De zegenschaal en de angst XXXIII

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                        images?q=tbn%3AANd9GcScdoLxZNh2xtpP3gR1e

De smoker verspreidde een prettige geur. De spareribs lagen alweer een paar uur op de roostertjes in de rook te garen. Af en toe kwam mijn lief naar buiten en vulde het bakje onderin met nog wat kruiden en stukjes hout. Half Noord -Amerika zit bij de eerste zonnestraal al in de tuin met vrienden, buren maar in elk geval met een barbequeue of een smoker. Het 'smoken' van vlees neemt vele uren beslag en ook de nodige zorg, maar het eindresultaat mag er wezen. De smaak is wat alle moeite meer dan waard maakt.

Het zou nog even duren voordat Barry en Clarene zouden komen en ik vroeg me af wat ik zou doen in de tusenliggende tijd. De tuin was gemaaid en alles zag er spic en span uit. Ik had alvast takken in de buitenvuurplaats gelegd en wat  dennenappels, kortom de luie stoelen stonden rond wat een gezellig kampvuur zou zijn met bijzettafeltjes en ik bekeek alles met genoegen.

De overburen waren gastvrije mensen, zij waren eigenaren geweest van een supermarkt en hadden een paar jaar geleden alles verkocht en waren vroegtijdig gaan genieten van hun pensioen. Zij hadden veel gereisd en Barry was daarna veel gaan jagen, écht veel gaan jagen. Ik was overrompeld geweest toen ik voor het eerst in hun huis werd uitgenodigd.

Iedereen in Canada jaagt of heeft gejaagd of is wel meegeweest op jacht, het land leent zich daarvoor en er zit ook een controle noodzaak in. Anders zou bijvoorbeeld de herten populatie ongebreideld groeien en in de winter het bast van de bomen vreten en hele stukken woud te niet doen. Daarnaast heb je natuurlijk de cougars ook wel de mountain lion genoemd die in tijden van schaarste naar de dorpen komt om te zien wat er valt te jagen.

                                         images?q=tbn%3AANd9GcTuYoRcgJ62SArcmDQEz

Barry had mij een cougar getoond die niet voor een tijger onderdeed. Ik besefte dat als je als mens zonder geweer een cougar tegenkwam je geen schijn van kans maakte. Ik had nog nooit zo'n verzameling opgezette dieren gezien als bij hem thuis. Eerst had ik gemengde gevoelens gehad over de opgezette dieren maar achter elk beest stak een verhaal. De dieren waren niet een trofee maar meer meegenomen omdat mijn buurman zijn krachten gemeten had met hen en respect had voor het dier dat hij geveld had en hij wilde de herinnering tastbaar vasthouden.

Zijn vrouw vond al die opgezette dieren maar niets en uiteindelijk waren zij keurig opgesteld in een apare ruimte en werd de woonkamer weer de woonkamer waar men zich niet in jachtgebied waande.

Die ruimte was groot genoeg geweest om een beer, een Caribou, een Moose en elk soort beest dat maar enigsinds groot was te herbergen. Het was voor mij duidelijk, Barry was een jager geweest van groot wild.

                                   images?q=tbn%3AANd9GcQEZIhdYoHh8ge9uvtZM

'Deze beer is een grizzly,' had Barry mij verteld toen wij langs zijn verzameling liepen en hij had met een peinsende blik gekeken. 'Allemachtig wat is die groot,' had ik uitgeroepen. Het dier stond met tanden ontbloot en een poot opgeheven alsom toe te slaan. 'Wij vlogen naar Alaska,' zei Barry, 'dat deden we met een pipercup.' 'was je met een groep jagers,' had ik gevraagd? 'Nee,' had Barry geantwoord, 'ik was met een indiaanse gids hier uit de omgeving. Een man die sporen haast ruiken kan.  Wij werden gedropt en het vliegtuigje zou na precies een week weer terugkomen. Ik nam altijd dezelfde gids mee. Dat schept een band in de 'bush' ben je op elkaar aangewezen en dan is het goed als je elkaar door en door kent.' Ik knikte maar had zoiets nog nooit meegemaakt. 'Je vertelt elkaar verhalen in de nacht voor je gaat jagen. Levensverhalen die daarna weer in de 'bush' blijven.

'We liepen dagen rond en aten alleen van het land,' vervolgde Barry. 'Na een tijd kwamen we in een gebied dat ronduit onherbergzaam was. Old Rock stopte ineens en keek vorsend om zich heen. 'Wij zijn in het gebied van de grote beer,' had hij gezegd. 'Hij snoof de lucht op en keerde zich naar de bergen, daar moeten we heen had hij gezegd.' 'Ik vroeg hem of hij het zeker wist,' zei Barry, 'en hij had mij met medelijden aangekeken. 'Voel je de geest van de beer niet,' had hij haast verbaasd gevraagd.

'Zo zijn ze,' vervolgde Barry, ' zij voelen de beesten voor zij hen zien. Ik had naar Barry gekeken en toen naar de beer en toen weer naar Barry. Hij leek wel in trance. Hij was weer even in Alaska en stond naast een indiaan die old Rock heette en die beren kon aanvoelen van een afstand.

'Enfin,' zei hij ineens, ' het was een prachtige beer en hier staat hij.' Het was duidelijk ik was er niet bijgeweest en deelde het moment niet dat hij had ervaren met de gids.

                                      top-15-most-famous-native-americans_11.j

'Wat voor geweer heb je,' had ik gevraagd gewoon om iets te zeggen. 'Enkel schots,' had mijn buurman geantwoord. Ik keek waarschijnlijk verbaasd want hij vulde aan, ' ik heb het nooit zo gehad op jagers die met halve machinegeweren de bush intrekken. Je meet je krachten en je instincten.' 'maar als je schot mist,' had ik gevraagd? 'Dan kom je niet meer thuis,' had mijn buurman laconiek geantwoord.'

'En de gids,' wilde ik weten. 'Niets,' had mijn buurman gezegd, 'een bowie mes, hij gelooft niet in 'donderstokken.' ik had dit allemaal aangehoord en begreep waarom Barry de gedode beesten meenam. Hij was een krachtmeting aangegaan en wilde het karkas niet laten verrotten. 'Bijzonder wel,' bedacht ik, 'zoiets maak je in Europa niet mee.'

Er was iets, ik wist dat er iets was. Ik schikte de stoelen nog een keer en toen kwam het naar de voorgrond. Barry had de gids uit ons dorp meegenomen en hij had gezegd dat die old Rock heette. Het drong toen met volle kracht tot mij door, de kleinzoon van Little Bighorn die onder een vrachtwagenwiel was geëindigd heette ook Old Rock, dat kon geen toeval zijn, het was ondenkbaar dat er twee indianen in ons dorp rondliepen met de zelfde naam.

Barry had met hem gejaagd, vaak met hem gejaagd, zij hadden elkaar levensverhalen verteld en gedeeld. Zij waren op elkaar aangewezen geweest op gevaarlijke momenten. 'Straks na het eten,' nam ik mij voor, 'als het vuurtje aan is en we hebben een glas whiskey in de hand, dan kan ik beginnen met te vragen over Little Bighorn.'

Mijn gedachten werden ruw verstoord door mijn lief die naar buiten kwam en mij vroeg, 'wil je iets voor mij doen.' 'Natuurlijk,' zei ik. 'Wil je naar de winkel gaan,' vroeg zij, 'en nog wat kruiden voor mij halen,' ik heb ze op een lijstje gezet.' Zo reed ik even later met de zware Amerikaan naar de supermarkt en was ik de grizzly, Barry en de indiaan even kwijt, mijn opdracht was de kruiden te vinden die op het lijstje stonden en die zo snel mogeljk terug te brengen.

San Daniel 2020

lees ook 34

 

 

29/02/2020 06:22

Reacties (2) 

1
01/03/2020 00:55
Ik houd niet van die opgezette lijken...
1
01/03/2020 07:31
diep in hun hart niemand .. denk ik zo maar
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert