In de greep van Marta

Door Utopia gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Ik heb hier veel over nagedacht. Het is haar zwijgzaamheid, die eeuwige nietszeggendheid die daarmee alles in zich schijnt te dragen. Ze wordt mysterieus omdat ze niet begrepen wordt. Je hoeft er alleen maar voor te zwijgen. Lief en onschuldig te kijken en al je privézaken voor jezelf te houden. Wat je thuis ook doet en denkt. Eigenlijk een sterk dubbel leven leiden. Werk en privé scheiden. Ik heb dat nooit gekund. Voelt zo schijnheilig aan…

 

Ergens vind ik Marta super schijnheilig. Misschien juist omdat ik haar andere kant ook ken. Die wel rechtuit zegt wat ze denkt. Die haar emotie toont en haar lusten niet ontkent.
Daarnaast is zij enorm bescheiden en ingetogen. Maar die kant hoort bij haar werkpersoonlijkheid. Ik weet nog dat ik haar nog maar kort kende, en zei; ‘Marta, het lijkt wel alsof jij twee personen in één bent.’ Dat heeft ze onthouden en vond ze niet leuk. Maar dat deze opmerking zo bleef hangen bij haar zegt toch ook wel weer wat denk ik dan.

 

Aan de andere kant, dit sterk scheiden van werk en privé is ook iets wat ik mijzelf niet toesta vanuit een gevoel dat men van mij verlangt open en eerlijk te zijn. Ik voel me onder druk gezet mij op een bepaalde manier te gedragen. Ik bewonder Marta die hier schijnbaar maling aan heeft of men haar accepteert of niet. Zij heeft een bepaalde zelfverzekerdheid dat wat zij doet, ook het juiste is. Er lijken aan al haar gedragingen geen twijfels te kleven. Misschien ben ik hierdoor gaan twijfelen aan mijzelf, mijn hele gedrag als totaal. Dit naast het hare plaatsen, geeft meteen een vervelend overzicht waarin mijn missers naar voren komen. Onze personen naast elkaar gehouden is zij statiger en fatsoenlijker. Dat niet alleen, zij toornt in alles hoog boven me uit. Behalve op gebied van kennis.

 

Maar dit alles is schijn. Marta mag dan in haar rol meer overtuigd zijn, iemand die geen enkele vorm van kritiek kan verdragen, heeft in mijn ogen zijn rol verraden. Het zegt me een hele boel. Het maakt die hele show onecht. Alles leek prachtig en super, rijk aan moraal, standvastigheid en zelfvertrouwen. Totdat je op een punt in haar doen een aanmerking hebt! Dan, op dat moment loop je tegen een ander aan. Dan wordt ze vuil. OP dat moment verlaat zij haar rol. Het is het breekpunt in haar façade. Ik heb het niet alleen tussen ons gemerkt, ook zag ik dit gebeuren terwijl een andere collega zelfs nog maar milde kritiek gaf. Haar reactie was dan buitenproportioneel geërgerd. Ik let heel scherp op haar en analyseer haast elke gelaatstrek. Misschien omdat ik iets vermoedde. Iets klopte niet. Het was allemaal te mooi om waar te zijn. Is zij dan toch ook een mens met simpele behoeften, lusten, boosheden en irritaties? Jazeker!

 

De engel Marta, die kan ik ondanks alles niet ontkennen. Haar meelevende grote bruine sympathieke ogen die dwars door je heen kijken recht je ziel in. Ogen die zoveel liefde uitstralen, waarbij je jezelf helemaal klein voelt worden, omdat tegelijkertijd het verschil tussen jou en haar zichtbaar wordt gemaakt. Iets dat zo veel compassie uit kan dragen, is iets wat daarmee zo groots wordt dat je spontaan je doelen verzet. Je kijkt in de spiegel en ziet je wanhoop, je duistere geweten, je angsten en onzekerheden. Dat maken haar ogen in je los. Maar alleen op die momenten dat je zwak in je schoenen staat en toegeeft dat je iets fout gedaan hebt! Dan krijg je die meelijwekkende blik! Schijnbaar is toegeven in haar beleving het loslaten van je identiteit, en daarmee het ergste wat er is. Alsof je een nieuwe weg moet bewandelen, alsof je daarmee een deel van jezelf ontkent of moet loslaten. Nee, toegeven is vooruitkomen in het leven, of op z’n minst verder kunnen.

Wat moet hier dan toch een vreemde filosofie aan ten grondslag vallen! Die types die niet kunnen toegeven, zijn wel van een heel apart kaliber! Zij opereren vanuit een totaal andere visie, zo’n beetje 10 x de impact van een religie die met de paplepel is ingegeven, in combinatie met zo’n hele cultuur, inclusief tradities! Want je kunt dit stukje niet kunnen toegeven niet als losstaand deel zien uit een arsenaal van karaktereigenschappen. Dit is zo iets wezenlijks dat het echt met veel meer verweven is. Als je bij de fundamenten van ons zijn bent aangekomen, ligt het ergens daaronder. Het spelen van je rol, het zijn van je persoon, het hebben van een karakter, welke dan zijn de kenmerken van het totaal, als één functionerend geheel. Dan zou je als mens daarin terugkijkend ook slecht twee opties hebben;

Optie A) Mijn gedrag was fout (wetende dat het fout was)

Optie B) mijn gedrag was niet fout (wetende dat het fout was)

Even er van uitgaande dat het geweten constant is. Het mag niet zo zijn dat dit komt omdat het geweten selectiever werkt bij de een dan bij de ander. En hierdoor de foutjes over het hoofd gezien worden. Dit is de enige verklaarbare uitweg. Maar die houdt geen stand, want je weet wat je doet/ gedaan hebt, en alles is terug te herleiden in termen van goed  en kwaad. Hooguit intenties zijn onzichtbaar. Maar als je pretendeert van goede wil te zijn, en alle acties daaruit komen verrot aan, dan mag je een goede advocaat van jezelf zijn om je hieruit te redden!

 

Maar waarom geeft zij naar de buitenwereld niet toe, als zij weet van zichzelf dat zij anders is. Het verbergen, waarom toch zoveel verbergen? Heeft dit geen raakvlak met die ingetogen houding en haar nietszeggendheid? Alleen zij weet dat ze anders is dan zij zich voordoet! Die geheimen, zoveel moeite dit met je mee te dragen. En ik heb tal van voorbeelden om weer voor mijzelf te verklaren dat wat ik van haar denk, waar is! Hiermee zijn Marta en ik in een psychologische patstelling beland. We kennen elkaar te goed, ik die altijd open is, en zij die alles verbergt. Ik die zegt wat hij over haar weet en denkt, en zij die dat ontkent. Dit stuk is en blijft ongrijpbaar en daarmee onzichtbaar. Ik zou heel ver moeten gaan om haar zover te krijgen dat ze eindelijk toegeeft. Daarvoor moet ze breken, en dit kan zelfs gevaarlijk zijn voor haar mentale welzijn. Laat ze maar slapen..
Alleen ik voel die behoefte haar wakker te schudden, vast te pakken, en dan af te wachten. Zij zal zich hevig verzetten, maar mijn grip is te sterk. Zij zal lichamelijk overgeleverd zijn, en zich machteloos voelen. Ik hou haar vast en fluister in haar oor; ’Rustig maar’ Zij zal haar boosheid niet meer kunnen bedwingen, maar weekt daarmee los uit haar rol. Die vervloekte rol waarin de eigenwijsheid zwakker en zwakker worden zal. Zo stel ik mij dat voor.. Iets zal voor goed veranderd zijn. Toch ben ik niet de aangewezen persoon. Ik heb het recht niet om zo voor een ander te kiezen. Probeer wel te zoeken naar wegen, maar die weg die nodig is, is te drastisch en heftig. Er is voor ons geen weg. Hoe graag je dat ook zou willen, je weet dat er echt geen opties zijn. Dit, dit is een echte onmogelijkheid. Het is misschien mogelijk, maar die prijs is te hoog. Wat rest is die hele houding die ik nooit zal begrijpen. Zij heeft het mysterie weten te behouden. Dat alleen door diezelfde eigenwijsheid die ik vervloek. Het heeft iets gecreëerd. Het heeft iets heel sterks neergezet. Iets wat je denken nooit meer zal loslaten. Het eeuwige onbegrepene.

 

20/01/2020 08:55

Reacties (8) 

26/01/2020 20:23
Ik kan mezelf er deels wel in vinden, ik hou ook alles gescheiden. Alhoewel ik wel fouten toegeef, sorry kan zeggen en emoties kan tonen. (dat is juist hetgeen wat ik vaak bij andere mensen mis).
In mijn geval; ik heb best een uitgesproken karakter, ben veel te eerlijk van aard, gevoelig, zelfstandig - niet super sociaal -. Ik heb vaak dat ik van groen (goed humeur) naar oranje (geërgerd) ga en mezelf weer naar groen moet brengen ipv het door laten schieten naar rood (dan gaat het echt mis in mijn communicatieve vaardigheden).

Ik ben 'bang' dat als ik echt mezelf ben op de...
Utopia tegen LW92
19/03/2020 23:27
Beste LW92,

Ja ik heb je gelezen en begrepen denk ik. Wat mij beetgreep was deze zin: 'Ik ben 'bang' dat als ik echt mezelf ben op de werkvloer dat ik mezelf in de vingers snij door bepaalde karaktereigenschappen.'
Kijk, hiermee vat je het helemaal samen. Dit is de kern, de essentie van mijn hele betoog! Ben blij dat je het schreef. En ik merk nu pas dat ik het belangrijkste ben vergeten te noemen in mijn stuk. Weet je wat het verschil is tussen diegenen die wel zichzelf volledig uiten en diegenen die dat niet doen? Niet de inhoud maar de overtuigingskracht. Zeg maar de mate...
1
20/01/2020 15:53
Ik geef geen reactie, vind het wel prima geschreven en sluit me gewoon aan bij wat jij en Zevenblad erover te zeggen hebben. Dat heet volgens mij de weg van de minste weerstand, maar dat is soms makkelijker dan diep na te denken over iets en ben net thuis en mijn enige hersencelletje is nog aan het bijkomen van meedenken.
1
20/01/2020 16:59
Denk er dan ook eens over na welke ellende de begrippen 'humaan' en 'humaniteit' al over onze wereld gebracht hebben, en nog steeds brengen.
1
20/01/2020 17:03
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Die ken ik en humaniteit is normaal, maar er zijn grenzen aan en het moet niet van een paar landen komen ... en dat komt het over het algemeen wel. En nu is het zo dat humaan gedrag veel te vaak beloond wordt met inhumaan gedrag. En dan dien je je humaniteit aan te passen, aan te scherpen en waar nodig zelfs los te kunnen laten. Puur om je eigen, persoon of land, te beschermen.
1
20/01/2020 11:04
"Even er van uitgaande dat het geweten constant is. Het mag niet zo zijn dat dit komt omdat het geweten selectiever werkt bij de een dan bij de ander. En hierdoor de foutjes over het hoofd gezien worden. Dit is de enige verklaarbare uitweg. Maar die houdt geen stand, want je weet wat je doet/ gedaan hebt, en alles is terug te herleiden in termen van goed en kwaad."
Dat lijkt mij de sleutelzin in het hele verhaal. Heel goed beschreven, dit dilemma!
Maar:
Wat goed is en wat kwaad, is gewoon een cultuurkwestie. Goed en kwaad zijn geen betrouwbare meetpunten - dat wisselt in ti...
1
20/01/2020 11:33
http://emilsnijer.blogspot.com/2015/12/over-goed-en-kwaad.html

Beter kan ik het niet uitleggen. Groet
20/01/2020 14:51
Heb het gelezen. In grote lijnen, en wat de conclusie betreft, ben ik het er ook mee eens.
De mens zelf, als soort, is het kwaad: het grootste roofdier aller tijden. Alles wat de mensheid vooruit helpt noemen wij 'goed' omdat wij niet in staat zijn ons geweten met een holistisch wereldbeeld in overeenstemming te brengen. Wat de mensheid schade berokkent noemen wij 'kwaad' - wij zijn immers de 'kroon der schepping'. Dat waanidee maakt de aarde al eeuwen lang kapot.
Het is maar op welk niveau je tegen goed en kwaad aankijkt. Mensen vinden het 'goed' om de nog steeds uitdijende massa...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert