Een week van ons leven. Donderdag!

Door Nupur Deen gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Donderdag:

 

 

Vanmorgen werd ik vroeg maar zeer uitgerust wakker. De geur van croissants, die net uit de oven zijn, komt me tegemoet. Eerst maar eens fris  douchen.  Ik laat het water over mijn gezicht stromen. En voel hoe ik hiervan opknap. Als ik ben aangekleed. Loop ik naar de woonkamer. Waar ik stemmen uit de keuken hoor. Tot mijn verbazing staan daar mijn tante, de zus van mijn vader, en Emanuel druk te kletsen. Als mijn tante mij ziet loopt ze op me toe. Geeft me een dikke knuffel.  “ Je sliep al toen ik gisteravond belde.”Ze wijst naar  Emanuel “Hij heeft me uitgelegd wat er was gebeurt. Ik heb besloten dat jullie naar het strand gaan. Lekker uitwaaien. Ik vang de politie op.”  Ik weet dat ze niet weggaat totdat ik naar het strand ga. Iedere woensdag avond bel ik altijd even met haar . of zij mij. Ik heb een goed contact met haar. Dankzij haar weet ik veel over mijn vader. Over hun jeugd. Dat ze nu hier is voor mij, zegt genoeg.

 

Mijn serre plekje is omgetoverd tot ontbijtbuffet voor twee. Wat gezellig, de kaarsen branden. Ik ga zitten op mijn vertrouwde plekje. Emanuel komt naast me zitten. Slaat zijn armen om me heen. “Lekker geslapen schoonheid?”  En kust me daarbij in m’n haren.

Ik kan alleen maar knikken, nu voel ik me geweldig. Vandaag ga ik genieten, en laat de problemen voor wat ze zijn.

Heel even kijk ik naar buiten. De speeltuin is leeg. Ik zie wel alle moeders en een enkele vader hun kinderen naar school brengen. Dhr. Smitters verlaat zijn flat, voor z’n dagelijkse ronde. En het leuke jonge stel verlaat ruziënd hun woning. “ Dat belooft een rot dag te worden voor hun”. Kennelijk kijkt Emanuel naar hetzelfde tafereel. Dan kijken we elkaar aan. En schieten in de lach. Mensen kijken, is onze gezamenlijke ding.

Als ik een hap neem van het warme croissantje met roomboter en suiker. Merk ik pas hoeveel trek ik eigenlijk heb. Genieten doe ik dan ook met volle teugen. Perslot van rekening is er niets heerlijkers, dan een croissant met roomboter en suiker eten, samen met iemand die mij werkelijk lief heeft.

We hebben net ons ontbijt op als de bel gaat. Mij tante doet open. Ze legt uit wie ze is.

De rechercheur is er. Ze blijkt een kleine vrouw te zijn met een Indiaas uiterlijk. Maar ze heeft een uitstraling die doet vermoeden dat ze niet met zich laat sollen. Ik houd wel van dat soort vrouwen. Netjes stel ik me voor. Emanuel legt uit dat ik een inzinking heb gehad gisteren. Dat verbaast haar niets. In huis blijven is niet goed voor me.

De rechercheur heeft nu een officieel huiszoekingsbevel bij zich. Ik wijs naar een deur met vier sloten. “Die is van mijn ehh man.” Ik wens ze succes en dan gaan Emanuel en ik naar het strand. Heerlijk, net als vroeger. Lange wandelingen maken en veel praten over van alles en nog wat. Intens van elkaar genieten. Lachen en dollen. Daar heb ik zin in. Schoorl we komen naar je toe.

“ Heb je er zin in?” Vraagt Emanuel even later als we Amsterdam uit gereden zijn.

“Ja heel erg”.  Hij kijkt opgelucht als ik dat zeg.  Want stel je nou eens voor dat ik nee had gezegd. Maar daar hoeft hij zich geen zorgen om te maken.

Waar ik me dan wel zorgen om maak is hoe ik mijn huis aantref als de politie is geweest. Alsof hij me gedachten kan lezen zegt Emanuel dat ik me geen zorgen hoef te maken. Alles is tot in de puntjes geregeld.

Ik sluit mijn ogen, adem een paar keer diep in, en blaas al mijn zorgen er weer uit, door mijn mond. Dit doe ik drie keer. Want vandaag wil ik me concentreren op de dingen van het nu, en nu gaan we samen wandelen op het strand.

We parkeren de auto vlak bij strandpaviljoen; paal 29. Dat is ons begin en eindpunt.

En er is geen prettiger begin dan samen een cappuccino en appeltaart met slagroom erbij.

In het paviljoen is verder helemaal nog niemand. Heerlijk. We gaan zitten vlakbij het raam. Buiten waait de wind en de golven zijn ruw en hebben metershoge schuimvlokken. Heerlijk weer om je hoofd leeg te laten waaien. Hand in hand drinken we de koffie. Hand in hand beginnen we de wandeling.

“ Emanuel mag ik iets vragen?”

Hij lacht, “ Jij mag me alles vragen!”

Gelukkig maar, want ik zou niet willen dat het een stille dag word.

“Waarom ben jij nooit getrouwd?” Mijn vraag klinkt aarzelend. Even is het stil. Maar dan antwoord hij. “ Voor mij was en ben jij de vrouw waarmee ik oud wil worden!” Mijn hart maakt een sprong . Gelukkig dit heb ik nou altijd willen horen.

“ Ik heb dat ook. Alleen heb ik dat nooit tegen je kunnen zeggen.”

Even stoppen we. We kijken elkaar diep in de ogen aan. Hij heeft van die mooie bruine kijkers.  We omhelzen elkaar innig en zoenen vol passie. Ik weet zeker dat als het niet koud en guur zou zijn, we ter plekke elkaar de kleren van het lijf hadden gescheurd.

Omdat het anders te koud word, lopen we weer verder. Arm in arm. De wereld om ons heen bestaat niet meer.

Als we Bergen aan zee in de verte zien, besluiten we daar ergens wat te lunchen. Samen een patatje eten.

Via de duinen wandelen we weer terug. Het lijkt wel een romcom. We rennen, lachen en wandelen. Vallen en staan weer op, zoals alles in het leven.

Als we bijna weer bij het begin punt zijn kijkt Emanuel mij ernstig aan.

“ Ik ehh, wil je wat vragen.”

Even denk ik dat hij me ten huwelijk vraagt. Maar dat doet hij niet.

“ Jij mag mij ook alles vragen. Dat weet je.”

Natuurlijk weet hij dat.

“ Ga je met me mee, als ik zondag voor drie maanden vertrek met Artsen zonder Grenzen? We komen verpleegkundige te kort.  En jij bent de beste.”

Hij denkt even na en gaat dan verder, “ Ik wil je niet nogmaals kwijt. Ik ga daarna naar Rotterdam verhuizen om als kinderarts te werken. Als je wilt kunnen we dan rustig samen een nieuw leven beginnen.”

“ Even na denken, of ik ga met jou een nieuw avontuur aan of ik blijf in deze grijze flat wonen, met een man die niets om me geeft, maar alleen maar aan zichzelf denkt. En me het gevoel geeft dat ik waardeloos ben.”

Dan spring ik hem om de nek. “ Natuurlijk ga ik met je mee. Deze keer is er niemand die ons tegen houd.”

Ik heb nog nooit iemand zo blij zien kijken. Het is compleet idioot, bijna iedere man is super nerveus als hij zijn geliefd ten huwelijk wil vragen. Wat in 90% van de gevallen niet nodig hoeft te zijn. De meeste zeggen toch ja.

Omdat de rechercheur wil dat we tegen vijven weer thuis zijn, zodat ze eventueel aan mij nog wat kan vragen. Lopen we, na een kopje warme chocolademelk gedronken te hebben, terug naar de auto. Ik wikkel me in een warme deken. En dan rijden we weg.  Om een uur of vijf stappen we de flat weer binnen.

En worden begroet door een blonde vrouw met enorme krullen.

Ze komt met open armen op ons af.

“ Hallo schatjes, En? Zij jullie verlooft?”

“Ook hallo zusje.” Emanuel kijkt haar boos aan. Ze haalt haar schouders op.

Dan krijg ik een enorme knuffel. Wat zoveel voor me betekend. Ik besef dat ik, wat haar betreft een deel van de familie ben. 

Verbaast kijk ik de woonkamer rond, geen politie, en alles is schoon en netjes.

Het blijkt dat mijn tante en de zus van Emanuel na het vertrek van de politie de boel hebben opgeruimd en schoon gemaakt.

Ze blijken zelfs voor morgen een sleutel specialist te hebben besteld, om de sloten te vervangen. Zodat hij er niet meer in kan. Want wat blijkt, ze hebben werkelijk alles wat van hem was mee genomen. Er staat op zijn kleren na, niets meer in huis wat van hem is.

“ Een geweldige verassing. Maar die sleutel specialist hoeft niet te komen.” Verbaast kijken mijn tante Eva en Havana, de zus van Emanuel, mij aan.

“ Ik ga met Emanuel mee zondag, daar na met hem mee naar Rotterdam. En daar zien we wel verder.”

“Geweldig, dat moeten we vieren.” Mijn tante trakteert op een etentje met de hele familie. Het gezin van Havanna, Emanuel en ik. En zij zelf natuurlijk.

 

Na een geweldig etentje, zitten Emanuel en ik even te genieten van de rust in de serre. In het donker met een glaasje port. En ieder een verrekijker in de hand. Even kijken of we bij mensen naar binnen kunnen kijken. Want zeg nou zelf, als je niet wil dat mensen je zien, moet je gewoon de gordijnen dicht doen. Anders is het gewoon een uitnodiging.

De meeste mensen hadden wel hun gordijnen dicht,helaas.

Er was een man die aan het voetbal kijken was. Schreeuwen, springen en ongetwijfeld ook schelden. Kennelijk wint zijn clubje niet.

“ Ik snap niet waarom hij zo scheld. Het is nou niet zo dat de voetballers via de tv de man kan horen schelden.”

Emanuel moet lachen. “ Zonder geluid lijkt het wel een zwart wit film.”

Ik schiet ook in de lach. Het is ook een raar gezicht. Ik merk dat ik er vandaag meer van geniet dan ooit tevoren. Misschien komt het, omdat ik nu iemand naast me heb, met wie ik dit en wat dan ook kan delen.

Emanuel stoort me in mijn gedachte. Hij stoot me aan en wijst op een vreemd tafereel. Dat zich afspeelt in de woonkamer recht voor ons. Het is dat  leuke jonge stel. Dat vanmorgen flink ruzie had. kennelijk nog steeds. Op donderdag werken ze allebei laat. Ze komen net thuis en zij is nog boos. Ze ontsteekt alle lichten. Ik schrik van wat ze vervolgens doet. Bij mijn ehh ex zou ik dat soms ook willen doen.

Ze trekt de broek van zijn kont. Helemaal tot aan zijn enkels. Hij zegt er niets van! Braaf trekt hij de broek en onderbroek uit. Een teleurstellend, maar voor ons vrouwen prettig klein piemeltje komt tevoorschijn.

Terwijl ik nog geen idee heb wat zich hier gaat afspelen. Hoor ik hoe het Emanuel opwind. Ik hoor het aan zijn ademhaling. En dat wind mij weer op.

Het uitkleed ritueel gaat nog door en hij staat niet veel later in zijn blootje in de woonkamer. Zij gaat zitten en dan gebeurt het. Hij krijgt een geweldig pak voor zijn billen. Ze doet het kennelijk goed want hij huilt. Ik kijk van zijn met pijn vertrokken gezicht naar zijn billen, die van melkwit naar vuurrood gaan. Dit gaat zo een kwartier door. Dan mag hij weer staan. Hij wrijft over z’n pijnlijke billen. Wat niet word gewaardeerd, want een extra pets volgt.

Ze hangt een bord op zijn rug, met daarop een tekst. Ik kan het nu nog niet lezen. Dan lopen ze naar het raam. Hij moet voor het raam blijven staan. Met zijn rug naar hem toe. Op het bord staat: Ik heb mijn secretaresse met me laten flirten. En ik flirtte een beetje terug.

“ Hij had dus straf”. Zeggen we allebei hard op.

Ik heb geen idee wat er verder is gebeurt. Maar wel dat ik een heerlijk nacht heb gehad. We hebben gevreeën nee, de liefde bedreven. Het was een nacht vol passie, en ik stond in vuur en vlam. Ik heb me in jaren niet zo aanbeden gevoeld. Het was geen vlugge seks. Dit was dieper dan dat. Dit was twee mensen die intens van elkaar hielden.  

 

10/12/2019 22:01

Reacties (2) 

11/12/2019 19:06
Moest heel even terugdenken, want is al een tijdje geleden dat je Woensdag geplaatst heb. Misschien handig om bovenaan een link naar het voorgaande deel te plaatsen.
14/12/2019 15:25
Bedankt voor je tip .
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert