De zegenschaal en de angst XII

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                   170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

 

De hele dag door gromde de motorzaag en toen was de boom in stukjes gezaagd en de zijtakken lagen op een hoop buiten mijn hek te wachten op de gemeentelijke vuilnisdienst die dat soort tuinafval weghaalt. Toen ik voor de zoveelste keer naar mijn tuinhek liep met mijn armen nu vol met kleinere takken, meende ik even iets uit mijn ooghoeken gezien te hebben toen ik de vuilnisbakken passeerde. 'Zou ik mij omdraaien,' dacht ik, 'en nog even kijken of beeldde ik mij dingen in?'  Ik hoorde een schrapend geluid en draaide me vliegensvlug om. Ik meende even een blauw schijnsel te zien boven de vuilnisbak die even daarna getroffen werd door een midden grote tak die los gekomen was van tussen de shingles.

'Had ik  nu wel of niet het helle blauwe schijnsel gezien,' ik wist het niet met zekerheid en dan begint je geheugen in te vullen wat je misschien wel of niet gezien hebt. Gelijktijdig met de tak die op de vuilnisbak gestort was, had ik toen een blauw schijnsel gezien of was het een rare zonnestraal geweest die mij parten speelde. Was daar een vage omtrek, een vorm even zichtbaar geweest alsof die op het punt stond door te breken. 'ik begin geobsedeerd te raken,' besefte ik, 'waarom verborg ik wat ik misschien wel of niet gezien had?

                                     78776992_788115401615012_800876413317860

Waarom stond ik niet gewoon toe dat mijn innerlijke stem gewoonweg zei: 'waarschijnlijk heb ik die onheilige schaal gezien? Ik wist wel waarom ik dat niet toestond, ergens ver weg in mijn hoofd was een waarschuwing, 'als je de schaal benoemt, dan wordt die deel van je werkelijkheid met alles wat daar bij hoort en alle consequenties die daar uit voortvloeien.'

Liet ik mij dan door mijn dromen en die schaal, die alleen maar negativiteit uitademde, beinvloeden? Ik had een exacte opleiding gevolgd, ik zou mij toch niet laten sturen door iets dat ik zelf opriep, maar ..maar riep ik het onheil wel zelf op of was de schaal alleen maar het medium, het werktuig van iets dat nog duivelser was, een ankerplaats van het slechte. Had het slechte zich verbonden met de schaal? "Angst voedt angst,' wist ik uit mijn verleden en dat moet je niet toestaan, maar.. maar als de angst reeel was, gold die regel dan nog?

Zo diep in gedachten kwam ik bij het hek aan. 'Hoe is het met jou,' klonk een stem en ik keek op. Het was de racistische buurman. 'Goed, dank je wel en met jou,' antwoordde ik. 'Prima,' antwoordde hij, ' maar het lijkt mij toe dat mijn dag prettiger is geweest dan de jouwe." 'Boy,' zei ik ,' tell me.' 'De hele dag heb ik lopen zagen om die boom op te ruimen.' 'Ja,' ik hoorde het,' zei hij, 'die bomen zijn uit de krachten gegroeid en een beetje wind doet hen om vallen.' 

'Het was inderdaad een flinke jongen,' lachte ik, mijn kampvuurtje kan een jaar lang branden.' 'Je hebt geluk gehad,' bromde mijn buurman die indianen met geweren bedreigd had. 'Ik heb mensen weg zien dragen uit je tuin. Je heb geluk gehad dat die boom 'snacht omgegaan is en niet terwijl je in je tuin stond, je huis stond niet voor niets al een paar jaar te koop.' 'Oh, dat is nieuw voor mij,' begon ik, 'de makelaar vertelde mij.. ' maar hij viel mij in de rede, ' makelaars zijn zoals politici of tweedehands auto verkopers, ze willen gewoon dat je gelooft wat zij zeggen.' Ik knikte, daar had ik wel een beeld bij. 

'Er zijn drie eigenaren omgekomen in je huis of er in de buurt' lachte hij schamper, 'en ik bedoel niet van ouderdom. 'Leg eens uit,' zei ik nadrukkelijker dan dat ik bedoeld had.

'De eerste is dronken in de kolen chute gevallen en toen hij probeerde er uit te komen viel het luik dat opengestaan had dicht. Die chute werd natuurlijk al lang niet meer gebruikt maar het luik had opengestaan, waarom weet ik niet, maar zo moet het wel geweest zijn. Het was een eenzame man die niet zo een, twee, drie gemist werd en ja de tuinen zijn groot en diep.' Ik luisterde aandachtig en zonder dat ik het wilde leunde ik naar de spreker toe om geen woord te missen. 

'We hadden dagenlang een dof gebons gehoord,' ging mijn buurman verder, 'dat moet die arme donder geweest zijn die onder de grondlijn in de chute lag en aandacht wilde trekken. Kijk die chute is ongeveer 4 meter diep dus je komt nooit uit die trechter. na een tijdje verdween het gebons en pas toen de meter opnemer de meter kwam lezen, rook hij de lijkengeur.'

                                                    47045918744_23e9c4d9da_n.jpg

'Het moet vreselijk geweest zijn voor die arme donder,' besloot hij. 'Pff,' zei ik, 'wat een naar verhaal.' 'Yup,' zei mijn buurman, 'zeker weten.' 'Dat krijg je van drank,' vervolgde mijn buurman, 'er kwam al een paar maanden geen zinnig woord uit die man, hij kraamde allerlei onzin uit over kwade krachten en dronk dagelijks meer.'

Er was een lang gerekte rilling langs mijn ruggegraat gegleden. 'Waardeloos,' zei ik om iets zeggen en om geen andere reden. 

'Tjah,' vervolgde de buurman, 'de volgende eigenaar was ook een rare snuiter. Hij meende murmelende stemmen te horen, ja ja, je hebt allerlei soorten in dit dorp rondlopen.' 'Murmelend,' vroeg ik geschokt, ' waar hoorde hij die.' 'Oh overal achter het huis,' grinnikte de buurman die weinig compassie betoonde met buren die het leven hadden gelaten. 'Een paar meter van je huis stond een opslagschuurtje, waar de betonnen plaat nu is,' en hij wees naar wat ik als een gewoon platje had gezien.

'Daar had hij verf in en een kleine werkplaats en brandstof, wat jerrycans met benzine of zo.' 'Ja,' sprak ik stoer, 'ook weer gebons en zo.' 'Nee, hij had een rare obsessie,' lachte de man die mij de stuipen op het lijf begon te jagen, 'hij dacht dat er een dwaallicht in zijn schuurtje woonde.  'Soms met moeras grond heb je weleens dwaallichtjes,' lichtte mijn buurman, toe, 'dat weet je toch wel?'  Ik wist het niet, maar ik knikte van wel en besloot om google er op los te laten als ik weer binnen was.. 

'Ik zei het al,' ging de buurman door, 'je hebt hier van alles rondlopen, dus hij wilde het vangen of zo en hij werd steeds vreemder en op een namiddag toen het al wat schemerig werd liep hij rokend het schuurtje in, hij zal gedacht hebben dat het dwaal lichtje weer ontstoken was en toen gebeurde het.' Wat gebeurde er precies,' wilde ik weten.

'Ik stond mijn gras te maaien en toevallig liep ik net een baan te doen richting mijn hek en toen zag ik hem rokend het schuurtje in lopen. Ik weet het nog precies, ik zie het nog zo voor mij alsof het gisteren was dat het gebeurde.' 'Wat gebeurde er,' zei ik met nadruk. 'Een steekvlam en een klap die de zijruit uit het schuurtje blies,' sprak de buurman die het gade geslagen had,  dat krijg je als je rokend een brandstof opslagplaats inloopt.

                            1315877994_008d40b931_n.jpg

Ik rende meteen de tuin in maar het leek wel of de deur van binnen klemde of op slot was. De verfbussen begonnen nu te exploderen en ik hoorde een hoog jammerend gekrijs uit het schuurtje komen. Toen zag ik mijn buurman brandend als een fakkel proberen uit het raampje te komen en toen stortte hij in elkaar en ik kon niets doen. Mijn buurman keek in een ver verleden en was even stil, 'hij was verkoold, weet je'.

'De laatste, diegene die het huis voordat jij het had, kocht, hoorde stemmen in de tuin en in de bomen en uit mierenholletjes.'  'Goeie genade,' kon ik uitbrengen, 'wat een ellende allemaal, is die man ook verbrand?' 'Hij was knettergek, ging mijn buurman onverstoorbaar verder, 'hij beweerde dat miertjes murmelden.' 'Opgegeten door mieren,' probeerde ik om mijn angst weg te laten gaan door een stomme grap te maken.

'Nee, een boomtak op zijn hoofd toen hij weer eens op zijn buik lag en naar mieren luisterde.' ' Juist,' zei ik, 'die hebben allemaal wel pech gehad.' 'Ja he,' zei mijn buurman 'isn't that something he?' 'Boy,' zei ik, 'absoluut, wat voor kleur zijn die dwaallichtjes eigenlijk.' 'Blauw natuurlijk,' lachte mijn buurman, 'hier in Saskatchewan tenminste wel, hangt van de gas soort af.' 'Bedankt,' zei ik, 'mijn vrouw zit op mij te wachten, ik moest maar eens gaan.' 'Dat doe je goed,' zei mijn buurman en ik zorgde toen ik in de buurt van de vuilnisbakken kwam dat ik niet op het platje stapte.

San Daniel.

lees ook 13

14/12/2019 02:45

Reacties (2) 

1
14/12/2019 17:55
Jaja....zo'n buurman is goud waard, als je toch al aan je verstand begint te twijfelen.

Over Canada gesproken: heb je wel eens van de (misdaad?)serie in British Columbia gehoord waar ze telkens alleen maar één voet van het slachtoffer vinden? Langs de westkust en ook verder het land in bij de Salish Sea - met de schoen er nog aan. Ze hebben geen idee waar die voeten vandaan komen.
https://en.wikipedia.org/wiki/Salish_Sea_human_foot_discoveries
https://edition.cnn.com/2018/05/14/americas/dismembered-foot-washes-ashore-canada-trnd/index.html
1
20/12/2019 14:52
oh oh ho ho wat erg !!!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert