Lieve J....

Door Angelsuenos gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Lieve J.....,

 

Er is nu een rare tijd aangebroken. Corona, een woord waar we hiervoor nooit eerder van hebben gehoord, is nu een van de meest gebruikte woorden. Een virus die ongegeneerd om zich heen slaat, en zich plaatst in soms nog gezonde mensen. Waardoor ze last krijgen van meerdere klachten, waaronder ook ademhalingsproblemen. Het virus zelf is voor het blote oog onzichtbaar, en niet tastbaar. De gevolgen ervan zijn wel zichtbaar, en groot. 

Scholen, speeltuinen, sportzalen zijn inmiddels al een week gesloten, maar ook jou logopedie afspraak. De afspraak bij de tandarts is afgezegd. Speelafspraken met vriendjes kunnen niet doorgaan. En zelfs jou bezoekregeling met je vader, lijdt er onder. 

J.... je bent een lief, en slim kind, maar je bent nog maar 9 jaar oud. Daarnaast heb je veel behoefte aan structuur en duidelijkheid. Iets wat ik en vele met mij, jou niet in dezelfde proportie als normaal kan bieden. Alles wat normaal jou dagen vulde, is weggevallen. Alles waar jij met plezier aan meedeelde, is weggevallen, en dat terwijl juist jij daar hard voor heb moeten vechten. Contact met andere mensen, is iets waarvoor jij je innerlijke strijd aan moest gaan, maar ook nieuwe dingen, zoals sport, en logopedie. Alles waar jij je door heen heb geslagen als een stoere grote jongen. Is weg. 

Het doet mijn moederhart pijn, om jou zo in de onrust te moeten zien. De onwetenheid, maakt jou kapot. Ik zou je zo graag willen helpen, maar ik weet niet hoe. Hoe kan ik jou uitleggen, wat er nu wereldwijd aan de gang is. Hoe kan ik jou uitleggen, dat hetgeen waar je zo voor moest vechten nu niet meer door kan gaan. Hetgeen waarvan ik als jou moeder altijd heb gezegd, dat je het kon, en dat je niet mocht opgeven. -Opgeven is namelijk nooit een optie- Toch moest jij nu halsoverkop, alles opgeven, alles werd stopgezet. Alles werd gesloten. Doodnormale dingen kunnen niet meer doorgaan. Hoe kan ik jou uitleggen, hoe lang dit duurt? Niemand heeft enige idee, hoelang deze schrijnende situatie door zal gaan. 

Ik kan je geen duidelijkheid beloven voor morgen. Ik kan je geen fysiek contact met je vader beloven. Ik kan je niet beloven, dat je volgende maand, het verjaardagspartijtje van je beste vriend kan meemaken. Sterker nog, ik kan je geen toetje voor vanavond beloven. Toen het Corona wild om zich heen begon te slaan, begonnen bange mensen mee te doen. Winkels werden leeg gehamsterd, zonder enige medeleven naar het winkelpersoneel of andere gewone burgers. Als gevolg dat jij niet meer mee mag naar de winkel, gewoon om te voorkomen dat jij daar tussen de bange, niet meer na kunnen denkende kudde mensen terecht komt. Mensen, die zich in angst gedragen als beesten, dierlijk instinct komt nu naar schaamteloos naar boven. De winkel die op nog geen 500 meter van ons huis verwijderd is. De winkel, die sinds kort een groot onderdeel van jou leven is, omdat het jou leerproject was om je zelfstandig en alleen onder andere mensen te bevinden. De angst in je ogen was telkens goed zichtbaar, toch vocht jij jezelf er doorheen. Je bent uiteindelijk drie keren, volledig naar de winkel gelopen, iets lekkers gehaald en weer terug gekomen. Ik, die stiekem vanaf het balkon elke voetstap van je volgende, gloeide van trots. Daar liep mijn ventje, die stoerder was dan de jongens die een stukje verderop van de schuurdaken afsprongen(freerunnning), juist omdat jij doodsbang toch doorzette. Met pijn in mijn hart, mocht ik nu uitleggen waarom zelfs die winkel nu voor jou verboden terrein was. En opnieuw kon ik je niet beloven, voor hoe lang dat ging duren. 

Een tijd, waarin structuur en duidelijkheid een zeldzaam iets is. Een tijd, waarin beloftes maken niet meer zo vanzelfsprekend zijn. Een tijd waarin niet alleen jij het moeilijk heb met alle veranderingen. Ziekenhuizen draaien overuren, in de hoop het aantal overledenen laag te houden. Supermarktpersoneel, waarvan sommige net de leeftijd van 16 hebben bereikt, worden uitgescholden, bespuugd door mensen die hun ouders hadden kunnen zijn, terwijl ook hun hard vechten voor ons belang. Om maar niet te spreken over vrachtwagenchauffeurs die niet meer naar de wc kunnen, uniformpersoneel die gek genoeg in deze tijd nog meer worden bedreigd. - Ik hoest op jou! - Is de nieuwe bedreiging. Evenementen en bijeenkomsten zijn tot 1 juni verboden, op straat mag je maar maximaal met drie personen samen zijn, anders hangt er een hoge boete aan je broek, om zou het aantal besmettingen laag te houden, maar productiepersoneel moet doorwerken, met honderden mensen in 1 gebouw.

Angst is nog nooit zo voelbaar geweest. Angst op herhalingen van andere landen. Angst om de economische toestand, lijkt misschien minder belangrijk maar zonder inkomen, geen eten. Angst voor de toekomst, de medemens. En misschien nog wel het belangrijkste, angst voor kwetsbare geliefde. Ons pasgeboren neefje, die door zijn open gehemelte extra gevoelig is, voor virussen en infecties. Oma die met astma en bronchitis al in de kwetsbare groep valt, om maar niet naar haar leeftijd te kijken. Jou beste vriend, die ook vanaf zijn geboorte al in een risicofactor zit. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar juist nu waarneer we ons meer dan ooit te voren, ons zorgen maken om geliefden, kunnen we niet bij ze zijn. Geen liefdevolle knuffels geven, geen schouder om op uit te huilen.

Ik hou niet van beloftes, nu niet, maar ook nooit eerder gedaan. Toch ga ik je nu iets beloven, juist door de tijd waar we nu in leven. Een tijd zonder beloftes en zekerheden, een tijd vol veranderingen en angst. Een tijd waarin ik je geen toetje kan beloven, maar je wel iets belangrijkers. Iets waarvan ik hoop, dat je er volledig op kan vertrouwen, en nooit meer zal vergeten. 

Want ik beloof jou nu, uit het diepst van mijn hart, dat ik jou niet zal vergeten, bij je zal blijven tot het einde, en je zo goed mogelijk hier door heen zal proberen te loodsen. Ik weet niet hoe de komende tijd er voor ons uit zal zien, net zoals ik niet weet hoe het einde er uit zal zien. Wel weet ik, dat ooit alles beter wordt.

Samen zijn we niet alleen! Dus laten we onze handen in elkaar slaan, en samen vechten tegen deze wereldwijde vijand.

Hoop doet leven. Zodra je alleen nog maar overleeft, heeft het leven geen nut meer. Dus hou hoop! Ooit wordt alles beter.

 

Ik hou van je.

Mama

24/03/2020 10:48

Reacties (1) 

1
25/04/2020 23:33
Emotioneel geschreven woorden. Maar het klopt wel wat je over dat hamsteren schrijft.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert