Charlie Hebdo ... 7 januari 2015:

Door Candice gepubliceerd in Geschiedenis

Charlie Hebdo … 7 januari 2015:

238e494a758e47f56ec59029a6663ee2_medium.

Vandaag om half 12 was het vijf jaar geleden dat de twee broers Saïd en Chérif Kouachi een aanslag pleegden op het vrije geluid en vooral de vrijheid van meningsuiting.

Het kantoor van Charlie Hebdo vonden we destijds op de rue Nicolas-Appert nummer 10, maar het archief was op nummer 6 en daar probeerden de twee broers eerst binnen te komen, tot ze merkten dat ze zich hadden vergist. Meteen daarna gingen ze naar nummer 10, het redactieadres waar ze oog in oog kwamen te staan met tekenares Corinne (Coco) Rey, die op dat moment, met haar dochter, op dat adres arriveerde. Corinne en haar dochter werd direct bedreigd en Corinne werd gedwongen om de – geheime – toegangscode voor de beveiligde deur in te voeren. De twee broers stormden meteen door de deur naar binnen – waardoor Corinne en haar dochter het overleefden – zagen twee mannen bij de receptie staan en schoten op de twee mannen. Frédéric Boisseau (42) de onderhoudsmonteur zou aan zijn verwondingen bezwijken. Meteen stormden ze door naar de tweede verdieping waar de wekelijkse redactievergadering bezig was. De broers openden het vuur en bet bloedbad begon!

Het bloedbad:

0f72c7220d4809850678e98f31d9ae18_medium.

Hoofdreacteur Stéphane (Charb) Charbonnier 47,

Jean (Cabu) Cabut 76,

Elsa Cayat 54,

Franck Brinsolaro 49 (politieman en de bewaker van Stéphane Charbonnier … omdat hij al bedreigd werd),

Philippe Honoré 73,

Bernard Maris 68,

Moustapha Ourrad 60,

Michel Renaud 69,

Bernard (Tignous) Verlhac 57

en Georges Wolinski 80

werden door de kogelregen vermoord.

Corinne Rey verklaarde aan de politie dat de broers zeiden lid van Al Qaida te zijn en hoorde ze ook heel duidelijk Allahu Akbar schreeuwen!

Toen de twee broers het pand verlieten arriveerde de 42 jarige politieagent Ahmed Merabet op zijn fiets en werd neergeschoten om vervolgens toen hij weerloos op de grond lag te worden vermoord!

Een dag later werd in het zuiden van Parijs een politieagente doodgeschoten die daar enkel maar het verkeer aan het regelen was na een aanrijding. Ze was 25 jaar. De dader was ene Amedy Coulibaly, een goede vriend van de twee broers. Amedy was samen met een vrouw, Hayat Boumeddiene. Zij is op dit moment de meest gezochte terroriste van Frankrijk, maar volgens enkele ooggetuigen is zij dus om het leven gekomen bij een raketaanval op een IS commandobunker maart vorig jaar. Coulibaly zou weer een dag later een Joodse supermarkt binnengaan en vier mensen doodschieten.

Yohan Cohen,

Yoav Hattab,

Philippe Braham

en François-Michel Saada.

Zowel de twee broers als Coulibaly werden op 9 januari door de politie doodgeschoten. Hayat wist te ontkomen.

8330d64a8b62013307d7307654c74688_medium.

We zijn vandaag – en morgen en overmorgen - vijf jaar verder en na deze laffe aanslagen zouden er nog heel wat bloedige aanslagen plaatsvinden.

Niet op volgorde:

Nice, Berlijn, Manchester, London, Stockholm, Parijs, Brussel, San Bernandino, Orlando, Tel aviv, Lyon, Jeruzalem, Barcelona en de lijst is echt heel erg lang.

Over al die aanslagen is of al over geschreven (heb zelf over heel erg veel van die aanslagen geschreven) of valt over te schrijven, maar wat we nooit mogen vergeten is dat we erover moeten blijven schrijven, want het alternatief komt neer op het gelaten accepteren dat het gebeurd en dat is onacceptabel. Of we er iets aan kunnen veranderen doet er niet toe … maar wat we dus wel kunnen doen is het nooit gelaten gaan accepteren en dus moeten we er gewoon over blijven schrijven.

De aanslag op Charlie Hebdo herriner ik me nog goed, niet omdat het pas vijf jaar geleden is, maar omdat het onwijs veel terechte aandacht kreeg (heel wat meer dan de aanslag een jaar eerder op een Joods museum in Brussel … maar ja aanslagen op Joden – dat is gewoon zo – halen veel minder het nieuws dan aanslagen op niet Joden). Zelf had ik tot dat moment dus nog nooit van Charlie Hebdo gehoord en de namen van de slachtoffers zeiden (en zeggen) mij ook helemaal niks. Ik weet nu nog steeds helemaal niets van dat blad af, alleen dus dat die mensen het slachtoffer van een aanslag zijn geworden omdat ze met cartoons van nepprofeet Mohammed kwamen waar moslims een belediging van Mohammed in zagen. Na deze aanslag ben ik ook nergens gaan zoeken naar een Charlie Hebdo magazine, want dat blad boeit mij in zijn totaliteit niet. Heb echt niks met dat soort bladen, maar ze hebben het recht om te publiceren wat ze willen publiceren en helemaal niemand heeft het recht om een ander wel fatsoenlijk mens van het leven te beroven en ook niet als je het niet eens bent met wat die ander publiceert of schrijft. Als dat wel zou mogen, dan kan ik ook een waslijst maken van waar ik me rot aan erger of aan heb lopen ergeren en waar ik dan op zo’n manier mee zou mogen afrekenen. En bijna iedereen kan wel zo’n waslijst opstellen.

Vrijheid van meningsuiting is van heel erg groot belang, al ben ik dus absoluut echt van mening dat er grenzen aan horen te bestaan.

– Ontkenning Shoah,

– Godslastering,

– Majesteitsschennis,

– Demonstraties met IS vlaggen zoals in 2014 in Den Haag,

– Vloggen zoals gedaan werd door die nutteloze Turk uit Zaandam,

– Herpublicatie (online en niet online) van dat vodje van dat Nazi monster

en bepaalde spreekkoren die te horen zijn tijdens demonstraties;

(“Als je Thierry dood wilt schieten zeg dan paf!” en “Hamas, hamas, Joden aan het gas!” maar ook het mogen uitschelden van kinderen voor racisten door KOZP idioten).

Er zijn mensen die van mening zijn dat vrijheid van meningsuiting onbeperkt hoort te zijn en dat is dan hun mening en die mogen ze hebben, maar wat wordt de maatschappij er beter van als je zulke walgelijke uitingen, uitlatingen en beledigingen als die ik heb genoemd mag gebruiken?

De halve wereld brulde vijf jaar geleden: “Je suis Charlie!” en Peter R. de Vries zei er dit over:

 

 

 

 

 

 

En Hans Teeuwen (schijnt cabaretier te zijn … ik vind hem drie miljoen keer geen fuck aan), zei dit over de mening van Peter R. de Vries.

 

 

 

Vind van beide wat u wilt, ik als geen fan van Hans Teeuwen vond hem in deze wel heel erg sterk!

Ze mogen het doen, want het valt onder vrijheid van meningsuiting … ook wat Theo van Gogh zei viel daar gewoon onder en ook wat Pim Fortuyn zei viel onder die vrijheid, ik was van beide totaal geen fan, maar ik heb nu eenmaal een hele conservatieve smaak op dat gebied.

Maar we zijn vandaag vijf jaar verder en de wereld die “Je suis Charlie” brulde is niet beter geworden en we hebben nog altijd te maken met aanslagen en maar al te vaak worden we geconfronteerd met die vrijheid van meningsuitingen die je dus enkel als walgelijk hoort te kwalificeren.

Vijf jaar terug begon (want laten we de al decennia lang durende reeks van aanslagen tot dat moment gemakshalve maar even vergeten) de periode van aanslagen die ons allen in het hart raakte met zoveel slachtoffers en die zonder meer ook voor meer intolerantie jegens de islam hebben gezorgd en wat ze zichzelf ook echt mogen aanrekenen.

Wat ik me dus ook nog kan herinneren over Charlie Hebdo was iets walgelijks van hun kant. Een jaar na de aanslag op hun en waarvoor ze terecht vanuit de hele wereld voor werden gesteund – en ook door Italië – kwamen ze met spotprenten over een aardbeving in Italie. En voor mij verloren ze toen alle respect.

f44dce2bdc0a80c940e35e48a13bf749_medium.

*Candice*

 

07/01/2020 14:26

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert