Kerststukje en eenzame mensen

Door Machteld gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Lang, heel lang geleden, was ik lid van de Jeugdnatuurwacht. Geen idee waarom, waarschijnlijk was het iets dat op mijn lagere school werd aanbevolen aan kinderen die interesse hadden in dieren en planten. Ik moet ook eerlijk zeggen, ik weet er niet veel meer van. Ik herinner me een boswandeling, vaag, en een busrit terug naar huis. Verder is het niet zo helder. Op één herinnering na, die staat me nog in het geheugen gegrift. Niet omdat het zo’n succes was, integendeel.

Ook in mijn kindertijd had je eenzame ouderen. En vooral in de tijd voorafgaand aan kerst, werd hier toch meer aandacht aan besteed. Ook door de Jeugdnatuurwacht. Alle kinderen werden opgeroepen en we gingen kerststukjes maken. Die dan daarna werden aangeboden aan ouderen. Om hen een sprankje licht te brengen in deze donkere tijd.

Ik zie mezelf nog binnenkomen, in die grote zaal vol kersttakken, kerstballen, bakjes en andere rommel. Ik verzamelde de spullen die ik dacht nodig te hebben en ging met de moed der wanhoop aan de slag. Ik ben nl. niet handig. Verre van. Ik ben ook niet bijster creatief in dat soort zaken. Ik was dus afhankelijk van het afkijken bij de kinderen die naast me aan de slag waren en wel met wat takken en accessoires een redelijk uitziend kerststukje wisten te fabriceren. Dat van mij was daar natuurlijk een slap aftreksel van. Het bleef allemaal niet rechtop staan, de ballen zakten steeds naast elkaar in plaats van in een mooi reliëf, het was het allemaal net niet.

Uiteraard hadden we niet de hele middag de tijd. De stukjes moesten ook nog rondgebracht en aangeboden worden. Een vriendelijke vrijwilliger ontfermde zich over mij en mijn huisvlijt. Samen stonden we voor de deur van een eenzame oude dame. Mijn begeleider belde aan en ik stond verwachtingsvol voor haar deur. Mijn cadeau aan haar voorzichtig in beide handen. Het was niet wat je in de winkel kocht maar het zag er toch in mijn ogen best acceptabel uit. De deur ging open en een chagrijnig uitziende vrouw stond voor onze neus. Ze nam ons van boven tot onderop en net op dat moment besloot de dennentak die ik als schutblad had benoemd langzaam maar zeker uit het bakje te zakken en op de grond te vallen. Ik bukte en stak het zo goed en kwaad als het ging weer terug in het bakje. Mijn begeleider legde uit dat we van de Jeugdnatuurwacht waren en een kerststukje kwamen aanbieden. De dame keek viezig naar mij en mijn stukje en sprak de woorden “daar doe ik niet aan mee.” Waarna ze met een fikse mep de deur voor onze neus dichtsloeg.

Kerst is daarna toch nooit meer hetzelfde geweest……..

 

 

15/12/2019 08:53

Reacties (4) 

15/12/2019 18:57
dat is sneu
15/12/2019 09:10
Geloof dat ze hier ook zulke dingen doen bij ouderen, maar gelukkig woon ik niet aan de begane grond. Ik had namelijk niet eens open gedaan. Gewoon omdat ik er niet op zit te wachten, hoe goed het ook is bedoeld.
Het is een heel goed initiatief en de meeste oudere eenzame mensen vinden het prachtig en dat is het ook, maar ze zouden er goed aan doen van te voren eerst eens te informeren bij wie wel en bij wie niet.

Veel mensen hebben het idee dat eenzaam zijn (met name tijdens die dagen) iets is wat vreselijk is. Ik kan je verzekeren dat ik onwijs gelukkig ben met mijn leven...
1
15/12/2019 09:29
Daar heb je helemaal gelijk in. Ik zou ook niet staan te kijken op een kerststukje van een kind dat gestuurd is omdat mensen denken dat jij eenzaam bent. Maar in die tijd, zo'n 40 jaar geleden, werden die aannames nogal snel gedaan. Dat je alleen bent, wil helemaal niet zeggen dat je eenzaam bent. En andersom.
1
15/12/2019 09:42
Een heel huis vol familie - en dan ook nog met kinderen?
Een nachtmerrie, wat mij betreft.
Hier hoeven ze ook niet met kerststukjes aan de deur te komen. Die kan ik zelf wel maken, als ik wil.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert