1629 Poes der poezen

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Iedereen weet dat alle grote schrijvers een poes hebben. Dat is ook belangrijk om te weten, want het is de kern van de literatuur. Waar zou Wolkers zijn zonder zijn Voske, die tegen de typmachine aanlag en elke regel weggeduwd werd door de wagen? En waar zou Maarten ‘t Hart zijn zonder zijn poezen die bij hem op de bank en op schoot liggen? Vermoedelijk zouden ze beiden in de tuin aan het scharrelen zijn, wat mooi is, maar waar de lezer niets mee opschiet.

Nu wil ik mij natuurlijk niet vergelijken met de mensen die een poes hebben, maar toevallig is het wel zo. Wij hebben Tommy, de poes der poezen. Hij ligt nooit tegen de typmachine aan en hij ligt ook nooit op de bank, laat staan op schoot. Ik heb nog nooit een poes ontmoet die zo graag niet op de bank wil liggen als Tommy. Ik heb nog nooit een poes gezien die zo graag niet op schoot wil.

Dat zijn allemaal belangrijke dingen om te vertellen, wanneer je eigenlijk ander gezeik aan je kop hebt, waar je dan weer niet over wil schrijven of wanneer je al geschreven hebt over alle dingen waarover je wil schrijven. Anderen noemen dat een schrijvers blok, maar ik noem het poezie. Iedereen leest graag over poezen en de mensen die hem kennen lezen graag over Tommy. Hij is de Tom der Tommy’s, laat ik het zo maar zeggen.

Elke morgen maakt hij mij precies op tijd wakker. Hij weet zelfs dat ik tegenwoordig niet meer om zes uur maar om half acht opsta. Hij is daarmee ook een beetje gepensioneerd. Hij past zich altijd soepel aan aan het leven zoals het is. Voor hem hoef je geen krabpaal of poezenmandje te kopen. Hij zal het straal negeren met een haast arrogante, maar toch ook lieve blik van ik red me wel.

En dat hij zich redt is zeker. Hij slaapt bijvoorbeeld graag in de lege wasmand en in kleine rechthoekige plastic Ikeaboxen. En nu heeft Lief wat kratjes bij de Hema gekocht, omdat die zo aardig staan en heeft Tommy onmiddellijk gezien dat hij daarin ook heel goed kan slapen, zeker een halve nacht. Daarna gaat hij dan op het platje van de trap liggen of voor ons bed of dat van Piep. Of hij gaat naar beneden. Zelden komt hij op bed liggen, wat veel mensen ook niet graag willen, maar wij juist wel. Een enkele keer als ik er ’s nachts even uit moet tref ik hem aan op het voeteneind, maar meestal gluurt hij mij aan vanuit hard Hemaplastic.

Ate Vegter, 17 december 2019

Een grote, gouden teleurstelling:
www.atevegter.wordpress.com/429
 

17/12/2019 08:53

Reacties (1) 

31/12/2019 08:59
Geweldig :) Katten zijn de ultieme kameraden als je het mij vraagt. Ook ik heb altijd katten gehad. Mijn huidige kat ligt altijd bij ons op bed te slapen. gewoon naast mij. Met z'n drietjes op een rij, lepeltje lepeltje.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert