Bij een tweesprong gekomen.

Door Shasja Angel Light gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Kijkend na het scherm vraag ik me af, zullen de woorden komen? Zodat eindelijk mijn hoofd weer een beetje geleegd zal worden? Al weer zo lange tijd niet meer kunnen schrijven. De woorden wilden niet komen. Te veel shit in mijn kop. Chaos, en er geen lijn in kunnen krijgen. Mijn laptop lag treurig in een hoek. Niet bruikbaar. Het voelt onwennig om nu weer de toetsen te bespelen. Is het zinvol wat ik schrijf? Er gebeurt op het moment zoveel dat ik het niet voor elkaar krijg het gebeuren te beschrijven. En dat is me nog nooit gebeurt. Schrijven gaf me de mogelijkheid mijn gedachten te ordenen. Het is alsof ik een onderdeel van mijn leven mis, ik voel me half.

Zal het onrecht zegenvieren? Laat ik het onrecht zegenvieren, zal de keuzes die ik maak in goede aarde vallen. Zoals het zaad dat geoogst zal worden? Wat zal ik oogsten? Alles hangt met elkaar samen verbonden door een dunnen lijn. De lijn van het leven. Ik sta op een tweesprong welke weg moet ik gaan? Mijn gevoel welk pad ik ook kies het zal niet de uitkomst krijgen wat ik graag zou willen. Lijkenpikkers zweven om me heen fluisteren woorden in mijn hoofd. Het brengt me in verwarring. Ik zwaai met mijn armen om ze weg te jagen. Ze strijken een eindje verderop neer. Ze blijven hun woorden zeggen, ik schreeuw ga weg! Laat me denken. Dingen op een rijtje zetten.

Ik ren weg maar word opnieuw gevolgd. Het houd niet op. Duistere spelonken van weleer duiken op daar wachten de demonen om me verder het duister in te sleuren. Maar ik wil niet. Ik wil voor de liefde gaan voor het licht. Ik sluit mijn ogen en stop mijn vingers in mijn oren zodat ik de woorden niet meer hoor. Nu hoor ik mijn eigen hartslag, het geeft mijn ritme aan. Die moet ik volgen maar hoe?

Welk gewas zal ik oogsten? Wat heb ik gezaaid? Ik weet het niet. Ooit dacht ik het te weten. Toen ik nog kon dromen, en daar veilig kon zijn. Maar de werkelijkheid is nu dagelijkse kost geworden. Ik bid en weet dat ik deze weg niet alleen bewandel, mijn geloof is sterk aanwezig, en dat is op het moment mijn enige houvast. Hoe het ook komt ik leg het in uw handen vader.

De lijkenpikkers zijn op een boom geland ze kijken me aan wachten wat ik ga doen. Ze zijn nu even stil omdat ik bid. Ik loop achteruit weg bij de boom vandaan. Ik hou ze in de gaten, zacht prevel ik een gebed. Langzaam word de boom kleiner, de beesten blijven, hun woorden zwijgen. Ik draai me om en begin te rennen. Weg van dit alles. Ik zal mijn weg wel vinden.

Shasja

 

Kijk ook bij mijn boekjes en mijn site.

Mijn band met de aarde

Liefde kent geen kleur

Kijk ook op mijn site

01/02/2020 17:30

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert