Dit noemen we een echte klap:

Door Candice Simionescu gepubliceerd in Wetenschap en onderwijs

Dit noemen we een echte klap:

We weten allemaal wel wat een harde klap is …. die foto hierboven geeft een harde klap weer en dat had u al begrepen en een harde klap kan zo klinken:

 

 

 

 

 

 

Maar het kan harder, het kan ook zo klinken:

 

 

 

 

 

Maar soms is het dus maar goed dat we het geluid van een harde klap niet kunnen horen, want als de klap waar ik het nu over ga hebben in onze tijd (dus nu) op een afstandje van laten we zeggen de maan zou plaatsvinden … dan was ieder mens en dier op Aarde direct stokdoof geweest en had geen één gebouw nog ramen gehad, gesteld dat ze dus niet door de luchtdruk verwoest zouden zijn. Die klap zou zelfs de normale draaisnelheid van de Aarde kunnen veranderen en dan dus niet op een leuke wijze. De maan was in biljarden stukjes uiteen gespat door de knal en ik kan dit met niets bewijzen, maar ik heb het dus over een klap die door astronomen de hardste klap sinds de Oerknal wordt genoemd! En dan kan het niet over een rotje, een zevenklapper of een gillende keukenmeid gaan en ook niet over Tsar Bomba.

Grootste kosmische klap sinds de Oerknal:

We gaan naar het Ophiuchus cluster en dat is een groep sterrenstelsels en is – zoals wel te begrijpen valt – geen klein cluster, het is een gigantisch supercluster weliswaar niet van het formaat Lanianeka, maar wel zoals het Virgo supercluster en dat heeft een doorsnede van 110.000.000 lichtjaar. En ik kan het niet laten dat is dus … 1.045.000.000.000.000.000.000 kilometer (1 triljard kilometer).

Maar terug naar het Ophiuchus cluster en die vinden we ... mwah  ‘redelijk’ in de buurt van Mama Laniakea.

En ‘redelijk’ in de buurt van Laniakea wil zeggen ook ‘redelijk’ in de buurt van ons, alhoewel ik het toch niet bepaald echt ‘redelijk’ in de buurt vind. Het Ophiuchus cluster vinden we op een afstandje van 390 miljoen lichtjaar en dan hebben we het dus toch nog altijd over deze afstand … en dat is toch niet zo heel erg dichtbij: 3.705.000.000.000.000.000.000 kilometer (3,7 triljard kilometer).

De klap waar ik het dus over ga hebben vond plaats ver voor onze planeet bevolkt werd door mensen. Als de afstand al 390 miljoen lichtjaar is en de astronomen ontdekten het ongeveer vier jaar geleden, dan kan die knal niet onlangs hebben plaatsgevonden. Astronomen vonden op die afstand een enorm groot gat in de kosmische gaswolken en ze vonden dat gat toen ze energierijke deeltjes met lichtsnelheid door het intergalactische gas een weg zagen banen. Dus gingen ze proberen te achterhalen waar die deeltjes vandaan kwamen en bemerkten dat die deeltjes uit een ware gigantische leegte kwamen en die leegte had/heeft een doorsnede van 15 keer ons Melkwegstelsel. Ons Melkwegstelsel heeft dus een doorsnede van 105.700 lichtjaar (1.004.150.000.000.000.000 km.) en dus hebben we het over een leegte met een doorsnede van 15.062.250.000.000.000.000 kilometer! 15 triljoen kilometer!

Dat gat waar ik het over heb … herbergt een monsterlijk groot zwart gat en dat monsterlijke zwarte gat blijkt dus – heel erg lang geleden – een soort van enorme straalstroom te hebben geproduceerd van enorme energierijke deeltjes en deze deeltjes baanden zich dus een weg door het galactische gas en zorgden daarmee tevens voor die echt absurd grote leegte met een doorsnede van vijftien keer het Melkwegstelsel.

En nu weet ik wat u gaat zeggen!

"Er kan niks ontsnappen aan een zwart gat … dus Candice je lult uit je okselharen (heb die nog niet geschoren dus vandaar dat ik ze benoem)."

U heeft gelijk, uit een zwart gat kan helemaal niks ontsnappen, maar dat wil nog niet zeggen dat een zwart gat zelf niet iets eruit kan pleuren! En dat is wat dus is gebeurd. Het enorme zwarte gat was die deeltjes mogelijk spuugzat. Misschien waren ze wel vervelend en jeukten ze en dan kan ik me heel goed voorstellen dat het zwarte gat ze eruit gebonjourd heeft.

"Sorry Can, maar dit geloof ik niet. Er kan niets uit een zwart gat ontsnappen en een zwart gat kan er ook niets uitgooien!"

Wat een zeikwijf ben ik ook … ik ga uitleggen dat het dus wel kan.

Ik heb het al eens over quasars gehad en de snelste uitleg is dit:

Een Quasar vind je in het centrum van een superzwaar zwart gat en wat dus gelegen is in het centrum van een sterrenstelsel, waarvan de - omringende - schijf met materie licht en straling uitzendt wanneer deze naar het zwarte gat wordt getrokken.

Dus daar hebben we het al … een zwart gat vreet alles op, maar spuugt dus ook van alles uit.

Maar gelukkig kan ik het nog een stuk eenvoudiger uitleggen.

In het gebied rondom een zwart gat botsen heel snel bewegende fotonen op elkaar. Daarbij ontstaan paren van elektronen en hun anti-materiële tegenhangers en die heten positronen. Een positron is gewoon het antideeltje van het elektron. Het heeft dezelfde massa, maar een tegengestelde lading en het is het enige antideeltje met een eigen naam.

Samen vormen deze deeltjes een kolkend plasma. En wanneer een zwart gat dus ronddraait, vormt het magnetisch veld eromheen enorme in elkaar gedraaide strengen van veldlijnen die zich vanaf de draaias gaan uitstrekken. En wanneer het veld naar buiten schiet, onttrekt het draaiings-energie aan het zwarte gat. En dit geeft kracht aan de plasma- en energiestralen. En aangezien er dus niks in het Universum is wat niet draait of zich verplaatst, uitdijt of even bezig is met het nuttigen van andere gaten, sterren et cetera bewegen zwarte gaten ook en met een aanzienlijke snelheid. Ze draaien met een echt hele hoge snelheid en er zijn zwarte gaten die reizen met gewoon duizelingwekkende snelheden. En dit vind ik de moeite van het vermelden waard. Zegt deze naam u iets? Marianne Heida? Waarschijnlijk niet, maar mij wel … en alle beetje bekende astronomen ook. Marianne ontdekte namelijk een jaar of tien terug een groot en vooral waanzinnig snel reizend zwart gat, wat klaarblijkelijk een sterrenstelsel had verlaten en op weg was naar …. echt geen idee waarheen. Marianne studeerde destijds in Utrecht. En haar ontdekking werd zelfs gepresenteerd bij het zeer gerenommeerde Royal Astronomical Society. En dat is mij nog steeds niet gelukt …. maar aan de andere kant is er ook nog nooit een astronoom uitgeroepen tot maatvoerder van het jaar en zeker niet twee keer op rij in zowel 1991 als 1992. Weliswaar nationaal … maar toch. En waren ook nog eens titels zonder verder wat dan ook. Enkel twee keer een vermelding met een leuk interview in een destijds (bestaat ook al jaren niet meer) bekend Nederlands bouwmagazine. En op basis waarvan ze mij die titel destijds gegeven hebben zal wel zijn geweest doordat ik toen zo lief kon pruilen denk ik.

*Candice*

 

06/03/2020 15:42

Reacties (2) 

1
07/03/2020 09:05
Aangezien een schokgolf veel langzamer gaat dan het licht hebben wij die misschien nog wel tegoed: over een paar miljoen jaar.
1
07/03/2020 11:40
Ja zal vast niet komende zomer zijn. ;-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert