Hij keek me aan .... en sprong!

Door Candice gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Hij keek me aan ... en sprong:

Zomaar een kort verhaaltje, met een open einde.

Rechercheur de Wijn wist niet wat hij met dat, voor hem in de stoel zittende, huilende arme schepsel moest. Waren het nou fake tranen of was ze echt helemaal kapot van wat ze had meegemaakt.

'Annette' riep hij en wachtte tot hij het leuke koppie van de piepjonge agente in de deuropening zag verschijnen. Vragend keek agente Louwers om de hoek van de deur en nog voor ze iets kon vragen, klonk de - tegen haar altijd - vriendelijke stem van Rechercheur de Wijn.

'Wil je even een flesje Spa Blauw voor mevrouw Dijkema en voor mij nog een bakkie koffie halen en even mijn ex bellen om te vragen of zij ook maar iets gezien heeft. Zij woont daar in de buurt en kan dus wat gezien hebben.'

'Ja wel Cheffie', klonk het uit de welgevormde lippen die Nico de Wijn buiten diensttijd regelmatig vol overgave hadden gezoend.

Nico stond op en liep naar de deur om op Annette te wachten en omdat hij gewoon niet begreep wat er nu wel of niet gebeurd was. Hij zag Annette aan komen lopen en keek heel even of er niemand in de buurt was en zag dat zij hetzelfde deed.

'Gaan we vanavond nog ondervragingstechnieken oefenen of doen we dit keer de stoute prostituee?' vroeg Annette Louwers fluisterend in zijn oor. Hij voelde hoe haar goedgevulde blouse hem bewust raakte en kon het niet nalaten om even zijn hand onder haar rok te laten verdwijnen.

'Iets anders' fluisterde hij terug, 'Ik heb een schandpaal voor je en een mattenklopper!'

'Oef ... dat gaat weer heel leuk worden.' Annette giechelde wat en gaf een snelle kus, overhandigde hem de koffie en bracht het flesje Spa Blauw naar dat zielige, huilende schepseltje.

Nico ging weer zitten en keek Lea Dijkema strak aan en besloot het nog één keertje te proberen.

'Vertel het me nou nog eens één keer ... vanaf het moment dat je man op de reling van het balkon was gaan staan.'

Het betraande mooie gezicht van Lea Dijkema keek hem aan en onmiddellijk voelde hij haar pijn en toen ze weer aan haar verhaal begon kon hij het niet nalaten om zijn hand op haar mooi gevormde hand te leggen en te strelen. Opgelucht constateerde hij dat ze het niet erg scheen te vinden.

'Ik kon het niet begrijpen, we hadden wel vaker ruzie en het woord scheiden was al menigmaal bij die ruzies gevallen. Het ging gewoon niet meer, maar toch was er nu geen eens een flinke ruzie en ik wilde hem bij de reling weghalen en toen klom Peet ineens op de reling en dwong me om naar hem te kijken. Als ik dat niet zou doen, dan zou hij springen. Ik wist echt niet meer wat te doen en vroeg hem, smeekte hem zelfs om eraf te komen .... ik stak mijn hand uit en toen keek hij mij aan en sprong.' Weer zakte het frêle lichaam van Lea in elkaar en stroomden de tranen over haar wangen. Nico stond op en liep om de tafel heen om haar heel even vast te pakken om haar even te troosten. Hij voelde hoe ze tot rust kwam en hoe ze zijn arm niet meer leek los te willen laten. Hij draaide het gezicht van Lea naar hem toe en slaagde er met moeite in om haar weer dezelfde vraag te stellen.

'Lea ... lieverd, ik geloof je ... absoluut. Maar leg mij eens uit waar het lichaam gebleven is? Je man sprong van de negende verdieping maar geen lichaam te vinden, wel een enorme plas bloed. Waar Lea ... waar is het lichaam gebleven?'

Lea keek hem verdwaasd aan en schreeuwde bijna.

'Dat weet ik toch niet? Toen ik beneden kwam was het weg ... helemaal weg!'

'Lea ... er lag een immense plas bloed en hersenweefsels. Hij kan het nooit overleefd hebben en we hebben getuigen die hem ook zagen springen, maar we hebben niemand die het lijk heeft gezien en jij zegt het ook niet gezien te hebben. Lea ... waar is het lijk van je man gebleven?'

Nico zag hoe Lea ineenkromp en begreep dat hij niet verder zou komen en bovendien begon hij zin in de avond met Annette te krijgen ... al was Lea zeker niet verkeerd om te zien. Hij vermande zich en vroeg om de ziekenbroeders die Lea meenamen. Hij liep vervolgens naar de Commissaris toe om verslag uit te brengen en keek ondertussen of hij Annette bij de balie zag staan, maar daar stond ze niet en haar jas hing er ook niet meer. Hij gniffelde, want dat betekende dat ze schijnbaar haast had om thuis te komen. Hij klopte op de deur van Commissaris Bontes en stapte naar binnen.

'Ah Nico, fijn dat je er bent. Weet je al meer?'

Nico bracht gedetailleerd verslag uit en zag hoe zijn chef hem strak aankeek.

'Tja ... een vervelende zaak Nico, maar het lijk kan nooit ver weg zijn.'

De Commissaris stond op, deed zijn jas aan en liet Nico het kantoor uit en zei nog even terloops.

'Oh Nico ... agente Louwers is weg, want ons bureau is geen hoerenhuis en volgens mij ben ik nog de enige die niet over haar heen geweest is en jij staat per direct op non-actief tot nader orde wegens het verduisteren van cocaïne van de laatste inval en het samen met agente Louwers te verhandelen. Fijne avond Nico.'

Zonder nog een woord te zeggen liep Commissaris Bontes langs hem heen en verliet het bureau.

*Candice*

12/12/2019 17:01

Reacties (12) 

1
08/01/2020 15:57
Grapjas
08/01/2020 16:37
Toch is het zo. Het verhaal ontstond vanzelf en de titel dus ook.
1
08/01/2020 14:24
Hij keek me aan en sprong, hoe verzin je het !
08/01/2020 14:46
Ach gewoon.
1
24/12/2019 09:34
grappig verhaal
24/12/2019 09:34
Merci, al vind ik iemand die naar beneden springt niet echt grappig. ;-)
2
12/12/2019 23:18
Leuk verzonnen en best een verrassend einde, had graag willen weten waar het lijk gebleven is...
1
13/12/2019 03:31
Dank je.
Ik had geen idee hoe ik er verder mee moest. ;-)
1
13/12/2019 10:19
Haaaa.....haaaa....een spannend boek in de maak! XXX
1
13/12/2019 10:20
Oh absoluut niet. Ik en een boek is uitgesloten. Ook geen biografie of wat dan ook. Dat laat ik over aan lalala schrijvers en dat is heel erg positief bedoeld. ;-)
2
12/12/2019 17:47
Je hebt zo te zien geen hoge pet op van onze politie.
Het lijk? Ik zou maar eens in de vuilnisbakken gaan neuzen....
2
12/12/2019 18:17
Oh ja wel hoor en kan het prima met ze vinden over het algemeen. Zou ook graag zien dat aan hun wensen tegemoet gekomen wordt in alle opzichten. Maar dit is maar een verhaaltje.

Zal het doorgeven. ;-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert