Ik heb mijzelf voor altijd gewonnen.

Door Knokker gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

7daa2d0503b38f4aad7737b2c53de7a9_medium.
 

Steeds meer kom ik dichterbij mijzelf. Alle dingen waar ik zo lang te kort in schoot vervagen. Alles waar ik zo naar verlangde komt dichterbij. De mensen die mij altijd zagen voor wie ik mocht zijn, ze hebben nooit opgeven. Dat doen ze nog steeds niet. Ze geloven in mijn kunnen, en houden van mij voor wie ik ben. Mensen die geen geduld hadden zijn verdwenen. Je leert je ware vrienden wel kennen. Hoe moeilijk ik dat ook vind. 
 

Ik vecht al jaren om mijzelf kunnen zijn. Ik denk dat het nog lang duurt voordat ik dat proces echt door heb. Ik moet accepteren dat ik een beschadigd persoon ben. Mensen om mij heen proberen dat ook begrijpen. Ik ben een druk persoon, dat werd ik vanzelf omdat ik gewend was om altijd op eieren te lopen. Maar beschadigd of niet, ik ben wel een goed mens. Teveel nare dingen meegemaakt, veel slechte mensen gekend.
 

Niet zo gek dat ik een burn-out kreeg in 2017. Eerst vond ik dat woord een hype. Een burn-out, over en uit. Toch is dat het beste wat mij ooit is overkomen. Het was mijn ticket out, om alles te verwerken, een plekje te geven en mijzelf te ontwikkelen. Toegeven aan mijn leed, en toegeven aan ook mijn gewin. Want niet alles was kommer en kwel.

Het positieve kunnen zien in zwarte dagen. Dat is mijn kracht. Nu kan ik eindelijk in een spiegel kijken, met alle erkenning van verleden, mijn fouten en mijn verdriet maar ook met liefde voor mijzelf. En nu eindelijk kunnen zeggen, ik mag er ook zijn. Ik ben het ook waard. Net als elk ander mens. 
 

Er zijn nog vele dingen waar ik aan moet werken. Volwassen worden op je 46e is nou eenmaal niet normaal tenslotte.  Soms heb ik het gevoel dat ik eindelijk in de puberteit zit, al zit ik volop in de overgang, hoe dubbel is dat. Tja, ik ben wel een bijzonder persoon. Hahaha. We zijn allemaal bijzondere mensen, althans dat vind ik. 

Ik geniet zo van alles nu ik weet wie ik ben. Ik moet schaven aan mijzelf. Ik ben te vaak nog een ongeleid projectiel in opkomen voor mij. Kom soms te gretig op voor waar ik voor sta. Eerlijk kunnen  zijn in een rij voor een kassa, waar mensen ongevraagd tegen te aan staan, of naasten die over je heen walsen. Soms maak ik mij groot, en neem ik mijn plek in, en soms hou ik wijselijk mijn mond. En daar ben ik een ongeleid projectiel in. Bizar leerproces. Ik merk dat ik veel beginnersfouten daarin maak. Ik weet altijd wanneer het mij niet goed af gaat. Sorry zeggen en doorgaan is het beste wat ik kan doen en meestal volstaat dat ook. 
 

Ook het verlies van mijn maatje, mijn beste vriendin, alles wie zij was,  alles wat zij zei geeft mij steeds de kracht om door te gaan. Normaal was zij er onwaardelijk voor mij. Soms gaf ze mij een schop onder mijn hol, soms een luisterend oor. Nu sta ik op eigen benen. Ik had verwacht door te draaien en onstabiel te zijn. Ook al is mijn verdriet enorm groot. Ik probeer door te gaan op de manier wat zij zou willen. Ik huil alleen, ik mis haar elke dag. Maar tegelijkertijd leef ik voor twee. Want zij hield van het leven. Elke dag geniet ik voor twee. Tot het einde van mijn leven. Ik draag haar altijd met mij mee.   Haar dood is niet het einde van onze mooie vriendschap. Sterker nog, ik koester elke dag dat ik zo'n te gekke vriendin heb gehad.

Mijn burn-out in 2017 was een gelegenheid voor een compleet nieuwe start. Nu ik alles heb meegemaakt en heb beleeft, ga ik eindelijk worden wie ik wil zijn. Ik ben druk en aanwezig. Geen adhd! Gewoon Monique met een grote mond en mijn hart op de tong. Niets meer en minder. 
 

Liefs van Knokker, mij dus..

 

12/01/2020 01:23

Reacties (2) 

1
12/01/2020 11:13
Goed hoor!
1
12/01/2020 05:54
Heel knap om jezelf toch weer zo positief terug te knokken!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert