De zegenschaal en de angst XXX

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Mijn lief drukte cruise control in en netjes zoals alle anderen reden we nu weg van Medicine Hat. 'Leuk gebaar,van die kalkoen,' zei mijn sweetie en ik dacht 'je moest eens weten wat een eng ding het is.' 'Dat je toch zo'n beest gratis krijgt,' vervolgde ze. 'Ja,' beaamde ik 'dat is wel apart.' Ik wilde dat beest niet in mijn huis, nam ik mij voor, niet nadat het mij toegesproken had.

                                           images?q=tbn%3AANd9GcQYg8O_uGYgb4YGyUC4F

'Ik heb het niet zo op kalkoen,' begon ik, 'en het is gratis dus het zal wel een soort reuze plofkip zijn.' 'Wij krijgen het nooit samen weggewerkt,' was mijn liefste het met mij eens. 'Zou je het erg vinden als ik hem cadeau gaf aan mijn zus,' vroeg ik, 'die heeft altijd mensen van de kerk over de vloer.' 'Welnee,' antwoordde mijn zonlicht van de dageraad. 'Dan heeft dat beest nog een nut.'  'mooi,' dacht ik 'die ben ik kwijt en ik kan meteen even langs mijn zus.

Het was een ontspannen rit zolangs de prairie, ieder hield zich aan de maximum snelheid en als een lange gekleurde trein reden we allen op cruisecontrol richting het Oosten. Naast ons kwam een echte trein langs, er kwam geen einde aan, zoals alle treinen in de prairiestaten zijn zij niet bedoeld voor passagiers vervoer. Het zijn hoofdzakelijk graanwagons die naar de grote silo's gaan. De trein ging duidelijk sneller dan wij en we zagen hem later in de verte even tegen een helling afsteken. Bij de kop begon een tunnel en bij de staart stond een communicatie mast.

Mijn lief drukte de dagteller op nul toen we bij de mast aankwamen en vertelde mij toen we op de hoogte van de tunnel waren, 'niet te geloven, bij benadering was die trein een kilometer lang.' 'Wij geven in  Europa geen kalkoenen weg, ' glimlachte ik 'en evenmin hebben wij treinen van een kilometer lengte.' 'En helaas hebben we hier een zegenschaal,' dacht ik maar ik sprak het niet uit.

De staatsgrens was gemarkeerd door de provincievlag van Saskatchewan.

                                        images?q=tbn%3AANd9GcS_76esJpBdsp5zgGoIW

Uiteraard waren de graanhalmen vertegenwoordigd in de vlag. Een kudde bisons langs de kant van de weg keek ons verbaasd na alsof zij nog nooit auto's gezien hadden en in de verte graasden gazellen, even later kwamen wij bij de afslag naar ons dorp.

Ik liet die onheilige kalkoen in de laadbak liggen en toen de rest van de boodschappen opgeruimd waren, nam ik de sleutels over van mijn lief en koersde ik richting mijn zus.

Die was blij mij te zien en zij had father Peter op bezoek met twee ouderlingen, één van ouderlingen had half indiaanse trekken. Een bijbel lag open en ik vroeg,' ik stoor toch niet,' beseffend dat ik dat natuurlijk wel deed. Mijn zus gaf mij een zoen en zei,'welnee malle jongen, wij zouden net wat thee drinken, wil je ook een kopje?'

'Zalig zijn zij die uitgenodigd zijn aan de dis des Heren,' zei de indiaanse ouderling. 'En die is aanwezig,' vroeg ik en ik hield de rest voor mij want mij zus gaf mij een duistere blik. 'Waar twee in zijn naam verenigd zijn,' zei de indiaan vroom, en hij wees op de open bijbel,' vertoeft de Heer in hun midden.'

                                     260px-Coptic_anthony_and_paul.jpg

'Juist,' zei ik, 'het voelt altijd goed als je welkom bent.' 'Kom je de bijbelstudie bijwonen,' vroeg father Peter, die ik altijd heel aardig gevonden had. 'Nee father,' antwoordde ik waarheidsgetrouw, 'ik kwam langs om een kalkoen aan mijn zus te geven en wat dingetjes te vragen.  'Dat is aardig,' zei de priester,' het is mooi als je aan je zus denkt.' Ik knikte.

'Ik zal eerst de kalkoen uit de auto halen voor die ontdooit,' deelde ik mee. 'Dan schenk ik alvast de thee,' in zei mijn zus. Bij de auto gekomen schoof ik het onding in een boodschappentas en liep naar de deur,half en half verwachtend dat er een aanmanende stem uit de tas zou klinken, maar de kalkoen had zijn boodschap al eens geuit en ik zou die niet vergeten.

Er stond een kop thee voor een lege stoel en ik nam plaats aan de tafel. Mijn zus nam de boodschappentas over en zei,' dat is een flinke jongen.' 'Wat wilde je weten,' vroeg zij toen we allemaal zaten, 'iets over het dorp?' 'Misschien wel,' antwoordde ik, 'zou het kunnen dat hier Joodse atributen in het dorp terecht gekomen zijn, relikwieën of zo.' Father Peter keek even peinsend voor zich uit, 'niet specifiek Joods, laten wij maar zeggen van hun geloof of cultuur, maar wel wat atributen die met hun vroegere land te maken hadden.'

Ik wilde niet gretig lijken en nam eerst een slokje thee. 'Hoe bedoelt u vader,' vroeg ik? 'Waar nu de bibliotheek staat,' zei de man van God, 'was eerst een vroeg christeljke gemeente. Het was een coptische kerk. In onze kerk, in het zijschip is een stuk oud glas in lood geplaatst dat door hen geschonken is.' De zijkapel wordt niet meer echt gebruikt, behoudens doopdiensten.'

'Vader,' vroeg ik, 'ik ben niet zo geïnformeerd in kerken en zo, wat moet ik mij voorstellen bij een Coptische kerk?'  Father Peter keek mij vriendelijk aan, 'dan zal ik je verlichten,' lachte hij. 'Het woord kopt is een Arabische verbastering van het Griekse woord voor Egypte: Ægyptos, oorspronkelijk Hoet-ka-Ptah (huis van de ka van Ptah), de naam van de grote Ptahtempel in het oude Memphis, de stad van Ptah.' 'Juist,' zei ik maar ik wist nog niets.

De ogen van de priester glinsterden, hij kwam duidelijk op zijn praatstoel. ' Voor de Kopten is de 'Vlucht van de Heilige Familie naar Egypte' dus Josef en Maria en het kindje Jezus van groot belang en volgens hen is de heilige familie samen met de  vroedvrouw Salome drie en een half jaar in Egypte geweest. Volgens Sint Lucas waren er Egyptenaren aanwezig bij Pinksteren en vestigden zij in het jaar 33 toen ze terug in Egypte waren christelijke gemeenschappen. Volgens de overlevering gebeurde de kerstening door Marcus.

Marcus vestigde de 'zetel van Alexandria ' en werd er 8 mei 68 martelaar. Met een touw aan zijn nek werd hij door de straten gesleept tot hij overleed. Zijn lichaam werd begraven in de kerk van Sint Marcus in Bucolia In 828 werd zijn lichaam door de Venetianen meegenomen, maar zijn hoofd zou in Alexandrië zijn gebleven.'

                                             images?q=tbn%3AANd9GcTLCw5Qyxwd0RDwviNgD

'Dus er is een Egyptisch Christelijke kerk,' vroeg ik vol ongeloof, ik had altijd aangenomen dat Egypte Moslim was. 'En of er een Christelijke kerk is,' zei de priester vol vuur waarschijnlijk ouder dan Rome, zij telt zo'n 11 miljoen gelovigen in Egypte.' 'Amen, de Heer zij geprezen,' zeiden de beide oudelingen haast gelijktijdig.

'Die kerk had steeds minder volgelingen en moest tenslotte sluiten, vervolgde father Peter Zij stonden ook erg buiten de gemeenschap. De mannen met een tulband op en de vrouwen in zwarte sombere kledij.´Dus de paar leden die zij nog rijk waren gingen langs de kerken met hun heilige schatten en gaven die aan hun christelijke broeders alvorens hun kerk te sluiten. 

Wij kregen het brandgeschilderde stukje raam.  Ik zei al net dat het hoofd van Sint Marcus hoofd in Alexandrië zou zijn gebleven.' 'Ja,'beaamde ik, dat had de priester gezegd.

'Kopten hebben dat een beetje,' glimlachte de man God's, ' zij maken van een lichaamsdeel een relikwie. Wij konden een vinger kootje van Paulus de Hermiet krijgen, ook wel bekend als Paulus van Thebe, maar dat vond ik écht geen pas geven. De Lutheranen hebben dat kootje nu, naar ik begrepen heb. Dus wij namen het stukje raam en wat aardewerk.'

Ik was ineens vol aandacht. 'Vader,' vroeg ik, 'wat is er afgebeeld op het stuk raam?' 'De verdoemenis en de eerste aflaat van schuld,' zei Peter. 'Ik volg u niet, vader,' zei ik, 'wat moet dat voorstellen?' 'Pontius Pilatus die zijn handen waste in onschuld,' zei de Anglicaanse priester. 'Goeie genade,' ontsnapte over mijn lippen, Pontius Pilatus!' 'Ja,'zei de priester en het aardewerk completeerde het stilleven.

'Wat voor aardewerk,' vroeg ik terwijl ik mij nauwelijks kon bedwingen. 'Symbolisch, neem ik aan, ' zei Peter, ' op een tafeltje werd voor het stuk raam een kan gezet en een schaal om je handen in te wassen.' Het was of bliksem mij trof. 'En dat werd gebracht door..' vroeg ik? 'De laatste twee nonnen van die kerk,' zei de dienaar van de Heer, 'daarna kwam het sloopbedrijf van de gemeente en werd de bibliotheek gebouwd'

                                            170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Mijn hoofd was op hol geslagen, puzzlestukjes vielen uit de lucht zomaar op hun plaats..'Sweet Brother wil je nog wat thee,' vroeg mijn zus opnieuw nu met meer nadruk en ik besefte dat zij het al eens gevraagd had. 'Pardon ik was in gedachten,' zei ik, 'nog een klein slokje dan,' en ik hield mijn mok voor mij uit. Ik keek de indiaanse ouderling aan, 'wat kunt u mij vertellen over Little Big Horn?' ' Ik ben een christen,'  zei de man,'ik ben niet meer in de Shaman en dit is een Christelijke bijeenkomst' en hij sloeg een kruis.

Ik dronk mijn mok leeg en keek father Peter aan, 'dank u voor uw uitleg, het was heel verhelderend. Ik gaf mijn zus een zoen, zwaaide half naar de twee ouderlingen en liep naar de voordeur. Morgen zou ik een indiaan uitzoeken in de Jasper's waar zij altijd gokten en dronken. Ik had het idee of ik ineens met 1 stap, 7 mijl genomen had. Ik kende het gevoel, ik had controle genomen van de situatie.' 'dacht je dat werkelijk,' vroeg de rauwe grindstem tussen mijn oren.

 

San Daniel 2020

lees ook 31

bronnen:

  • (en) W. H. Worrel, A short account of the Copts (1945)
  • (en) E. Rochie Hardy, Christian Egypt. Church and people (1952)
  • (en) O.F.A. Meinardus, Two Thousand Years of Coptic Christianity (1999)
  • (de) M. Cramer, Das christlich-koptisch Ägypten, einst und heute (1959)
  • (fr) S. Chauleur, Histoire de Coptes d'Egypte (1960)

 

16/02/2020 17:27

Reacties (2) 

1
21/02/2020 11:14
Deze had ik bijna gemist.
Dat was heel jammer geweest - wat een verhaal!
1
21/02/2020 19:17
thx Zevenblad dat doet mij deugd
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert