Een gewone verkoudheid

Door Machteld gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ik denk in deze tijd vaak aan mijn schoonvader. “Je kunt het al goed zien aan de dagen”, was een van zijn gevleugelde uitspraken. Als je eindelijk kon merken dat de dagen langer werden. Of korter, maar dat vonden we uiteraard minder prettig. In het voorjaar was zijn gezegde meer dan welkom. Het lijkt wel of iedereen de winter beu raakt. En we hebben eigenlijk niet eens een winter gehad. Maar goed, al die regen komt op een gegeven moment ook je neusgaten uit. Dan denken we met weemoed aan de dagen vol vorst en zon. Heerlijk.

De griepepidemie begon ook pas laat dit jaar, pas half februari. Mijn maatje werd geveld maar ik wist het op de been te houden. Al proestend en snotterend. Verkouden, geen griep. Er is niks in de wereld wat ik zo irritant vind als verkouden zijn. Je hoofd vol watten, een loopneus, die na een paar dagen snuiten zo rood ziet als een tomaat. Je kunt blijven smeren wat je wilt maar het enige dat je bereikt is een bijtend gevoel en een  glimmende gok. En ik kan ook niet beschaafd niezen. Ik weet niet hoe het komt maar het lijkt bij mij wel een ontploffing. Mensen vragen regelmatig bezorgd of ik niks gebroken heb.

En eigenlijk, als je eerlijk bent, voel je jezelf best zielig. ’s Nachts kun je eigenlijk alleen maar op je rug slapen. Dan kun je nog het beste ademhalen. Maar ik slaap niet lekker op mijn rug. En als ik op mijn zij draai, loopt mijn neusgat dicht. Een vies verhaal, ik weet het, maar helaas de realiteit. Dus maar weer gaan zitten, snuiten en op mijn rug gaan liggen. Pfff, half 4, nog 3 uur slapen en dan moet ik al weer opstaan. Want thuis blijven met een verkoudheid is mijn eer te na. Dat gaat me niet gebeuren.

Dus, ’s morgens met een gammel hoofd onder de douche en op weg naar het werk. Want mij krijgen ze niet klein. De enige die ik voor de gek houd, ben ik zelf. Mijn collega’s hebben alle begrip want zo vaak ben ik niet ziek. De hele dag zit ik mezelf in de weg. Mijn oren suizen en het lijkt net of ik er niet helemaal bij ben. Uiteindelijk kan ik naar huis. Mijn maatje  vraagt bezorgd hoe het is gegaan maar moet stiekem ook wel lachen om mijn pipo-neus. “Blijf dan ook een dag thuis, dat geeft toch niks.” Maar nee, eigenwijs als ik ben, sleep ik me al bulderend door de dagen.

Ik ben bang dat het iets is van vroeger. Mijn moeder was niet zo flauw en als je kon lopen, kon je ook naar school. Of je nu verkouden was of iets anders triviaals had opgelopen. Het zou best over zijn voor ik een jongetje was. Er is niemand die zegt dat ik moet gaan werken. Het zit in mijn eigen hoofd. Maar ach, als het echt serieus is, val ik vanzelf wel om. Toch?

23/02/2020 08:52

Reacties (4) 

27/02/2020 13:22
Tijdens mijn werkzame periode waren het ook altijd dezelfde die ziek waren en voor iedere scheet naar de dokter gingen. Wij zijn niet van die dokterslopers, en een stevige bouillon of een Hot Coldrex doen vaak wonderen.
1
23/02/2020 09:55
Dat komt mij erg bekend voor - dat doorzetten. Kwestie van opvoeding, en echt ziek ben ik nooit geweest. Ik heb het wel zo erg in de rug gehad dat ik naast een lantarenpaal parkeerde waar ik mij aan omhoog kon trekken, en dan strompelde ik naar de Eerste Hulp voor een spuitje tegen de pijn. Daarna direct door naar het werk.
Eén van mijn lijfspreuken was: hard tegen jezelf, en keihard tegen anderen...

Ziek zijn zit voor drie kwart tussen je oren.
1
23/02/2020 10:09
Het zit vaak ook tussen de oren. Ik voelde me van de week ook wat minder, maar wat Hot Coldrex en me stevig inpakken met fietsen en flink zweten tijdens het fietsen en een goede douche ... en het doosje kon weer verder.
1
23/02/2020 09:07
Ik drink in de wintermaanden altijd Hot Coldrex zodra ik merk dat ik tegen een griep of verkoudheid aan begin te zitten. Werkt prima bij mij. Neusverkouden ben ik nooit ... dat is denk ik één van de effecten van 40 jaar poeder snuiven.

Ik heb liever regen en harde wind dan vorst. Nu kon ik vanochtend met harde wind en striemende regenbuien even lekker met de mountainbike over bospaden crossen zonder dat ik tweebenige obstakels tegenkwam en ben net ook even gewoon wezen wandelen, want het regent en waait wel ... maar het is daardoor wel zo heerlijk rustig in de bossen.
...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert