De zegenschaal en de angst XXXVII

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

'Ik droom,' hield ik mijzelf voor,' ik hoef maar wakker te willen worden en dan lig ik in bed.' 'Ha!' klonk het scherp en hard in mijn hoofd, mijn demonen stem zat nog in mij. 'Je weet beter, doe maar, wordt maar wakker,' klonk het nu rauw en spottend. Ondertussen daalde ik stap voor stap af naar het helder blauw verlichte gewelf. 'Dit is niet echt,' zei ik hardop, 'ik lig in bed.' Maar ik stootte mijn teen en voelde de kilte van de koude treden tegen mijn blote voeten.

Een stukje bij de onderste tree vandaan zweefde een donker vorm zonder gezicht zachtjes heen en weer. Het was een vorm alsof iemand zweefde in een monnikenpij.

Een enorme angst sloeg mij om het hart. Ik werd opgewacht.  'Ik draag hem over oh genadige dame,' klonk de rauwe grindstem maar er was geen spoor meer van spot in de stem te herkennen, en ik struikelde haast de laatste trede af.

                                                   170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Ik wist waar ik heen moest en besloot om niet mee te werken, maar mijn hart begon als een wilde te bonsen en ik voelde mijn neusgaten zich opensperren in angst, ik zou sterven wist ik met zekerheid, ik zou vergruizeld worden tussen machten die ik nimmer zou begrijpen en ik draaide mij om en deed vrijwillig de eerste stap naar mijn werkplaats. Er kwam pulserend blauwlicht naar buiten alsof er gelast werd en ik de enige was zonder lasbril. Het blauw was zo fel dat het af en toe haast wit was.

Ik probeerde mij passen te vertragen maar er werd in mijn nek geademd door de vrouw zonder gezicht en mijn spieren verkrampten van angst. Ik wist met zekerheid dat als ik mij om zou draaien, dat mijn laatste levende daad zou wezen en ik verloor het vermogen om nog rechtlijnig te denken want het getrommel werd overheersend en beheerste mijn elke gedachte. Ik schuifelde naar voren en ik vreesde dat mijn overleden buurman mij weer zou opwachten. Ik draaide langzaam naar links waar de deur van mijn werkplaats had moeten zijn en schermde mijn ogen af voor het licht dat nu een bombardement was van felheid.

Ik zag de contouren van een grot met het snijpunt waar blauwlicht uitstraalde, also er een blauwe romeinse kaars  haar blauwe Bengaalse stralen de lucht in spoot. ' Je bent laat,' zei een stem die mij bekend voorkwam, 'waarom kom je niet dichterbij?' Ik gaf mij over en stapte de grot in en liep met mijn ogen afgeschermd langs het snijpunt en moest even wennen aan de ruimte om mij heen.

'Je hebt de schaal van onschuld niet bij je,' zei mijn buurman beschuldigend, 'hoe kun je gunsten verwachten als je beloftes niet nakomt? Hoe bestaat het dat je de Pilates schaal niet mee hebt, alles staat in fase. De 'Gunsten die niet beantwoord worden,' zei de schim die half in het schemer bleef staan, 'roepen onmin op, dat doe je zelf.'

Ik zag een aantal figuren half uit de grotwand steken, toen ik beter keek zag ik dat zij opgepropt stonden in een nis. 'Vrienden, zal ik maar zeggen, die je nooit ontmoet hebt,' zei mijn buurman die mijn blik gevolgd had, 'die weigerden ook mee te werken, je weet toch wel wie dat zijn?' Zij zijn verwerkt in de poort als waarschuwing en decoratie.' Ik zag een ernstig verbrande figuur en besefte dat de vorige eigenaren van mijn huis opgeslagen waren en als wachters stonden opgesteld.

                                                  170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Een vierde nis was leeg. 'Die is gereserveerd,' grinnikte mijn buurman die van de ladder gestort was, ' wil je weten voor wie?' 'Ik hoef het niet te weten,' huiverde ik. 'Voor wat er van je overblijft, als je leeggepikt bent,' lichtte mijn voormalige buurman toe. Ik wilde weg van die akelige nissen en liep door en kwam bij de opening die uitkeek over de vlakte. 'Wij staan in fase,' sprak de schim en hij wees naar buiten, 'de jachtvelden die oneindig zijn,' zei hij. Ik zag tot mijn verbazing dat sinds mijn laatste bezoek aan de grot, dat die nu hoog lag en uitzag tot in oneindig verten.

Ik herkende de prairie waar ik in mijn eerste nachtmerrie verdwaald over gelopen had. In de verte glinsterde wat een meer leek en het getrommel leek van die richting te komen. 'Als je dood bent,' legde mijn buurman uit, 'dan kun je niet meer dood, je kunt gewoon een stap doen en dan ben je beneden.' Het klonk als een verzoeking. 'Waarom zou ik dat willen,' vroeg ik vol ongeloof terwijl ik in de diepte staarde onder de grot. Ik schatte dat wij 100 meter boven de begaande grond stonden en het laatste dat ik wilde was zo'n stap proberen.

'Omdat je lief anders verscheurd wordt,' zei mijn buurman, 'kijk dan, je kunt een stap nemen waar je wilt en je kunt zien wat je wilt.' 'Kijk langs mijn hand' en hij wees naar het meer. Ik zag een rij krijgers langs de rand zitten achter wat kano's en een paar sloegen ritmisch op trommels.

In het water zag ik een stip en toen ik langs de hand keek naar de stip, zag ik dat het mijn sweetie was die meegetrokken werd door een stroom, zij hief haar handen op maar niemand zag haar of snelde haar te hulp.  'Kijk', moedigde mijn begeleider mij aan en hij bewoog zijn hand en ik zag de reuze slang, de zeeslang die niet in een zoet watermeer thuis hoorde maar er toch was.' Je weet waar die heengaat,' lachtte mijn buurman. 'In is in en uit is uit,' maar soms is in ook wel uit of kun je van uit naar in, als je begrijpt wat ik bedoel.' 'Nee,' zei ik, 'ik volg je helemaal niet.' 'Wij zijn in, zei mijn dode buurman, 'en daar is uit en hij wees naar buiten.'

                                                    170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

'Wij hebben allemaal een taak, hoe kunnen de doden terugkeren van de velden of hoe kunnen de levenden de velden betreden,' schreeuwde de buurman mij haast toe, 'als de onschuld niet garant staat, dat was toch het offer, we staan in fase man, dat heb ik je verleden keer al gezegd, we hebben allen het symbool van onschuld nodig, op het snijpunt, ben je debiel. Wat snap je daar niet aan. Moet je lief opgevreten worden elk uur opnieuw en moet je leeggepikt en in je nis worden bijgezet?' Als je in uit opgevreten wordt dan werpt dat zijn schaduw hier bij ons in.

Allerlei gedachten dwarrelde door mijn hoofd en begon een lijn te zien in de waanzin die mij omringde. 'De schaal,' vroeg ik? 'Ja debiel,' brulde mijn buurman, 'die moet geplaatst worden en dan verandert alles voor je of laat je jouw lief liever opvreten door een onheilige rotslang?'

Een stip kwam met spoed aanvliegen en werd een raaf en sloeg zijn klauwen in mij haar en begon naar mijn ogen te pikken die ik afschermde met mijn handen. Krijsend werd ik wakker.

San Daniel 2020

lees ook 38

 

18/03/2020 20:56

Reacties (2) 

1
19/03/2020 00:29
Je kunt een spookachtige ruimte neerzetten en de lezer de stuipen over de rug jagen: weergaloos.
Het is maar goed dat ik zoveel afstand kan houden dat ik mij niet mee laat slepen, anders deed ik vannacht geen oog dicht.
Die boetes in Spanje: kun je eens zien waar een socialist toe in staat is. Als die nog 20 jaar aan de macht blijft hebben jullie een tweede Franco daar, alleen van de andere kant van het politieke spectrum. Die is in staat om zelfs de anders nog redelijk vriendelijke Guardia Civil in beulen te veranderen.
1
19/03/2020 14:29
zet iemand een pet op en het wordt een nazi
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert