om die verdoemde schaal te zien?

                                               170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Wat te doen zou ik hem onder mijn hemd stoppen of met de schaal gewoon in de handen de achterflap uitlopen en over de heuvel naar mijn auto gaan. 'Barry?' Die gedachte kwam een beetje schuldbewust op. 'Ieder voor zichzelf ,' meende ik, het ging tenslotte om mijn lief die verslonden zou worden door een serpent, en mijn ingewanden die uit mijn lijf zouden worden gescheurd en mijn overblijfselen die voor eeuwig bij de poort de wacht zouden houden in een nis.  Ik bukte mij zonder de mummy ook maar een blik waardig te keuren. Ik hield de schaal op de kop om de as er uit te laten dwarrelen en was net klaar om stiekum te vertrekken toen de voorflap openging.

Ik sprong op, schaal in de hand en mijn voet haakte achter een kabel die langs de paal liep om Old Rock omhoog te houden. 'Ugh,' hoorde ik achter mij. Ik rukte mijn voet los en dat had ik niet moeten doen want nu viel de mummy naar voren op de fakkels en ik weet niet wat er onder de zwachtels zat, maar hij vatte meteen vlam. De grote krijger keek mij even met grote ogen aan en sprong toen naar voren. Met een katachtig sprong ging ik door de achterflap en schopte zonder het te willen daarbij de hoofd teepee stok om. Ik zag hoe de huiden vlam vatte terwijl de wigwam ineen zakte en ik had de indiaanse krijger moeten helpen maar ik zou de laatste geweest zijn om de schaal neer te zetten.

'Ieder voor zich,' dacht ik voor de tweede keer binnen een paar minuten. 'Had hij maar niet binnen moeten komen.' Ik spurtte de heuvel op  en stopte even halverwege, totaal buiten adem met een bloedsmaak in mijn keel van het rennen. Ik keek even om en zag Little Bighorn mijn richting opwijzen en ik rende de laatste meters de helling op en zag mijn trouwe Chrysler al staan. Het dak was zwart van de raven die zich er op genesteld hadden. 'Ik heb hem, riep ik van verre, ' rot  toch op,' krijsde ik, 'kijk dan toch,' en rennende hield ik de schaal omhoog.

                                   images?q=tbn%3AANd9GcT8uD6chro1RBaHxqKhh

Ik hoorde geluiden achter mij van paarden en wist dat er niets anders op zat dan te proberen te ontkomen, raven of niet, mijn auto was de enige redding. De raven stegen op en vlogen in een wolk over mij heen en ik bereikte de auto en zette de schaal op het dak. Koortsachtig zocht ik naar mijn sleutels in mijn broekzakken en toen voelde ik hen in mijn bodywarmer. 

Ik drukte op het knopje en de deuren gingen van het slot af. Ik zag hoe de raven op de indianen afvlogen en hen begonnen te pikken dat het een lieve lust was. Twee vielen van hun paard terwijl ze met beide handen de raven van hun hoofd trachten af te rukken. Ik startte de auto en die sloeg gelukkig meteen aan, ik tikte de pook in drive en stopte, de schaal stond nog op het dak! Ik sprong naar buiten, griste de schaal van het dak en dook de auto weer in. In drive en met rondspinnende banden en stof opwerpend scheurde ik weg.

Het was maar net op tijd, ik wierp achter mij een zandstorm op en zag een rookwolk boven het stof opstijgen. 'Dat zal Old Rock's Teepee zijn,' dacht ik, 'en misschien wel wat buur wigwams, boy zo maak je geen vrienden.'  Ik bereikte de asfalt weg en gaf meteen vol gas, de Amerikaan sprong even scherp naar links en was toen onder controle en even later kreunde de grote V8 onder de marteling van maximale toeren over de hoofdweg. Ik keek in mijn spiegel en zag een vijftal stippen van de zandweg komen.

'Die komen voor mij,' wist ik met zekerheid, 'en als zij mij inhalen dan maken zij mij af. Het is niet elke dag dat een vreemdeling een dode krijgsbroeder in de fik steekt tijdens een Pow wow.' Ik trof het de spoorbomen waren bezig met een neergaande beweging toen ik mijn dorp naderde. Ik spoot er onder door. 'Welkom,' stond erop het bord. 'Where de past is the present.' Ik begreep  de spreuk onder het dorps wapen nu écht. Alles liep door elkaar heen en indianen zaten achter mij aan en ik had naast mij een zegenschaal die alleen maar ellende had veroorzaakt in mijn leven en die moest in de kelder op een snijpunt.

                                           images?q=tbn%3AANd9GcRvyIfypTQPslDIibeK8

Ik reed ongecontroleerd hard mijn straat in en stopte voor mijn huis. Ik zette de motor niet eens uit. Ik griste de schaal van de passagiers stoel en rende naar de voordeur. Ik bonkte er hard op terwijl de eerste auto's de straat in reden. 'Klote spoorbomen waren weer open,' dacht ik. Mijn lief deed open,' wat is er vroeg zij verschrikt? 'Deur achter mij op slot,' krijsde ik en rende zo snel als mijn benen toelieten naar de slaapkamer.

Ik ging volle kracht op het luik af en trok het aan de ring omhoog en het blauwe licht scheen overal. 'We zijn in fase, was mijn enige gedachte terwijl ik de trap afstormde de kelder in. Boven hoorde ik bonken en schoppen tegen de deur.

San Daniel 2020

lees ook 43

 

 

 

26/03/2020 19:16

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert