Mijn tranen zijn verdwaald.

Door Knokker gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

3a34149083e325693b37c5bd6bc1cff8_medium.

Een lange tijd ging het best goed met mij. Het gaat nog steeds goed met mij! Ik voel mij trots omdat ik vooral innerlijke rust heb gevonden. Iets zo diep in mij, iets waar ik zo  naar verlangt heb. Ik leef nu voor ons, voor  mijn maatje, en voor mijzelf.  Niet omdat dat perse moet, maar vooral omdat ik het ook ken. Ik vier mijn eigen leven elke dag, en ook  met haar leven erbij, met al mijn liefde. 

Ook deal ik met de tegenslagen van het leven. Ik probeer een goed mens te zijn, lief, eerlijk en vooral oprecht. Ze zou best trots op mij zijn, dat denk ik best vaak. Ik heb haar  goedkeuring nog steeds nodig, ik volg wel mijn eigen instinct, in vol vertrouwen. Maar she always knew best..
 

Maar als ik besef dat ik mijn maatje er niet meer is, en ik haar zo diep mis, dan breek ik. Het is een onvoorstelbare pijn. Na bijna dertig jaar haar als een vriendin aan mijn zijde in goede en slechte tijden, sta ik er nu alleen voor. Het is mijn ergste pijn, een pijn zo diep van binnen zit, die ik met geen pen  beschrijven kan. Dagen, weken of maanden gaat het goed. Maar de momenten dat ik besef dat ik geen raad, advies, of gewoon geen meidengesprek meer kan voeren, dat breekt mij in duizenden stukjes, die ik zelf weer bij elkaar raap en door ga. Zoals zij zou willen. Dat is mijn kracht. 
 

Vanavond stroomde mijn tranen weer. Mijn hart stond in de brand. Vechtend naar antwoorden, die zij altijd voor mij had. Het zij nodig zelfs een schop onder mijn kont, of slechts een arm om mij heen. Haar onvoorwaardelijke vriendschap, eerlijkheid, gewoon wie zij was. Wie wij samen waren. Word het leven ooit weer wat het altijd was. Nee, dat was waarom ik zo moest huilen. Mijn hart is voor de helft leeg. Mijn balans is weg. Hoe hard ik ook doorga, en mijn uiterste best doe. Ik krijg haar nooit meer terug. 
 

Ik wou dat ze een slecht persoon was, ik wou dat ik haar kon haten. Puur en alleen omdat het dan makkelijker zou zijn. Maar zij was alles wat je kon wensen in een vriendin. 
 

Wat ik zou willen zeggen als ik die kans zou krijgen... elke nacht droom ik daar over. Elke nacht zie ik hoe ziek ze was, en zo benauwd. Mijn stem is weg, en altijd aan het rennen. Badend in het zweet midden in de nacht. Zoek ik haar. Maar vind haar nooit. Ik word wakker met haar stem, haar mening, haar liefde. En die dingen klamp ik mij elke ochtend aan vast.. ik zou zo graag willlen zeggen dat ik trots ben dat ik haar ken, en dat ze een geweldig mooi mens is. En heel saai dat ik zoveel van haar hou..

 

De tranen staan in mijn ogen. Mijn hart vecht naar de juiste plek. 
 

Mijn tranen waren verdwaald, maar nu reinigen zij mijn ziel. Ik ga door, samen met haar...

 

Liefs knokker! 

08/02/2020 01:31

Reacties (2) 

1
08/02/2020 11:46
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Uit het diepst van je ziel ! x
1
08/02/2020 17:13
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert