Ik was drie jaar oud en schreeuwde het uit van de pijn

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Slachtoffers hebben toch levenslang? Alleen als ze ervoor kiezen. Hoe ga je om met een potentieel "traumatisch" ongelukje onder de gordel? Wat dacht je van de humor van je eigen ellende inzien? 

 

cb0ffc66d6ef29123996cf2f8b373724_medium.

Big Balls

Het schijnt dat ik de hele camping bij elkaar geschreeuwd heb. Of in ieder geval het huisje waarin wij verbleven. Ik moest naar bed en mijn vader tilde mij op, met zijn hand tussen mijn benen, zodat ik op een van zijn grote kolenschoppen kon zitten. Hij was sterk genoeg om mij op één hand te dragen. Schijnt hij wel vaker te hebben gedaan, maar dit keer was het foute boel. 

Nu had ik als klein kind de kunst van het theatrale overdrijven al aardig onder de knie en ik oefende ook regelmatig vol vuur, maar deze avond was toch anders. Mijn ouders hoorden meteen dat er iets ernstigs aan de hand was. De pijn kan ik me niet herinneren, het schreeuwen ook niet en de blikken van mijn ouders, toen ze zagen wat ik mankeerde, ook die zijn opgelost in de mist. De oorzaak niet, die zie ik nog voor me.

b0554d95cb2eaed2e5d9bb7b98bb62d3_medium.

Het was zomer, ik was drie jaar jong en we stonden op een camping in mijn geboorteland Limbabwe. Posterholt was de plaats waar de camping stond; dat is me bijgebleven. Ook zie ik een hoge glijbaan voor me. Hoog voor een driejarige, dat dan weer wel. En zoals bij veel driejarigen - en als ik om me heen kijk geldt dit ook voor veel volwassenen - was mijn empatisch vermogen nog sterk in ontwikkeling. Ik had geen geduld met kleine meisjes die wel heel graag van de glijbaan af wilden roetsjen, maar als ze eenmaal boven stonden ineens niet meer durfden en een potje begonnen te grienen. Dat houdt de rij alleen maar op. Ik had geen zin om weer achteraan te sluiten en veel te lang te wachten. Het meiske in kwestie vriendelijk en meelevend naar beneden coachen zat niet in mijn rolopvatting. Dus klom ik brutaal omhoog langs de zijkant van de glijbaan. Een paar ogenblikken later lag ik op mijn rug in het gras, na een smak van grote (?) hoogte. Die herinnering heb ik nog.

De volgende scène die ik me kan herinneren laat mij liggend zien op een onderzoektafel in een ziekenhuis ergens in Limburg. Ook hier is alle herinnering aan pijn verdwenen, maar ik weet wel dat ik piepende geluidjes maakte. Ik lig in mijn poedelnaakte niksie en zie dat mijn driejarig balzakje toch echt het formaat "volwassen vent" heeft, of in elk geval formaatje "snotpuber in de groei". Het feit dat het zo strak staat als een ballon en vooral die knalrode kleur, ook ik snap wel dat dit niet echt de bedoeling is. Later vertelde mijn moeder dat ik een zakwaterbreuk had, dat er inwendig blijkbaar iets was gescheurd en dat er nu een hoop vocht in was gekomen. Dat zorgde voor de druk en de pijn. Het moest eruit en dat kon alleen maar met een operatie.

553315762a187cfc629095f3ad8e535e_medium.

Een week of twee in het ziekenhuis. Welk ziekenhuis precies, geen flauw idee, het zal wel in mijn toenmalige woonplaats Heerlen zijn geweest. Dicht bij huis. Van de operatie herinner ik me uiteraard niks, ook de verdoving is uit mijn geheugen gewist. De ziekenzaal kan ik nog vaag voor me zien. Een fysiek litteken is nu nog zichtbaar, een mentaal litteken heb ik gelukkig kunnen voorkomen.

Ik was een rotjong. Grote bek en een vervelend eigen meninkje. Elke dag kreeg ik een injectie in mijn bilspier. Dat werd steevast verwelkomd met een hard "Au!" en vervolgens met een lading vloeken die de gemiddelde zeeman doet blozen en de gegoede burgerij in katzwijm laat vallen. Vloeken vanuit mijn teennagels is een van mijn kerncompetenties. Ik probeer te minderen en het af te leren, het lukt aardig, maar ik verval helaas nog wel eens in reflexmatig fout gedrag. Ooit gaat het me lukken. Maar wat er toen uit mijn bekkie kwam, dat was voor elke driejarige hoogst ongepast. De zusters wilden het wel weten, wie me dat zo geleerd had. "Mijn papa!", antwoordde ik naar volle waarheid.

be0ab67132eb27cf780fb3c5cf941d75_medium.

Ik was boos en jaloers. Een kind naast me kreeg van die piramidevormige pakjes met een sinaasappeldrankje. Ik wilde dat ook, heel graag zelfs! Het heeft lang geduurd voordat ik de naam van het spul kon herinneren. Nu weet ik dat het Sunkist heette. Helaas bleef ik met lege handen en een leeg en droog strotje achter. Dat dit kan leiden tot een levenslang trauma, dat moge duidelijk zijn. Het bleef daar niet bij, het werd veel erger. 
a687efda35cfb577e392bed38357cfa5_medium.
Twee weken lang werd ik blootgesteld aan inferieur en vooral smakeloos voedsel. Tot mijn grote frustratie merkte ik dat de zusters mijn oprecht goedbedoelde adviezen niet opvolgden. "Mijn mama bakt altijd een uitje en wat tomaatjes voor over de boontjes", blijkbaar snapten ze niet dat ik het beste voorhad met de kwaliteit van hun ziekenhuiskeuken. Geef dat lastige kind maar gewoon wat appelmoes. Vond ik in het begin niet erg, maar na twee weken komt het je ook vierkant de neus uit.
Zoals ik al zei, dit soort vreselijke trauma's, ze kunnen tot in lengte van dagen gevolgen hebben. Funeste gevolgen. Toen ik zes jaar later een zomer noodgedwongen in een kindertehuis moest doorbrengen, werd ik ook al blootgesteld aan slecht bereide tuinbonen en waarschijnlijk bedorven bloemkool met een "papje". Het is heel uitzonderlijk dat ik in het tijdsbestek van één zomer driemaal gierend over het nekje ga. Met tuinbonen is het later weer goed gekomen, toen iemand die wel kan koken me een bijzonder smakelijke versie voorzette. Halfrauw haalt het toch echt niet bij correct gekookt. Maar bloemkool met zo'n laf, smakeloos, geschift en brokkelig papje, wat je een heel weeïg "mondgevoel" geeft (met dank aan de heren Kraanenborg en Jaspers), ik gruwel er nog steeds van. Gelukkig had ik veel later een keer een date met een dame die bij Lucas Rive in de keuken van de Bokkendoorns heeft gewerkt. Zij leerde me een bereiding van bloemkool waar ik mijn vingers bij aflik. Weer een trauma weggewerkt, ook al heb ik de kwaliteit van haar bereiding nog niet geëvenaard. 

688dc5a866cea893b6eec3c2ddc51774_medium.

Terug naar mijn driejarige ik. Het eten was niet te beren, ik kreeg geen pakjes sinas, maar wel elke dag een pijnlijke injectie en ik had heimwee. Ik was niet de enige. Ook een stoer jongetje van zeven had er figuurlijk tabak van. Samen begrepen we dat voor onze lichamelijke en mentale gezondheid het van levensbelang was om traumapreventie heel serieus te nemen: wij gingen ontsnappen!
Zo gezegd, zo gedaan. Onze voorbereidingshandelingen kan ik me niet meer herinneren, maar dat we weg wilden uit dit moderne Colditz, dat stond als een paal boven water. We zijn twee liften ver gekomen, totdat de bloedhonden in witte jassen en kokette rokjes ons spoor hadden gevonden en ons in onze lurfjes grepen. Twee jongetjes in pyjama, op weg naar de uitgang, misschien hadden we onze ontsnappingspoging toch iets beter doordacht moeten plannen. 

3083bdc186b7cf4cbe7dd606029a7d3b_medium.

Uiteindelijk is alles goed gekomen en werd ik na twee weken vrijgelaten. In mijn studentenjaren heb ik het verhaal wel eens verteld aan mannelijke medestudenten. Onmiddellijk ontkrachtten zij de irritante fictie dat mannen over te weinig empatisch vermogen beschikken. Binnen een minuut sloegen de heeren dubbel, met de handen beschermend over de edele delen ten zuiden van de gordel. De kreten die ze toen slaakten waren op een bizarre wijze tegelijkertijd dierlijk én diep menselijk inlevend. Ook mijn kind vertoont hetzelfde gedrag, al sinds zijn jonge jaren. Allemaal hebben we wel eens een confrontatie met een voetbal, hockeybal of ander hard voorwerp op die typisch mannelijke zwakke plek overleefd. Allemaal hebben we trauma's overwonnen en zijn we gespitst op de preventie van mogelijke toekomstige trauma's. Het heeft ons bewust gemaakt en ons empatisch vermogen doen groeien. All it takes are Big Balls. But not too big, please!

c8d870f16382c6e3fcac7d31370889dd_medium.

 

12/01/2020 17:17

Reacties (19) 

26/01/2020 20:43
Leuk en goed geschreven, ik heb echt moeten lachen hoe je het omschreef.. dat is echt de humor inzien van je eigen ellende. Ik vind het knap van je dat je er zo mee omgaat!

Ik was altijd dat kut kind die helemaal dubbel lag van het lachen als een ander pijn had - zo mijn broer ook - geërfd van m'n vader (dus kon er niks aan doen
14/01/2020 19:42
Een schattig ventje, leuk om te horen over Posterholt, daar heb ik vier jaar gewoond op de Emmalaan.
1
13/01/2020 12:59
Zie het helemaal voor me, de grote glijbaan, de driehoekjes van sunkist, zandbak, de wip, geweldig althans ik vond het geweldig als we naar de speeltuin gingen hoewel der liepen ook van die klieren rond die in de buurt van de speeltuin woonden en dachten dat zei hoe klein/ jong dat ze waren voorrang hadden op de speeltoestellen wat minder leuk was.
13/01/2020 14:38
Als klein jochie vond ik een speeltuin alleen maar leuk als het er niet té druk was. Ik kan nog steeds slecht tegen mensenmenigtes.
2
12/01/2020 22:37
Natuurlijk de ballen verstand hiervan, maar kan we wel enigszins inleven.
Misschien nog eens die bereiding van bloemkool met ons delen? Mogelijk lust ik het dan ook wel.
1
12/01/2020 23:17
Vrouwen hebben geen idee hoe het voelt. Een snerpende, haast gillende pijn die letterlijk adembenemend is. En daarna 10 minuten lang alleen maar erger wordt. Het is bijna net zo erg als de "man-flu". ;-)

Ah, men neme een bloemkool en verdele het in hele kleine roosjes. Echt klein dus. Niet koken, maar opbakken in olijfolie. Dan voege men het volgende toe: kappertjes, gehakte pistachenootjes en rozijnen, in de verhouding 1:1:1. Men servere het als de bloemkool bijtgaar is.

Bij "haar" smaakte het geweldig. Als ik het maak, is het...best lekker. Ik denk dat ze me niet al...
1
12/01/2020 19:16
Akelig onderwerp, maar wel lekker gelezen! Het blijft je zeker bij. Voor altijd denk ik!
12/01/2020 23:14
Dat heb je met fysieke en mentale littekens. :P
1
12/01/2020 18:39
"theatrale overdrijven " ... goh dat kan en doe ik nog steeds. ;-)
"Grote bek en een vervelend eigen meninkje"... goh dat heb ik nog steeds. ;-)

Van genoten (ja sorry ... maar dat is nu eenmaal zo), maar al ken ik moeiteloos ook zulke verhalen/overleveringen van vroeger herinneren en ze ook wel opschrijven, ik doe het niet. Stel je voor dat mensen gaan denken dat ik graag over mezelf mag schrijven. ;-)

Maar je hebt me de rest van de avond wel voer gegeven om weer eens voor de geest te halen. Herinner me mijn eerste keer fietsen en bij ons in het dorp van een klu...
1
12/01/2020 23:13
**proest**
Ik zie het helemaal voor me. Jij onder de schrammen van de rozendoornen en dan nog meegesleurd worden ook. De reactie van je "ouders" kan ik me goed voorstellen.
1
13/01/2020 03:31
Ik heb er denk ik mijn trauma voor biologie aan overgehouden.
1
13/01/2020 08:15
Lijkt me inderdaad een soort trauma want je bent slim genoeg om het te snappen. Dan moet er ergens een blokkade zitten, lijkt me.
1
13/01/2020 12:59
Er is me toen ik jong was en op de lagere school zat (heel veel decennia geleden) eens verteld dat biologie allesomvattend is op dat gebied en vanaf dat moment nam ik me dus voor biologie te haten. Kreeg ook een keer iets met kikkers ontleden of zo en ik ben gewoon weggelopen. Ga niet snijden in dieren, ook niet als ze dood zijn. En het menselijk lichaam ... daar heb ik nooit iets van begrepen. Al die bottenbende en weerfsels en organen die ergens moeten zitten ... dat is echt niets voor mij.
1
12/01/2020 18:05
Hahaha. Dat soort rotjochies kreeg van mij bij voorkeur een 'knietje', als ze echt vervelend werden. Tot in (en zelfs voorbij) de puberteit...
Nee, geen medelijden hier, zo beeldend het ook beschreven is! Ik ben geen sadist, maar was kennelijk al vroeg op de hoogte van de zwakke plekken in de mannelijke anatomie: als het enige meisje in een hele pluk nogal stoere jongetjes die meisjes door de bank genomen maar minderwaardige schepsels vonden. Kennelijk kregen ze dat superioriteitsgevoel van thuis mee.
1
12/01/2020 23:11
Rotjochies zoals ik? Ben ik blij dat ik niet bij jou in de klas zat! ;-)

Ik kreeg van thuis mee dat je altijd lief moest zijn voor meisjes. We hadden een roodharig meisje in de klas en iedereen "wist" dat ze vlooien had. Dus wat doet mijn moeder? Haar en haar moeder uitnodigen voor de koffie. Ik ontdekte dat ze gewoon normaal en leuk was en zij had op school een bondgenoot. Het pesten hield vrij snel op.

Plexus solaris, strottenhoofd en knieën. Ook interessante zwakke plekken.
1
12/01/2020 23:37
Jaaa, die ken ik ook! En vergeet de ogen niet: je moet alleen wijs- en middenvinger op de passende afstand houden...
Toch maar een knipoog: ;-)
1
13/01/2020 08:17
Als levenslange "oogpatiënt" zou ik dat alleen in uiterste noodzaak doen.

;-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert