De zegenschaal en de angst XX

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                                170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Ik wilde zeker niet naar het hel blauwe licht dat uit de openhangende deur viel en helemaal niet toen ik de stem van mijn buurman had herkend. Maar zoals mijn pols mijn koffie uitgegoten had, zo weigerden mijn benen mij te gehoorzamen. Ik wilde omkeren maar durfde ook weer niet met mijn rug naar het licht te gaan staan en zo worstelde ik met krachten die mij lokten en mijn ego en het rationele dat mij verbood om verder te gaan. Het ritme van de drum vertraagde en kwam nu eens sterker en dan weer zwakker met vlagen also het op de wind werd gedragen.  Ik wist wat er zou volgen, het gemurmel, het was altijd zo.

Het geroffel won het van mij en voetje voor voetje schuifelde ik naar het licht. Het getrommel hield even op en ik hoorde de stem van mijn zus boven mij, zij vroeg wat aan iemand. 'He,' zei mijn zus, 'hoor je dat?'  De stem die antwoordde was mijn stem. 'Wat bedoel je,' vroeg ik. Goeie God ik was in twee plekken gelijktijdig, dat kon toch niet waar zijn. Maar ik zag mijn werkplaats deur dichterbij komen en ik wist zeker dat ik in mijn kelder was.

'Nee,' dacht mijn rationele wezen, 'nee en nog eens nee, het heeft niets te maken met waar ik ben, het is zoals het abstraheren en woorden plakken over beelden, het gaat om het begrip kelder, dit gebeurt door mij in kelders.' Ik keek omhoog en zag noch het luik onder mijn zusters keuken noch de trap die bij mij naar boven zou leiden. Ik zat in het begrip kelder en ik werd tegen mijn wil meegenomen door iets demonisch.

Het begon warmer te worden om mij heen en ik werd naar voren getrokken naar die warmte en toen ik bijna bij de deur kwam kreeg ik een malle gedachte. ' Ik zou wel een zonnebril kunnen gebruiken,' de kelder begon te vervormen en werd graniet achtig. Met de grootst mogelijke moeite hield ik mijn pas in en slaagde zelfs om een paar stappen achteruit te lopen. Het graniet achtige verdween en ik was weer overduidelijk in een oude kelder. Dat duurde maar even, ik hoorde een diep ademen dat  achter mij aankwam lopen en ik stapte snel weer naar voren.' Nog even', dacht ik,' en de donkere schim komt verscholen vanuit de schaduwen naar voren snellen. Dat was het laatste dat ik wilde.

                                            170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Nu werd het graniet een ronding en het geroffel was sterker in kracht geworden. Ik liep in wat een grot aan het worden was en aan het einde aan de rechterkant zag ik wat een deur geweest was, schuin openhangend aan oude hengsels en fel licht werd naar binnen geworpen. Mijn laatste zinnige gedachte  toen ik door de deur stapte was, ' een grot is een kelder en een kelder is een grot, beiden donker en duister,' en toen stond ik in het licht en het omgolfde mij en verblindde mij en ik nam alleen het gemurmel dat uit de verte scheen te komen waar, mijn ogen moesten wennen aan de warme gloed van licht. 'Daar ben je dan,' zei mijn buurman's stem, 'nu sta je op het snijpunt en daar gaat het om.'

Er werd hard aan mij geschud,'wordt dan toch wakker San,' zei mijn liefste, 'je kreunt alleen maar en je slaat wartaal uit. Zij knipte het nachtlampje aan en ik kwam van ver weg van lichtbakens en grot gewelven terug in mijn veilige wereld. 'Man je ziet er niet uit,' zei ze , 'je bent kletsnat,' ga je maar eerst even verschonen. Heb je trek in wat water?' Zoveel woorden tegelijk, zoveel zorg, maar de beelden, want wij denken in beelden, waren nog in mijn ziel  gegrieft, zij verdampten niet om op te lossen in niets zeggende fragmenten. Ik had op het snijpunt gestaan wat dat ook mocht wezen. 'Trouwens,' zei mijn sweety, 'wie is de vrouw in zwart waar je steeds over roept.' Iets heel engs,' antwoordde ik en ik merkte dat mijn pyama inderdaad aan mij kleefde.

San Daniel 2020

 

lees ook 21

 

 

 

 

 

10/01/2020 19:19

Reacties (2) 

2
10/01/2020 23:51
En het gaat maar door...op dezelfde meeslepende manier. Goed dat de afleveringen niet te lang op zich laten wachten. De spanning loopt nog steeds op.
Goddank heb ik nooit nachtmerries...
1
11/01/2020 20:09
neem geen schalen aan.. en niet je kelder in gaan..
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert