De zegenschaal en de angst XVII

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

 

                                        170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

 

Ik glimlachte even voor mij uit. De meeste gebeurtenissen in dit leven hebben een gewone rationele verklaring. 'Redeneer het maar weg,' zei mijn innerlijke stem bestraffend. 'Dat is zoveel prettiger dan te aanvaarden dat er gewoon onverklaarbare zaken zijn in deze wereld die niet in het rationele wereldje passen dat wij zo graag aanhangen.' Dat was mijn eigen innerlijk stem, wist ik meteen. God allemachtig ik was al zover dat ik een discussie aan het voeren was met mijn innerlijk stem die ik zelf was! Maar was dat niet altijd zo, onze gedachten vormden zich altijd in taal.

'Nee, dat klopte niet,' wist ik meteen. In linguistische blokken die ik gevolgd had in een ver verleden was dit veelvuldig aan de orde geweest. Wij abstraheren en treden naar buiten en formuleren in taal  als wij onze gedachten willen overdragen aan een luisteraar, maar als ik aan een ziekenhuis denk, dan zie ik een 'gestalt', een beeld van witte jassen, lange gangen met rennende mensen, een receptie, een concoctie van zaken die wij vangen onder het hoofdje ziekenhuis. 'knap eigenlijk wel, ' dacht ik , 'wij drukken een paar letters over een beeld dat zeer complex is, maar wij denken wel terdege in beelden.'

Wij denken dus in beelden en soms in taal omdat wij dat zo aangeleerd hebben. Ik liep naar het koffiezet apparaat en deed de capsule erin die mij ver weg in Canada toch een café solo op zou leveren. Mijn mobieltje in mijn broekzak trilde even.

'Dacht je dat een knopje alles oplost,' vroeg de grindstem en ik knoeide van de weeromstuit met de waterkan. Ik bande met alle geweld de stem uit en keek op schermpje van mij mobieltje. Er was niets maar dan ook niets ontvangen. 'Houdt hem tegen je oor,' adviseerde grindstem mij nu met nadruk en ik volgde zijn bevel op. 'Nu hoor je mij nog duidelijker.' klonk het krassend. 'Let op,' adviseerde hij mij en ik stond versteend met mijn mobieltje naar niemand te bellen en toch werd er gesproken. 'Er klonk eerst een enkele tik en toen een langzaam geroffel en een gemurmur van stemmen die niet te onderscheiden waren en toen een in gesprektoon.

Met afschuw liet ik het mobieltje in mijn broekzak glijden en drukte op het rode knopje 'go' en het gehoorzame koffieapparaat begon te sputteren. Daar kwamen ten minste geen stemmen uit. 'Don't go there,' dacht ik,'niet eens zo'n gedachte toelaten, niet eens als een grap.'

                                 170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Het bijbelse scheppingsverhaal dat ik in een heel heel ver verleden, lang geleden ver weg van Canada en café solo's en demonische grindstemmen op zondagschool had gehoord, kwam naar boven borrelen. 'En God zeide: Daar zij licht! en daar werd licht.' Dat kwam uit het bijbelboek Genesis wist ik nog. Daar werd het woord werkelijkheid. Ik wilde niet dat er murmur stemmen uit mijn koffie apparaat zouden komen. Dus niet eens er aan denken, God weet wat wij allemaal vorm kunnen geven, projecteren of op kunnen roepen. Je hoeft bij wijze van spreken alleen maar de geest uit de fles te laten en je moet maar hopen dat je dan de baas blijft van je eigen handelen.

Met verbazing zag ik hoe mijn hand het kopje boven het aanrecht hield en alhowel ik mij verzette, mijn pols een eigen leven leidde en het kopje keurig leeg goot boven de afvoer.

'Even voor de duidelijkheid,' klonk het uit mijn expresso apparaat begeleid door een zacht getrommel dat wegstierf.

Ik ging aan mijn tafel zitten en bemerkte pas na een paar tellen dat ik naar buiten keek door het achterraam zonder iets op te nemen en dat ik ritmisch, autistisch heen en weer wiegde.

'Niets aan de hand,' hield ik mij voor, 'ik denk in stemmen en dat is niet buitengewoon, de ratio kreeg nog eenmaal de overmacht voordat ik weer weg zou glijden in de schimmenwereld. Ik pakte mijn mobieltje en ging naar Google. 'stemmen horen', tikte ik in.

Het aantal sites dat over stemmen horen ging, verbaasde mij. Het kwam klaarblijkelijk vaak voor, het was niet altijd verklaarbaar. Soms ging het gepaard met een ziektebeeld. Ik leerde dat veel mensen stemmen hoorden en dat je dat een plaats kon geven. Je moest de baas van de stem worden zodat je die het zwijgen op kon leggen.

Ik had eens een volkswagen gekocht en die dag zag ik heel veel volkswagens rond rijden. je focus wordt dus bepaalt uit je eigen ervaringen. Ik had mij nooit met stemmen horen bezig gehouden, maar het was geen onbekend iets, er waren hele wetenschappelijke sites die zich bezig hielden met stemmen horen.

                                              170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Profeten lieten zich leiden door een stem. Mozes de man die het volk van Israel uit ballingschap wegvoer, hoorde een stem uit een braambosje en dat was duizenden jaren geleden, dus toen hoorde men al stemmen. Ja, wie is er nu nog gek en wie normaal, of bestaan er alleen maar gradaties van normaliteit met uitschieters op het spectrum van knettergek tot redelijk normaal, wie bepaalt de norm?

Ik las en las en trachtte het voor mijzelf te verwoorden. '

Het geheugen zit fantastisch in elkaar. Vaak hebben we aan een deel van een woord, een geluid of een voorwerp al genoeg om te weten wat het is. We horen het verschil tussen een motor van een vrachtwagen of een brommer. Bij het zien van een bloemblaadje, weten we dat er een hele bloem bij hoort en kunnen we het complete beeld visualiseren. We kunnen zelfs een beeld vormen bij een geluid of bij een geur. Je hoeft iets dus niet te zien om het je te kunnen verbeelden. Je geheugen vult het beeld als het ware met je verbeelding aan.

Soms ben je er van overtuigd iets te hebben gezien of gehoord maar in werkelijkheid heeft je verbeelding je waarneming aangevuld met het complete beeld uit je geheugen. Je verwachting speelt hierbij een grote rol: je verwacht geen brommertje te zien als je een grote vrachtwagen hoort.

Bij mensen die stemmen horen, speelt de aanvulling van de waarneming een grote rol. Eigenlijk vult hun geheugen de waarneming sneller aan. Dit zorgt ervoor dat ze vaak super alert zijn en snel reageren op geluiden of gebeurtenissen. Ze kunnen een prikkel verkeerd interpreteren en dus iets anders zien of horen dan er in werkelijkheid is. Dit wordt auditieve hallucinatie genoemd.'

Ik begon nu twijfelen waar ik in dit verhaal stond, ik had altijd het idee gehad dat ik een vrij normaal mens was geweest, maar dat dacht waarschijnlijk iedereen.

'Om leren gaan met de stemmen in je hoofd,' las ik, 'betekent ook dat je op een andere manier naar de stemmen leert luisteren. Het kan zeer beangstigend zijn als je stemmen hoort die jou opdrachten geven om iets te doen of die jou grof toespreken. In therapie ontdekken veel mensen dat de stemmen in hun hoofd hen iets proberen te zeggen. Door met een hulpverlener te praten over de stemmen, kunnen ze achterhalen wat de betekenis is. Hier is zelfs een speciale interviewmethode voor ontwikkeld.'

Dat ga ik dus niet doen, nam ik mij voor, voor je het weet zit je onder de pillen of in een gesticht.

'Het horen van stemmen is voor iedereen anders. Sommige mensen horen één keer in hun leven een kortere periode een stem, anderen horen meerdere verschillende stemmen de hele dag door. Stemmen die onderling met elkaar praten, stemmen die behulpzaam of juist agressief zijn. Iemand die stemmen hoort hoeft niet psychotisch te zijn en iemand die psychotisch is, hoeft geen stemmen te horen. Psychosegevoelige mensen horen naar verhouding wel vaker stemmen dan mensen die niet psychosegevoelig zijn.

Er is inmiddels een wereldwijd netwerk opgericht van stemmenhoorders en hulpverleners; the hearing voices movement.'

                                                   170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

'Mooi,' dacht ik, 'daar doe ik ook niets mee.' Wel was ik enigzins gerustgesteld dat zeer veel mensen stemmen hoorden.

Het geroffel drong tot mij door en ik wist waar het vandaan kwam, uit de slaapkamer. Net toen ik er heen wilde gaan, stopte het gelijktijdig met het geluid van een sleutel die in de voordeur gestoken werd.

'Hi,' zei mijn lief, 'zit je hier al lang?' 'Gaat wel antwoordde ik, 'was het leuk bij de Roundup'? 'Eigenlijk niet zo,' antwoordde zij, 'er was een ongeluk gebeurd en iedereen sprak daarover en erger nog Les van de Thriftshop heeft een beroerte gehad, hij werd gevonden door een klant in het keukentje.' 'Wat erg,' zei ik en dacht waarom leven mijn vrouw en ik nog en toen wist ik het, de schaal was aan onze locatie gegeven, wij waren de dragers van de schaal.

Dat heilige en meteen onheilige ding. Dat alleen maar dood en vernieting behelste voor hen die niet tot de schaal geroepen waren. 'Niet slecht, voor een beginner,' zei de grindstem. Ik negeerde de stem. 'Goh,' zei ik, 'die arme Les hij heeft nog wel twee boeken voor mij uitgezocht, toen zag hij er nog gezond uit, maar je weet nooit wat er om de hoek wacht.'

'Wat is er met de zwarte vrouw gebeurd die mij de schaal bracht,' vroeg ik voor mij uit. 'Zei je wat,' vroeg mijn vrouw die haar jas uitdeed. 'Ach ik mompelde wat in mijzelf,' probeerde ik mij te verschuilen, 'dat heb ik wel meer de laatste tijd.'Malle jongen,' zei ze en streek mij even door mijn haar, 'je had een senior moment.' Die is opgegaan in het edele niets,' klonk de grindstem. 'Hoorde je wat,' vroeg ik mijn vrouw. 'Nee, zei ze, ' hoezo.' 'Ach laat maar', antwoordde ik, ' inbeelding denk ik,', maar ik wist hoe laat het was.

lees ook 18

San Daniel 2020

references:

https://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/180440-stemmen-horen-in-je-hoofd-kenmerken-oorzaak-en-behandeling.html

https://www.google.com/search?client=firefox-b-d&q=stemmen+horen

stemmen ingebeeld of echt in je hoofd..Psychiater Dirk Corstens.

https://www.thuisarts.nl/stemmen-horen/ik-hoor-stemmen-in-mijn-hoofd

https://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/180440-stemmen-horen-in-je-hoofd-kenmerken-oorzaak-en-behandeling.html

https://www.vgct.nl/vgct.nl/public/over-cgt/factsheets/factsheet-stemmen-horen

06/01/2020 08:24

Reacties (1) 

1
06/01/2020 14:37
Een goede beschrijving van een toestand waarin de angst het overneemt van de ratio. Een vicieuze cirkel lijkt het wel, die moeilijk doorbroken kan worden als gebeurtenissen in de realiteit de angst nog versterken.
Ik ben benieuwd hoe dit afloopt, al denk ik dat het hier niet om een ziektebeeld gaat maar eerder om een spookverhaal. Dan helpt zelfs haloperidol niet.
;-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert