Vrijwilligerswerk met dementerenden.

Door Mysteryman gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ik wil aan iederreen die dit leest een verhaal vertellen over mijn vrijwilligerswerk. Ik ben 22 en ben langer dan 5 jaar vrijwilliger in een verzorginshuis voor mensen met een vorm van dementie waar ik met deze mensen begleid naar activiteiten of activeiten doe met deze mensen. De dingen die ik meemaak, of heb meegemaakt zijn in veel gevallen zo bijzonder, ontroerend of grappig dat ik besloten heb ze op te schrijven.

Meneer Bruin was een man die ik voor een periode van meer dan anderhalf jaar elke keer ophaalde voor activiteiten in de grote zaal van het verzorgingshuis. Meneer Bruin zat altijd achter het raam op de afdeling voor zich uit te kijken. Ik had hem al die tijd dat ik wekelijks of maandelijks zag geen woord horen zeggen. Omdat ik vind dat mensen, in welke staat zij ook mogen verkeren, mensen blijven stelde ik mijzelf elke keer voor aan meneer Bruin, vertelde hem waar ik hem mee naartoe wilde nemen en of hij daar zin in had. Er kwam nooit een reactie, hij bleef voor zich uit staren, stond op pakte mijn hand schuifelde met mij mee, en soms vroeg ik hoe zijn dag was, of hoe het met hem ging. Ook daar bleef het antwoord altijd uit. Ook tijdens alle activiteiten bleef het stil bij meneer Bruin. Hij keek voor zich uit, en als de activiteit afgelopen was, stelde ik mijzelf weer voor en vertelde hem dat ik terug naar ‘huis’ zou brengen, waar ik hem weer op zijn stoel voor het raam zette en nog een fijne dag wenste.

Toen ik op een ochtend weer naast meneer Bruin stond en ik goedemorgen zei, antwoordde meneer de Bruin ineens! Het was niet geheel verstaanbaar gemompel maar toch was ik zo verbaasd dat mijn gezicht in een glimlach bleef hangen terwijl zijn hoofd mijn kant op draaide. Ik herstelde en vroeg: ‘wilt u gezellig mee naar de grote zaal om een film te kijken?’ Als antwoord kreeg ik fluisterende ‘Jawel hoor’ en zoals altijd, stond hij op pakte mijn hand en gingen we op weg. Schuifelend op de gang was ik nog steeds niet van mijn verbazing bekomen, en vroeg daarom meneer hoe het ging. ‘Wel goed, wel goed’. Hij stopte op een gegeven moment zelfs op de gang om naar buiten te wijzen waar in de tuin een plastic kraai stond. Vogel zei hij.

Tijdens de gehele film die werd vertoond  via een beamer in de grote zaal was meneer Bruin gewoon weer meneer Bruin. Nergens op reagerend en voor zich uit starend. Ik dacht dat ik het me ingebeeld moest hebben dat hij sprak. Het was zo een surrealistische ervaring. Maar meneer Bruin sprak weer toen ik vroeg of hij naar huis wilde, en wenste mij op de afdeling zelfs nog een fijne dag. Volgens de zorg begon meneer op een ochtend een paar dagen daarvoor ineens te mompelen en een dag later woorden te zeggen. De ervaring bleef dagenlang door mijn hoofd spoken, maar toen ik nog geen week later weer in het verzorgingshuis kwam, bleek meneer de Bruin plotseling te zijn overleden.

15/02/2020 14:34

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert