De zegenschaal en de angst IXX

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                         170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Ik bleef bij het overblijfsel van mijn buurman staan, gewoon zodat niet een beest of zo aan hem zou zitten. Het duurde niet lang of een ambulance kwam de steeg in en stopte, toen ik hem wenkte, naast mij. 'Daar ligt hij,' zei ik en ik wees naar de vorm die naast de kruiwagen lag. Een ziekenbroeder liep gehaast om de ambulance heen en snelde naar wat mijn buurman was geweest. Hij keek haast met medelijden naar de man, 'die is er geweest,' sprak hij, 'toch even checken,' hij luisterde aan de borstkas, voelde aan de pols. 'Geen ademhaling en geen hartslag,' constateerde hij droogjes. 'Die kunnen we niet meenemen', vervolgde hij, 'voorschriften, he.' 'Ik zal de politie en de begravenis auto waarschuwen, blijft u nog even bij hem?' En zonder mijn antwoord af te wachten liep hij naar de auto  en stapte in en begon te bellen en zo reden zij weg mij achterlatend met wat de negatieve buurman was geweest.

Ik pakte de vuilnisbakken en rolde hen omste beurt mijn teunhekje door naar de plek achter het huis. Ondertussen hield ik mijn dode buurman in de gaten. De auto met de rode en blauwe lichtbak stopte naast mij hek. RCMP stond er op de zijkant in grote letters. 'U komt voor, laten wij zeggen mijn buurman,' vroeg ik en de man knikte van achter zijn stuur.'Daar light hij,' wees ik, 'hij viel van een ladder.'

De bestuurder bleef naast mij staan en de tweede man liep naar het lijk. 'U bent,' vroeg hij mij en toen ik hem beantwoord had, vroeg hij, 'u heeft het gezien', hetgeen ik bevestigend beantwoordde. 'Hij verloor zijn evenwicht ik liep net naar de steeg toe om de vuilnisbakken binnen te halen'.  'Tja,' zei de man, 'dat soort dingen gebeuren, u kunt gaan wij weten u te vinden als we nog vragen hebben.' Hij draaide zich resoluut om en liep naar zijn collega.

                                              170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

'Hoe is het,' vroeg mijn vrouw toen ik weer naar binnenstapte. 'Niet zo goed,' zei ik,' hij is morsdood, ik denk dat hij zijn nek gebroken heeft.' Zij keek mij ontsteld aan. 'Zo'n aardige man,' zei zij, 'hij zwaaide altijd even als ik de was ophing.' 'Tjah,' zei ik, 'hij maakte graag een praatje,' en ik dacht hoe vreemd is het niet, als je dood bent vergeten mensen dat je altijd haatvolle rassistische praatjes had gehad en iedereen riep dan dat je altijd zo aardig was geweest.

'De lijkwagen komt zo,' vervolgde ik, 'de ambulance mag, ik zal maar zeggen, dode patienten niet meenemen.'

Die avond zaten we nog een tijdje op en volgden met een half oog een serie over een paardenranch. Nadat de serie tot een goed eind gekomen was, de paardendief gevangen en iedereen weer gelukkig, gingen wij naar bed. Ik liep even langs de voordeur en controleerde of die op slot zat en dat bleek het geval en ging mijn tanden poetsen.

Het was een bewogen dag geweest. Uitgesmeerde en opgespietste indianen, een heils soldaat die een beroerte had gekregen, een verhaal over het ellendige einde van de vorige drie eigenaren van ons pand en als klapstuk, de verteller van dat verhaal die door een zwarte gedaante dodelijk omgekegeld werd, maar dan echt alsof er gekegeld werd.

Zo lagen we nog even stilletjes naast elkaar en toen knipte ik het leeslampje uit. 'Terusten lief,' zei ik en ik draaide mij om.

                                         170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

'Ik zat in de kamer bij mijn zus en we genoten van een kopje thee. We zaten in de oude keuken en ik voelde mij ontspannen. 'He,' zei mijn zus, 'hoor je dat,' en ik verstijfde want onder onze voeten was een gemurmel ontstaan.' 'Wat bedoel je,' vroeg ik zo onschuldig mogelijk? 'Luister dan,' zei ze, 'het lijkt van onder de vloer te komen.' Toen begon een langzaam gebonk en ik vermoedde dat de kleine kelder onder haar huis nu waarschijnlijk zou baden in fel blauw licht.

'Eens even een kijkje nemen,' meldde mijn zus die haar beker op tafel zette en naar het einde van de keuken liep waar een luik in de grond zat met een ring eraan.

'Doe het luik niet open,' riep ik naar mijn zus terwijl ik snel overeind kwam om haar weg te trekken van het luik, 'er zit  iets onheiligs in je kelder.. het gebonk stierf langzaam weg.'

'Het is een droom,' dacht ik, 'niet aan toegeven,' ik heb controle , ik lig in bed.' Dat zullen we dan eens even zien,´klonk een grindstem en ik liep mijn keldertrap af in mijn eigen huis en ik hoorde het ritmische getrommel en het lokte mij naar de verre kant van de kelder waar mijn werkplaats was. De deur stond half open en een fel blauw licht scheen naar buiten en ik hoorde de stem, de stem van mijn net overleden buurman en die zei,' hij is er bijna, nog maar heel even wachten..'

San Daniel 2020

lees ook 20

09/01/2020 21:21

Reacties (2) 

1
10/01/2020 00:42
Brrrr.....je kunt er wel wat van. Mooi geschreven.
1
10/01/2020 08:50
dat doen zegenschalen met je..
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert