Bulgaars sprookje – Het dappere meisje, Vader Vorst en de Sneeuwkoningin

Door ZiaRia gepubliceerd in Mythen sagen en legenden

2b2630d97e4a5895d200678db940618d_medium.Eens, tijdens een zeer strenge winter, bedacht de Sneeuwkoningin een plan. Zij had het zo naar haar zin in de vrieskou, dat zij besloot de Lente tegen te houden en de Winter als enig seizoen op Aarde te laten voortduren. Zij verborg de Zon achter een dikke wolkenlaag en bedekte de Aarde met een stevige extra laag sneeuw.

De volgende morgen, toen de mensen in een klein bergdorp wakker werden, ontdekten zij dat hun hele huis onder de sneeuw bedolven was. Zij moesten ware tunnels in de sneeuw graven om bij hun buren te kunnen komen. Gezamenlijk bespraken de dorpelingen de situatie. Wat te doen?

Uiteindelijk besloten zij om iemand te sturen naar de hoogste bergtop in de streek. Daar woonde namelijk de machtige, maar rechtvaardige Vader Vorst in zijn paleis van ijs en sneeuw. Hij zou hen ongetwijfeld willen helpen, zo dacht men. Maar niemand durfde de gevaarlijke reis in de bergen te maken ...

9fa260d2fc03df3d2a30151b4ca1e4e2_medium.“Ik ben bereid te gaan”, zei een oude man, “Maar ik ben bang dat ik te oud en te zwak ben om de top te kunnen bereiken. Was ik maar 20 jaar jonger ...”

“Maak je geen zorgen, grootvader”, sprak zijn kleindochter, die sinds kort – na het verlies van haar beide ouders – bij hem woonde. “Ik ben degene, die zal gaan!”

“Nee!” riepen de buren verschrikt. “Jij toch niet! Je bent veel te jong en te tenger voor zo’n zware reis!” En de een na de ander sprak op haar in. “Je hebt geen warme jas!”, “Je hebt geen muts of sjaal!”, “Je hebt zelfs geen warme wanten!”

“Ik ben niet bang”, zei het meisje. “Mijn benen zijn sterk en ik ben zo snel als een berggeit.”

“Maar je zult doodvriezen op de onbeschutte berg!” riepen de buren.

“Nee hoor”, zei het meisje. “Ik heb een warm hart, dat vol is van liefde voor alles en iedereen. Het zal me vast en zeker voor de vorst behoeden.”

“Ga, mijn kind”, sprak de grootvader. “Ik weet dat je goed van inborst bent en ik vertrouw erop dat je terugkomt”.

De kinderen uit het dorp, met wie het meisje goed bevriend was geraakt, kwamen met hun warmste kleren. “Hier, neem mijn warme jas!”, zei de een, “Neem mijn muts en dikke sjaal!”, riep de ander. “Mijn warme wollen sokken!” “Mijn mooie gevoerde laarzen!” “Mijn dikke wanten!”

Het duurde niet lang of het meisje was warm ingepakt en gereed om te vertrekken. Dapper zwaaide ze nog even naar de dorpelingen en toen liep zij het besneeuwde bergpad op. Ze klom urenlang hoger en hoger, zonder ook maar één keer te rusten. Uiteindelijk kon ze haar doel, het glinsterende ijs op de hoogste bergtop, zien. Welgemoed klom ze verder.

81d46a27b4ca27d37ef1311af2fb425d_medium.Maar in dit gebied heersten de winterse wervelwinden. Toen zij uit hun slaap ontwaakten en het meisje zagen klimmen, werden ze razend. “Wie durft zomaar over ons gebied te lopen?” riepen ze tegen elkaar. “We zullen haar eens laten voelen wie wij zijn! Laten we haar van de berghelling blazen!” En de wervelwinden wervelden rondom het meisje dat het een lieve lust was, maar zij trok alleen haar muts wat steviger op haar hoofd en worstelde tegen de wind in verder.

De wervelwinden raakten al snel vermoeid en de een na de ander viel snakkend naar adem op de grond.

“Wat een sterk meisje!” zei een van hen. “Wij zijn uitgeput, maar zij gaat maar verder.” “Geen mens heeft ons ooit verslagen, laat staan zo’n tenger kind”, riep een ander. “Laten we de sneeuwstormen te hulp roepen!” En zo gezegd, zo gedaan.

dcd75c4db18bd809bfe7f35eda118128_medium.“Wat denkt ze wel om op ons terrein binnen te dringen!” riepen de sneeuwstormen. “We zullen het haar betaald zetten!” En zij brulden en gierden met grote sneeuwwolken om haar heen.

Het was een lange en ongelijke strijd, maar dankzij haar warme en liefdevolle hart wist het meisje langzaam maar zeker verder te klimmen.

De sneeuwstormen vielen uiteindelijk buiten adem op de grond. “Hoe is het mogelijk?” hijgde de een, “Wij kunnen haar niet stoppen!” “Laten we moeder om hulp vragen,” zuchtte een ander.

Hun moeder was de machtige Sneeuwkoningin. “Ik heb alles gezien,” zei ze, “Luister: wanneer je iemand niet met geweld kunt overwinnen, draai de zaak dan om. Laten we zacht en aardig zijn.”

“Moeten we haar dan kussen?” sprak een wervelwind verbaasd. “Nee”, antwoordde de Sneeuwkoningin lachend, “Laten we beleefd en vriendelijk zijn, zodat ze ons zal vertrouwen.”

94894d17199291692f9898815ffd0a98_medium.De wervelwinden en sneeuwstormen gingen liggen en de Sneeuwkoningin verscheen voor het meisje als een mooie vrouw in een glinsterend wit gewaad, met lange witte haren en een kroon van ijzige diamanten.

“Droom ik? Is dit een winterwonder?” dacht het meisje, “Ik zie het gezicht van mijn moeder en ik hoor haar stem. Ze lijkt een slaapliedje voor me te zingen.” Ze keek naar boven. “Ach, ik ben vlakbij het paleis. Ik kan wel even rusten en luisteren.” Het meisje ging op een rotsblok zitten en sloot haar ogen. De Sneeuwkoningin was opgetogen! “Slaap maar meisje”, sprak ze zachtjes, “En je zult al gauw voor eeuwig slapen”. Daarna vertrok zij om haar kinderen te vertellen, hoe ze het meisje had misleid.

Het meisje glimlachte in haar slaap, maar de kleur van haar wangen veranderde: van zachtroze eerst naar rood, toen naar blauw en tot slot naar een wasachtig geel … zij bevroor …

b87e21271a0153eebc923e6c452aecd4_medium.Toen bewoog er wat in de sneeuw: een sneeuwhaas was op het meisje gestoten. “Wat doet dat meisje hier? Het gaat haar niet goed”, dacht de sneeuwhaas, “Zij moet hulp hebben!” Hij trommelde hard met zijn achterpoten op de grond en al snel kwamen overal sneeuwhazen aangehuppeld. Zij sprongen op het meisje en probeerden haar met trappelen en trommelen weer warm te krijgen. Het duurde even, maar warempel! Opgelucht zagen de sneeuwhazen de wangen van het meisje weer roze kleuren. Kort daarna opende zij haar ogen en keek verbaasd naar het legertje sneeuwhazen. Toen zij haar vertelden, wat er was gebeurd, bedankte zij hen uit het diepst van haar hart. Daarna vertelde zij hen het doel van haar reis.

“Wij gaan met je mee!” riepen de sneeuwhazen, “Wij hebben ook veel te lijden van deze oneindige Winter!”

En zo beklom het meisje, samen met de sneeuwhazen, het laatste stuk van de berg.

31c6f8ebbc03c8f7029d262d49e77aed_medium.Eenmaal aan de top, zagen zij de grote deur naar het ijzige paleis van Vader Vorst. Zij klopten en klopten, maar er was geen antwoord.

“Zou er iets met Vader Vorst aan de hand zijn? Is hij misschien ziek?” vroegen de dieren. “Laten we gaan kijken”, sprak het meisje. “De deur zit niet op slot”. Met vereende krachten slaagden ze erin de grote deur een stukje open te duwen en ze liepen een glinsterende ijsgang in, die leidde naar een grote kristallen zaal. En daar, op een prachtige troon van ijs, zat Vader Vorst te slapen. Het meisje was blijkbaar niet de enige geweest, die door de Sneeuwkoningin in slaap was gesust.

Een paar van de sneeuwhazen sprongen op zijn schoot en streken met hun oren langs zijn neus. Vader Vorst begon hevig te niezen. De sneeuwhazen schrokken en verscholen zich rap achter het meisje. Met zijn allen keken zij angstig naar de ontwakende Vorst. Deze opende zijn ogen, glimlachte en vroeg verbaasd: “Wat doen jullie hier, mijn kleine vrienden?”

Het meisje vertelde hem wat er zoal was gebeurd en het gezicht van Vader Vorst betrok.

bf75c8c83d455a84a8e09897da3f0132_medium.“Je bedoelt, dat ik in slaap ben gesust, zodat de Sneeuwkoningin de Lente kon beletten te komen en de Winter kon laten voortduren?” Vader Vorst schudde zijn hoofd. “Zij wilde dus voor altijd op Aarde blijven, maar dat zal ik haar niet toestaan! Dank, dat jullie me hebben gewekt. Ik zal de natuurlijke orde herstellen.”

Hij blies op een zilveren fluit, waarna een schare engelen verscheen. Vader Vorst beval hen de Sneeuwkoningin bij hem te brengen, zodat hij haar in de kelder van zijn paleis kon opsluiten, tenminste tot de volgend winter. Verder beval hij hen de wolken te verjagen, zodat de zon de sneeuw kon smelten.

Toen het meisje en de sneeuwhazen korte tijd later het paleis van Vader Vorst verlieten, zag alles er heel anders uit. De Zon scheen vrolijk op het sneeuwdek, dat al voor een groot deel was weggesmolten. De terugweg viel hen dan ook veel gemakkelijker; halverwege nam het meisje afscheid van haar nieuwe vrienden, de sneeuwhazen, en vervolgde haar reis naar het dorp.

ad15174a2b2ce3d3ff171b17b4a7e65a_medium.Toen ze daar arriveerde was de meeste sneeuw er inmiddels weggesmolten. Het dappere meisje werd hartelijk door alle dorpelingen ontvangen en kreeg een boeketje van de eerste sneeuwklokjes aangeboden.

Iedereen juichte, danste en zong – blij en gelukkig, dat het meisje in haar missie was geslaagd en de weg open was om de Lente terug te laten keren.

 

Verteld door:

© ZiaRia.

(2019) Foto's: Pixabay.com, Wikimedia Commons.

 

37f2c25abefd5801133767ff1f50e1c0_medium.Kijk voor andere artikelen en verhalen eventueel ook eens naar:

Duits-sprookje-De-drie-broers

Iers-sprookje-Het-maal-van-de-priester

Nederlands-sprookje-De-drie-vrijers-en-de-pannenkoekwedstrijd

Portugees-sprookje-De-soepsteen

Russisch-sprookje-Morozko-of-de-geschenken-van-Vader-Vorst

Of lees verder op:

https://tallsay.com/ziaria of

https://ziariasblog.wordpress.com/

 

13/12/2019 04:20

Reacties (7) 

1
01/01/2020 13:55
Leuk verhaal!
1
13/12/2019 23:49
Heel mooi verhaal.
1
13/12/2019 13:21
Heb er van genoten.
1
13/12/2019 13:00
Een mooi verhaal over een doorzetter...en over lieve sneeuwhazen.
1
13/12/2019 06:31
Mooi volksverhaal.
1
13/12/2019 06:30
Wat een heerlijk wintersprookje!
1
13/12/2019 06:07
Leuk winterverhaal.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert