De zegenschaal en de angst XXVI

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                                170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

'Je bent stil,' zei mijn vrouw, terwijl wij in de Chrysler naar de Transcanada highway reden en ik wist dat zij gelijk had. Ik verwachtte half en half een vlucht raven of het donkere vrouwengezicht of een vermanende grindstem, maar niets van dat alles gebeurde. 'Ach ik ben een beetje in gedachten,' was mijn antwoord en ik besefte dat ik haar niet deelgenoot wilde maken van Indianen opperhoofden en demonen en helblauw verlichte kelders. Waar had ik moeten beginnen?

De radio jammerde country western uit en ik herkende een oudje van Hank Williams; 'why must I love the heartless one.' Het bleek Jim Reeves geweest te zijn, tenminste de omroepster zei dat Jim nog altijd erg gemist werd, maar het was en bleef een tear jerker. Waarschijnlijk had Hank het ook uitgebracht of vice versa.

'Weet je hoe je dromen verdampen als je wakker bent,' vroeg mijn vrouw. Ik knikte en zei toen 'ja,' omdat ik besefte dat zij niet zijdelings zou kijken als zij reed. 'Bij mij is mijn droom niet verdampt,' zij mijn liefste, 'het houdt mij nog al bezig.' 'Hoe bedoel je,' vroeg ik en ik dacht wel dat ik wist waar het over zou gaan maar ik wilde dat zij het bespreekbaar zou stellen. 'Van het meer waar ik weg van de kant getrokken werd,'  zei zij.

'Hoe houdt het je bezig,' wilde ik weten? 'Er komen facetten terug,' legde zij uit terwijl zij de auto op cruise control zette,' wat betekende dat de auto automatisch op de zelfde snelheid naar Medicine Hat zou rijden. 'Er was een trommelgeroffel,' vervolgde zij, 'maar niets dat je normaal zou horen, het leek aritmisch.' 'Ik had ook trommels in mijn droom,'  zei ik, maar zij had het kennelijk niet gehoord want zij praatte gewoon door.

De Chrysler zoefde over de TransCanada en mijn lief hoefde alleen maar wat bij te sturen. 'Er was een verhoging boven de kustlijn,' zei ze 'en ergens daarin was een opening, een opening waar licht uitscheen, alsof er een oude flits foto gemaakt werd.' Onwillekeurig huiverde ik. 'Zomaar een flits,' vroeg ik?. 'Nee,' antwoordde zij, 'het had die felheid en dat licht doofde niet wat je met een oud flitsblokje wel gehad zou hebben.' De radio balkte nu de 'fugitive' uit. 'After every road there is always one more city.'

Down every road there's always one more city
I'm on the run, the highway is my home
I raised a lot of cane back in my younger days
While Mama used to pray my crops would fail
I'm a hunted fugitive with just two ways:
Outrun the law or spend my life in jail

I'd like to settle down but they won't let me
A fugitive must be a rolling stone
Down every road there's always one more city
I'm on the run, the highway is my home

Ik had wel een beeld bij die tekst ik had alle dagen het gevoel dat ik gevolgd of geleefd werd. Mijn liefste tikte de radio uit. 'Het was een fel blauwlicht,' zei mijn sweetie, 'zo helder als je niet zou verwachten. Het trok mijn oog alhowel ik weggetrokken werd van de kustlijn door een sterke stroming.' Ik liet dat even op mij in werken. 'Dat moet bijzonder zijn geweest,' zei ik uiteindelijk, 'als je met gevaar van je leven nog iets waarneemt in de verte dat niets met je probleem te maken heeft, dan is dat wel bijzonder.'

'Hmm,' zei ze, ' en er is meer, in de opening verscheen een figuur met uitgestrekte armen.' 'Ik luister,' antwoordde ik eenvoudig weg.' 'Er is niets meer te vertellen,' zei ze ernstig, 'ik werd kopje onder getrokken en met allemacht slaagde ik weer boven water te komen.'

                                        images?q=tbn%3AANd9GcTQiiyFd1NcpyppIhpPn

In stilte reden we verder en toen wij in de uurt van Medicine Hat kwamen vroeg zij of ik het een leuk idee zou vinden om eerst een snack en een koffie te nemen bij 'Original Joe's'. Het was één van mijn favoriete plekken en ik stemde meteen toe. Medicine Hat was een flinke plaats en we moesten zelfs wachten bij wat verkeerslichten iets dat je in ons dorp niet had.

We reden de grote parkeerplaats op en stopten bij wat ons favoriete restaurant was geworden. Even later stonden we te wachten tot wij naar een tafeltje gebracht zouden worden. We kenden het meisje van de weken dat wij boodschappen deden in the Hat en zij begroette ons, naar mijn idee, gemeend vriendelijk.

'What is the special vandaag,' vroeg ik toen we een dampende kop koffie voor ons hadden staan. 'Pulled pork, met Ceasar's salad,' deelde zij ons mee. 'Dat klinkt geweldig,' grinnikte ik, niemand serveerde pulled pork als Joe's. 'U ook,' richtte het meisje zich naar mijn sweetie? 'Dat zou te veel zijn,' antwoorde mijn liefste die nog met trommelgeroffel in haar hoofd zat. 'Doe mij maar een Poutine.' Het meisje dartelde weg en ik kondigde aan dat ik nog even naar het toilet zou gaan.

Ik keek in de spiegel terwijl ik de kraan liet lopen om mijn handen te wassen. Ik was tevreden met wat ik zag, ik zag er niet gedistingeerd uit maar wel goed verzorgd. Het water ging steeds langzamer stromen en uiteindelijk drupte de kraan nog een beetje na. Ik boog mij naar voren niet begrijpend waarom de kraan openstond zonder dat er water uitkwam.

Een zacht gorgelend geluid weerklonk uit de monding. Ik bukte een beetje meer en kreeg een enorme schok toen er stemmen uit de kraan klonken. Geknepen stemmen maar wel goed te verstaan. 'De schaal debiel,' klonk het half krijsend. Een andere stem ging er dwars doorheen, 'wil je dat we je ingewanden er uit rukken, haal de schaal.' Daarna klonk er alleen maar waanzinnig gelach. 'Waarom luister je niet,' vroeg de grindstem, terwijl ik mij vastklemde aan de wasbak om niet om te vallen. 'Waarom zit je in mijn hoofd,' vroeg ik klagelijk voor mij uit? 'Omdat ik een lichaam nodig had,' klonk de ruwe grindstem en er begon een zacht getrommel ergens tussen mijn oren.

San Daniel 2020

lees ook 27

 

07/02/2020 21:27

Reacties (2) 

1
07/02/2020 23:18
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Mmmmm.....mmmmmm....
Wat kun jij ook meeslepend schrijven. Ik geloof nergens in (behalve in mijzelf), maar dit is zo suggestief dat ik terug moet denken aan mensen die zeiden stemmen in hun hoofd te horen. Daar had ik altijd veel moeite mee, omdat het in veel gevallen pure onzin was. Een escape strategie.
Hier is het een geweldig verhaal, zelfs voor iemand die van nature sceptisch is.
1
07/02/2020 23:30
Dank je ..het is mij veel waard wat je zegt.. gracias amiga..
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert