De zegenschaal en de angst XIV

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                               170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Er was iets dat niet klopte en net zoals vroeger als je een moeilijke som oploste en even afstand nam van het probleem wist je dat het antwoord om de hoek lag. Toen opende de gordijnen van het denken zich, en ik wist wat er niet klopte, mijn vrouw had doorgeborduurd op de droom die zij eerder had gehad en de schaal was niet meer in huis geweest. Waarschuwde haar onderbewustzijn haar voor iets demonisch of werd zij gelokt door iets dat wij in de moderne maataschappij niet willen erkennen' Maar waarvoor werd zij dan gewaarschuwd, de schaal had in de vuilnis gelegen.

'Óh mijn God,' drong het tot mij door, ik had de schaal ontvangen, was ik werkelijk de drager van de schaal geworden of die aanwezig was of niet. Had ik écht de grindachtige stem gehoord of was het mijn innerlijke stem geweest, die een analyse had gemaakt van mogelijkheden en afwegingen die wij als moderne mens niet toestaan in ons denken. Was ik de personificatie geworden van wat er met die schaal loos was? Maar waarom had ik dan, op het meer na, dezelfde element en in mijn droom gehad? 'Het meer, water, symbool van het leven,' drong het tot mij door, waren de blokken Historische letterkunde toch nog ergens goed voor geweest.

En de grot dan, ach jee toch niet een verwijzing naar Hades het dodenrijk uit de mythologie?

'Je ziet wat bleek en bent weer heel afwezig,' zei de liefde van mijn leven. 'Waarom ga je niet een blokje om en waai je een beetje uit, het zal je goed doen.'

Mijn kopje rinkelde op mijn schoteltje, een zware lumbertruck, was langs gereden en de straatjes waren daar in 1901 niet opgemaakt. De grote versgekapte boomstammen staken uit de achterbak en aan het eind daarvan wapperde een rode doek. 'Zij rijden veel te hard,' vond mijn vrouw, 'hoe moet zoiets ooit een noodstop maken.' Ik nam mijn laatste slokje koffie en zette mijn kopje terug op het schoteltje en stond op om het op het aanrecht te zetten. Mijn pols begon weer een eigen leven te leiden en met de grootste moeite kon ik het veilig neer zetten.

                                        78776992_788115401615012_800876413317860

'Bedankt voor de koffie,' zei ik, ' ik ga inderdaad maar eens even een straatje om, ik ga  eens kijken bij de Thriftstore van het leger des heils,  soms kom je leuke tweede hands spulletjes tegen en je helpt altijd het een of ander goede doel.' 'Ik zie je straks wel weer', zei mijn sweetie en zij schonk zich nog wat koffie in.

De wind waaide en mijn oren en neus werden koud. 'Nogal wiedes,' dacht ik ,' die steken nogal uit.' Ik trok als een schildpad mijn nek iets in en liep naar het einde van de straat. Bij het parkeer terrein van de Ford dealer keek ik even naar prijzen die op F 150's stonden. Zij zagen er wel stoer uit, 1/2 ton truckjes met een dubbele cabine en een grote laadbak. Je zag het halve dorp er in rijden. 'Allemachtig,' dacht ik, 'nieuw begonnen zij op 80 000 dollar daar kocht je met wat mazzel een huis voor.'

Nog voor ik bij de hoek kwam wist ik dat er iets fout was. Er klonk een sirene en ik zag allerlei zwaailichten. Toen ik om de hoek kwam bevroor ik. De lumber truck stond dwars over de weg en hetgeen dat mij het meeste deed kokhalsen was het rechtervoorwiel dat geblokkeerd werd door een half lichaam, de rest was als een bloederige veeg over het asfalt uitgesmeerd. Ik kon niet meer bewegen en iets ademde in mijn nek en mijn innerlijke stem, was het wel mijn stem, zei,' zie je wel je bent de brenger van de zegeningen.' Nee ik had geen grindstem, het was mijn stem niet geweest. ''Ik word gek,' dacht ik.

'Hier is niets te zien, alstublieft doorlopen,' zei de agent die erg bleek om zijn neus was. Toen zag ik het vreselijke er lag achter onder de truck een motorfiets en zwevend, doorboord aan een dunne boomstam hing een motorrijder, hij was gelanceerd en de stam had hem gespiest. 'Oh man,' zei ik, 'wat een ellende' 'F..ing indians,' zei een oude man, 'ze letten gewoon niet op en steken maar over wanneer zij maar willen.' Toen zag ik  de lege plastic flessen overal op de staart liggen en ik had zomaar het idee waar die indiaan die vandaan had gehaald. Ik strompelde de Thriftstore in en Les, de beheerder, ' zei, ' dat zijn er dan twee minder. 'Hoe zo twee,' wilde ik weten? Die gespieste is de broer van de uitgesmeerde indiaan, 'dat God hun ziel mogen hebben,' sprak hij vroom.

                                    images?q=tbn:ANd9GcTphe5X5FjEfX5F7B89viC

Ik voelde me draaierig worden en hoorde een ver geroffel alsof er op trommels werd geslagen. Het is mijn hart dat in mijn oren klinkt, hield ik mij voor en toen duwde Les mij op een stoel. 'Niet flauw vallen big boy, ' zei hij, 'even diep adem halen en naar je schoenen kijken' en dat deed ik. Het blauwe schijnsel van de licht balk op de politie auto, wierp een pulserend spookachtig licht in de winkel. 'Daar komt de brandweer al,' zei Les, 'die komen de straat schoonspuiten. De geluiden werden een gemurmur en mijn hart roffelde in mij oren en ik keek uit alle macht naar mijn schoenen met mijn hoofd in mijn handen.

San Daniel 2019

lees ook 15

 

28/12/2019 19:23

Reacties (2) 

1
28/12/2019 21:38
De chaos komt dichterbij...wat een beklemmend scenario!
En waar is die @#$%^ schaal toch gebleven???
;-P
1
28/12/2019 21:43
die kl..e schaal is deel van de verteller geworden.. maar los daarvan heft die een wervende werking.. it all shall be revealed
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert