Corona in mijn (nog) virusvrij leven

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Het is vrijdagmiddag 20 maart. Eigenlijk moet ik hard aan het werk, maar het lukt niet. Mijn hoofd zit vol woorden en gedachten, mijn hart vol emoties die alle kanten uit vliegen. Eerst maar schrijven dan, misschien help het. Een overpeinzing.

96b6a876210211d7dd4d174f1cc09693_medium.

Corona in mijn (nog) virusvrij leven

Is het echt nog maar anderhalve week geleden dat we met z'n allen wat lacherig keken naar premier Rutte die na zijn persconferentie alsnog per ongeluk de hand schudde van de RIVM-mijnheer? Geen handen schudden en hoesten in de elleboog, bij griepachtige klachten thuisblijven, dat was het advies. Drie dagen later werd het een stuk serieuzer, niemand lachte meer. Zoveel mogelijk thuiswerken, social distancing en minimaal anderhalve meter afstand houden van de ander. De paniek sloeg toe en er werd massaal gehamsterd. Nog eens drie dagen later werd er besloten tot algehele sluiting van alle scholen en restaurants. Corona heeft definitief toegeslagen en de maatschappij ontwricht. Alle theater- en concerten zijn afgelast, Koningsdag gaat niet door, net als de Formule 1 op Zandvoort en het Eurovisie Songfestival in Rotterdam.

Ongeveer twee weken geleden postte ik op mijn Facebook nog een ietwat luchtige post over Corona, dat we hygienisch moesten zijn en ons verstand moesten gebruiken maar ons vooral niet gek moesten laten maken. Hoe naïef! Ik heb het, en met mij velen, compleet onderschat!

Ik woon in de Noordhollandse polder en daar kwam Corona iets later dan in Brabant. Maar inmiddels grijpt het hier ook om zich heen. Het is onontkoombaar. En dat is fucking eng! Terwijl ik dit schrijf zie ik een popupje rechts in mijn scherm: NU.NL: "nog 30 mensen overleden, 534 nieuwe besmettingen". Op één dag! De getallen lopen nog elke dag op, en in mijn hoofd doemen Italiaanse taferelen op. We staan nog maar aan het begin van de curve, het ergste moet nog komen! Een Italiaanse arts vertelde gister op tv dat hij met een week of drie de piek in Italië verwacht, en dan te bedenken dat wij daar een week of vier achteraan hobbelen..

Vorige week donderdag was ik ongeveer een uur voor de persconferentie van Rutte in de supermarkt. Het schap met toiletrollen was nagenoeg leeg. In een vlaag van paniek, stel; het is op en je kunt nergens meer toiletpapier kopen, nam ik ook een pak mee. Die staat thuis nog onaangebroken, ik bleek voledoende voorraad te hebben. Na de persconferentie heb ik uren lopen dubben, wat te doen met mijn werk de volgende dag? Ik liep al weken met een snotneus en kuchte net zo lang af en toe wat. Flink last van mijn ogen, tranend en jeukend, maar voor mijn gevoel was het gewoon verkoudheid. Ik voelde me niet anders, het voelde niet gevaarlijk. Bovendien zouden we vrijdag afscheid nemen van een inval-collega die gedurende een zwangerschapsverlof ons zo goed had geholpen. Ik besloot om die reden toch naar het werk te gaan. De vertrekkende invalcollega dacht er echter anders over en meldde zich af vanwege Corona-angst en hamsterdrift. Ik was al op kantoor en bleef er dus maar. De hele dag spraken mijn baas en ik over niets anders. Hoe viel thuiswerken in ons vak nu praktisch uit te voeren? Er moest wel gewerkt worden, we zijn maar een klein bedrijfje en kunnen het ons niet veroorloven een poosje dicht te gaan. Alle begrip, maar ik voelde me er niet helemaal senang bij.

aec49058aaf379f475e8e36d46876b73_medium.

Dochter ging naar haar vader, zoon zat bij zijn lief in Amsterdam. Een weekend lang zat ik te dubben en te piekeren, wat was nou wijsheid? Wanneer was het "overdreven paniek" of "onderschatte naïviteit?" Ik kwam er niet uit. Inmiddels schreeuwden scholen en ouders moord en brand, de scholen moesten dicht! Kinderen waren niet zozeer vatbaar voor het virus, maar zouden het wel kunnen doorgeven aan ouders en leerkrachten. Zondagmiddag een paniekerig appje van dochter: "Als Rutte een lockdown aankondigt, wil je me dan komen halen?" En ik appte zoon: "vanavond even bellen?", ik had hem al een paar weken niet gesproken. De persconferentie was serieus en een soort van dreigend. Per direct alle scholen, restaurants, sportclubs dicht. Rutte zelf zou de avond erna in een toespraak het een en ander verduidelijken. Ik bleef maar dubben wat te doen met werk. Ik wachtte op een besluit van mijn baas, maar toen die uitbleef nam ik een besluit: ik zou voorlopig thuiswerken.

Zodoende was ik maandag ineens een dagje vrij. Ik had afgesproken dat ik 's avonds, wanneer er niemand meer op kantoor was, zou komen om thuiswerkspullen op te halen. Ik maaide het gras en kortte een nieuw gordijn in. Haalde boodschappen voor de komende dagen en merkte al snel dat er niets eetbaars meer lag op de versafdeling. Bizar. En supermarktmanager vertelde me, terwijl ik ongemakkelijk afstand hield, dat er 's morgens vroeg vers geleverd werd en dat de schappen nog voor de middag al compleet leeg waren. Ik moest dus de dag erna in de ochtend maar terugkomen. Op het tijdstip dat ik normaal thuis kwam van werk, stapte ik nu in de auto om naar het werk toe te gaan. De wegen waren vrijwel leeg. Op kantoor vond ik een vol bureau met mappen en ordners, baas had zijn best gedaan thuiswerk bij elkaar te zoeken. Ik pakte alles in en vertrok naar huis, onderweg dochter even opgehaald bij haar vader. 

Dinsdag moest ik vroeg op, want ik moest tenslotte op tijd in de winkel zijn om eten te kopen, anders moesten we het 's avonds met een boterham doen. Gelukkig waren de schappen vol, maar het bleef raar en onwennig om mensen bewust te ontlopen. Van de weeromstuit keek ik maar naar beneden, alsof oogcontact maken ook gevaarlijk was. Ik wist me geen houding te geven. Daarna thuis aan de keukentafel aan de slag. Dochter kon niets doen, als LIO-studente zat ze ineens thuis. De leerkrachten van haar stageschool hadden spoedoverleg, maar zij hoefde daar niet bij te zijn. Zoon had gebeld en verteld dat hij een account had gekregen om vanuit huis te kunnen werken. "Maar ik kom voorlopig niet naar jou toe hoor mam!" Nee, beter van niet, blijf waar je bent, daar zit je goed.

Dinsdag en woensdag werkte ik thuis, woensdagavond vertrok ik weer naar kantoor. Daar deed ik het werk wat ik thuis niet kon doen. Werkspreiding, dat doen we nu. Baas overdag en ik 's avonds op kantoor. Collega met baby werkt al twee dagen thuis en de laatste collega zat al met reumaklachten thuis. Zij wil komende week weer aan het werk, maar hoe en op welke manier is nog niet helemaal duidelijk. We worstelen allemaal met de vraag hoe het een en ander praktisch in te vullen.

a8af6ec6eff3d8a9fd67fdc01ea542ae_medium.

Dochter gisteravond, stil op de bank. Ik kijk tv, overal gaat het over Corona. Ik ben een nieuwsfreak, ga van actualiteit naar nieuws naar achtergrondprogramma. Maar het duizelt me, Corona is zo ongrijpbaar, zo eng in ons midden en eigenlijk weten zelfs de wetenschappers niet hoe het zich zal ontwikkelen. Daar zit je dan. Met al je angst, twijfels, verdriet en hoop. Ze begon te huilen, ze was zo in vertwijfeling of ze het weekend wel of niet naar d'r vader zou gaan. Is het verstandig? Heel zwart-wit: nee. Maar is het begrijpelijk dat ze toch ook graag dicht bij haar vader wil zijn? Ja, natuurlijk! We hebben lang gepraat, alle voors en tegens afgewogen, en ze besloot vandaag te gaan. Begrijpelijk.

Regelmatig app ik met mn vriendinnen. De een, in Zuid-Limburg, heeft een zoon die in Brabant "vast" zit, een vader van 83 bij wie ze niet meer op bezoek mag en een dochter die op reis is in Vietnam en bij die het nog niet helemaal was doorgedrongen hoe ernstig de situatie is. Een andere vriendin, in het hoge noorden, behoort tot de kwetsbare groep. Een derde woont in Brabant en werkt zich een slag in de rondte in het ziekenhuis. Een vierde uitte haar zorgen op FB over haar ouders, beiden behorende in de risicogroep en beiden ernstig ziek. Ze mag er niet meer op bezoek, of iedereen hen asjeblieft een kaartje wilde sturen. Weer een ander zit met hevige griep - of toch Corona? - verschijnselen thuis. Er wordt niet meer getest, dus er is geen zekerheid. Gezinsleden voelen zich ook niet lekker. Weer een ander was op familiebezoek in Marokko, twee zoons mee, de rest van het gezin bleef in Nederland. Nu blijkt dat terugkeer naar Nederland vrijwel niet mogelijk is op korte termijn en blijft het gezin voorlopig gescheiden van elkaar.

Ik zit nu alleen thuis. Vanmorgen liet ik mijn tranen voor het eerst gaan toen in heel Europa op het zelfde moment Gerry & The Pacemakers te horen was met You'll never walk alone. Niemand praat meer ergens anders over, er is ook niets anders in mijn gedachten. Anderhalve week geleden lachten we om de elleboog-begroeting, nu blijven we uit angst zoveel mogelijk thuis en groeten we helemaal niet meer fysiek. Hoe zal de wereld er over anderhalve week uitzien?

8e6d678f7bd22c25023334917c47856a_medium.

Ik ben bang om ziek te worden. Ik vind het echt een hele enge gedachte. De angst geisoleerd te raken van je dierbaren en in eenzaamheid te sterven is zo, zo ontzettend naar! Mijn dochter, jong en vitaal, zegt echter; laat maar komen, dan ben ik tenminste immuun. Ze maakt zich geen zorgen over de dood, voor de isolatie en gaat ervan uit dat ze - als ze ziek wordt - slechts milde klachten zal krijgen. Optimistisch, wie ben ik om haar mijn angsten op te dringen? Maar toch wil ik, wanneer ze na het weekend weer thuis is, met haar bespreken wat te doen wanneer ik ernstig ziek wordt. Waar mijn overlijdensverzekering ligt en hoe het met het huis geregeld moet worden. Want stel dat ik naar het ziekenhuis moet, dan zie of spreek ik haar wellicht niet meer en kan ik haar niets meer uitleggen. Maar ook: moet ik de woningbouwvereniging vragen om te regelen dat zij in ons huis kan blijven wonen wanneer ik zou komen te overlijden? Ze heeft nu nog geen eigen inkomen (na de zomer wel), maar wat als ze hier niet kan blijven, hoe moet het dan?

Wanneer ik in het openbaar ben, in de supermarkt bijvoorbeeld, voel ik een enorme smetvrees voor alles. Het pak appelsap, wie heeft dat aangeraakt? Zit daar het virus nog op? Hoe lang blijft het "leven" op materialen? Als ik kuch in mijn elleboog, moet dan mijn trui niet meteen in de was? Is wassen op 40 graden heeft genoeg of blijft het virus dan nog actief? Zijn mijn katten schoon van Corona? Kan ik de post wel uit de brievenbus pakken? Mijn God, ik word helemaal gek van al die vragen en onzekerheden. Ik luister zoveel en zovaak mogelijk naar Diederik Jekel, die mij via radio, tv en podcasts op youtube dagelijks in heldere Jip- en Janneketaal uitlegt wat hij weet. Maar desondanks blijft er zoveel onduidelijk en doemen er steeds weer nieuwe vragen op.

Voor mijn gevoel is het niet óf, maar wannéér ik het virus krijg. Hoe ziek zal ik worden? Kan mijn lichaam het aan? Ik ken benauwdheid, longontstekingen en longaandoeningen uit mijn naaste omgeving, dat is echt doodsangst. Niet kunnen ademen, elke ademhaling weer pijn en moeite. Het is echt hel. Ik behoor niet tot een officiële risicogroep, maar heb met mijn overgewicht en slechte conditie geen optimale omstandigheden om de ziekte goed het hoofd te kunnen bieden. Dus probeer ik nu dagelijks mijn conditie op te krikken, slik multivitamine en eet ik vers en gezond (mits verkrijgbaar). Of dat op zo korte termijn voldoende is, moet blijken.

Gevaar loert overal. Mijn dochter komt na het weekend thuis en heeft bij andere mensen op de bank gezeten. Haar vader werkt in een supermarkt en is dagelijks in contact met veel verschillende andere mensen. Haar stiefmoeder maakt panden schoon, komt op veel plekken waar anderen zijn geweest. Onderzoekers weten nu dat het virus enkele uren tot wel een dag actief kan blijven op verschillende materialen, wat heeft haar stiefmoeder allemaal aangeraakt wat besmet geweest kan zijn? Haar kleine broertje en zusje spelen buiten met de buurkinderen. Dochter komt thuis en kan op zoveel manieren besmet zijn geraakt zonder dat ze het weet. Ik ga naar kantoor en het begint al met een opendoen van de kantoordeur. Hoe lang geleden is die door een ander aangeraakt, door hoeveel mensen die hij vastgepakt, wie van hen was besmet? Ik pak de ordners met administraties van klanten, hoe lang geleden hebben zij dit vastgehad? Ik ga naar het toilet, maar mijn baas en collega waren daar vanmiddag ook. Ik was mijn handen grondig, maar draai daarna met mijn schone hand de misschien besmette kraan weer dicht. Is de handdoek wel schoon? Moeten we elke handenwasbeurt niet een andere handdoek pakken?

Het is gekmakend. Soms voel ik al een Corona-moeheid opkomen. Even iets anders. Muziek, een gek programma op tv. Even lachen. Maar nooit, nooit, is het helemaal uit m'n gedachten. Ik heb niets te klagen. Ik ben nog gezond, mijn kinderen, familie en meeste vrienden ook. Ik ken niemand persoonlijk die in het ziekenhuis ligt of is overleden aan het virus. Ik prijs me gelukkig en ben dankbaar voor elke dag die me gegeven wordt. Het kan zoveel erger, mijn leven is (nog) virusvrij.

De grote les die hieruit geleerd wordt is wel: we zijn nietig, de mensheid is nietig, de natuur is nog steeds de baas en laten wij vooral niet denken dat wij de natuur de baas kunnen zijn!

6a21c3991e5ccc75ddbc503569e3f263_medium.

© Sanne 2020

20/03/2020 14:13

Reacties (4) 

22/03/2020 06:41
[[Deleted]]
3
Candice tegen Rob
22/03/2020 11:29
Die laatste zin ... schaam je! Slaat echt nergens op! je bent zomaar, zonder enige onderbouwing en zonder enige vorm waar dat wat jij beweerd deze twee mensen die proberen om Nederland hier doorheen te loodsen zonder al te grote aantallen doden ... uit aan het maken voor moordenaars, Als je dat normaal vind ... dan heb ik medelijden met je.
2
21/03/2020 14:54
Sterkte met je angsten...
Ik ben niet bang: wat dat betreft ben ik een uitgesproken fatalist. Gelukkig kan ik thuis blijven zo lang ik wil en heb ik ook nog eens de luxe van een grote tuin. En mocht het noodlot toeslaan (ook ik ben maar een mens in de risicogroep) dan zij het zo.
1
20/03/2020 18:07
"Ongeveer twee weken geleden postte ik op mijn Facebook nog een ietwat luchtige post over Corona, dat we hygiënisch moesten zijn en ons verstand moesten gebruiken maar ons vooral niet gek moesten laten maken. Hoe naïef! Ik heb het, en met mij velen, compleet onderschat!"


Nee meis dat was niet naïef, want zo moet je er in blijven staan.

Bang om ziek te worden? Waarom? ja het is ernstig, maar 80 tot 90% gaar er niet aan dood en die er aan dood gaan zijn voornamelijk mensen van boven de 70. Ik wordt omringd door plaatsen waar zat gevallen zijn en in de Utrechts...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert