De zegenschaal en de angst X

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                                170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Ik was in ieder geval blij dat de schaal ons huis had verlaten en ontspannen zat ik naast mijn vrouw met een glaasje wijn. Het was een lange en veel bewogen dag geweest en ik was vermoeider dan ik wilde toegeven. Toen mijn ogen af en toe dichtvielen boog ik mij zijwaarts en plantte ik een kus op de wang van mijn vrouw. 'Ik moest maar eens gaan slapen,' verkondigde ik, ' mijn ogen vallen steeds dicht en ik wil morgen weer vroeg op.' 'Maak mijn bedje maar warm,' zei mij liefste en ik liep even later langs de voordeur om te te controleren of die wel op het nachtslot zat.

Die was dicht en na een tandenpoets ritueel rolde ik mijn bed in.  Ik dacht aan mijn arme neef die geconfronteerd was met drie verdronken buurjongens en de lange rit terug die gepaard was gegaan met theologische en filosofische discussies. Net voor het in slaap doezelen kwam nog even de vuilnisbak in beeld met mijn buurman die zich beklaagd had over indianen die van alles uit de bakken haalden.

                            6675407539_db73e2245a_n.jpg

Ik viel ruggelings de duisternis in  en mijn bewustzijn verliet mij. Daar verschenen de beelden en ik kende de omgeving waar ik stond, om onduidelijke reden was ik in mijn kelder terecht gekomen. Ik hoorde een zacht gebonk en net toen ik mijn oren spitste verdween het. 'Ik had niet naar beneden moeten gaan,' dacht ik, 'kelderluiken moeten gesloten blijven, als je slapen gaat, wat deed ik in God's naam in mijn kelder.' Ik keek naar waar de trap zou moeten zijn, maar die was er niet. Ik keek naar boven waar de trap gezeten zou moeten hebben of ik het kelderluik zag, maar de balken waren ononderbroken. 

Het gebonk weerklonk opnieuw, nu iets luider en ik zag het flauwe schijnsel aan het einde van de kelder. Iets ademde diep in en uit achter mij en mijn hart bevroor, het deed mij wel snel een paar passen vooruit maken. 'Niet achterom kijken,' dacht ik, 'anders verschijnt het.' Het was een onzinnige gedachte maar ik wist dat het de waarheid was. 'Als je toegeeft dat iets bestaat, dan geef je het vorm.' 'Het zal je niet redden,' klonk de grind stem, gevolgd door spottend gelach en ik dwong mij die stem geen gehoor te geven. 'Ik roep dat op,' dacht ik, 'het is er niet, ik moet terug naar bed.' 

Het licht blauwe schijnsel kwam van om de hoek van waar mijn werkplaats was. 'Oh mijn lieve hemel,' dacht ik, 'die werkplaats ligt vrijwel onder het achterterras waar de vuilnisbakken staan en daar komt het licht vandaan. Er klonk weer gebonk maar nu duidelijker, een zwaar gebonk en gekraak. 'Het gebeurt niet zomaar,' besefte ik, 'het is onheilig wat daar is, iets dat uit wil reiken als een hand van het kwaad die zijn weg zoekt door de donkere nacht en alles wat mogelijk is, vernietigt.'

                                            170px-Ram-headed_demon.jpg

Het was, het was.. en ik wist het.. het was alsof je een trap opliep en je was bang dat iets je bij je enkels zo pakken of het monster in de kast of het slechte onder je bed of geluiden op de zolder die jij alleen kon horen en alle kinder angsten kregen vorm en nu voelde ik de adem in mijn nek en met stramme benen deed ik weer een paar stappen naar voren. 

Het bonken werd ritmisch en ik hoorde stemmen, een gemurmel van stemmen en ik wist dat ik door moest lopen en het angstzweet parelde op mijn voorhoofd. De muren leken te vervormen en ik voelde mij loodzwaar en ik werd naar mijn werkplaats getrokken, met knieen die beefden en een hart dat in mijn keel bonkte, 'bewaar mij,' smeekte ik haast luidkeels, 'mijn kelder leek op de grot en ik wist wat er in mijn werkplaats op de werkbank zou staan.'

De klap was ongelooflijk hard geweest en kwam van boven mijn hoofd, en ik zat rechtop in mijn bed met een pyama die nog aan mij kleefde van angstzweet en ik hoorde ik een schrapend geluid alsof iets langs ons dak gleed en toen een harde klap tegen de achterwand van ons huis.  Daarna was het stil. Ik knipte het licht aan en mijn vrouw greep mij bij mijn arm,' wat was dat,' wilde zij weten, de ontzetting had in haar stem geklonken. 'Ik weet het niet,' zei ik, 'maar we kijken morgen wel.' We bleven roerloos liggen en uiteindelijk vielen we weer in een diepe slaap.

San Daniel 2019

lees ook deel XI

 

13/12/2019 02:00

Reacties (3) 

1
13/12/2019 15:29
En nu.... waar kan ik verder lezen.... ik wil zo graag verder lezen.
1
13/12/2019 14:07
Wat weet je de nachtmerries indringend te beschrijven - je haren gaan er van overeind staan. Ik heb lang geleden eens een film gezien, over een spookhuis dat bovenop een oude Indiaanse begraafplaats gebouwd was....dat was ook behoorlijk eng.
Over het algemeen ben ik er niet zo gevoelig voor. Over horrorfilms kan ik in de meeste gevallen hartelijk lachen: ik zie dan altijd de set, de rekwisieten, de belichting en de regisseur voor mij. De techniek achter het verhaal, zo te zeggen.

Ben heel benieuwd hoe dit verder gaat.
1
13/12/2019 08:04
Wat was het? Spannend!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert