Het was best wel fris in het bos:

Door Candice gepubliceerd in Mens en Natuur

Het was best wel fris in het bos:

f6efebe20b0463348475d402b38d1f71_medium.

Op de foto’s is het niet meer te zien, maar het was best wel fris in het bos. Sterker nog, het was echt ijskoud. Ik hou het op een graadje of -68 ongeveer. Althans daar leek het op. Maar serieus, het was best wel koud en dat is niet zo heel erg vreemd, want het is december en in december zal het eerder minder warm zijn dan in de zomer. Dat snapt u vast wel.

Ik ben in een geen idee bui. Ik voel me perfect waanzinnig, maar aan de andere kant voel ik me erg somber. Dat laatste heeft wel een drietal zeer acceptabele redenen.

1. Mijn werkster gaat woensdag (dus morgen) op vakantie en komt pas 10 januari weer eens terug. Dat gaat gewoon betekenen dat ik zelf weer moet gaan afstoffen, stofzuigen, de was doen, de afwas doen (al is dat wel zo enorm minimaal dat zelfs als ik het zou laten staan tot ze maandag 13 januari weer komt, het nog geen serieuze afwas genoemd mag worden), mijn bed opmaken, het toilet moet schoonmaken en wat er dus nog meer bij komt kijken. Kortom: Ik wordt dus ruim vier weken mijn eigen werkster! Nou is dat twee keer per jaar een paar weken, maar ik hou er totaal niet van. Heb het al een keer als werkstraf moeten doen in een zorgcentrum. Dat was vreselijk.

2. Mijn favoriete marinier (Stefan) gaat mij verlaten en niet alleen mij, maar ook het korps en dat is een aderlating in optima forma. Hij gaat iets anders doen en hij woont ook al niet in de buurt en hij heeft ook trouwplannen. Dat doe je toch niet? Dat doe je me toch niet aan?

3. Mijn joggingbroek heeft het begeven. Deed hem vanochtend aan, maar net iets te wild en daar kon de broek niet meer tegen. Ik had deze broek, die trouwe joggingpartner al ruim zes jaar. Waar ik jogde, daar jogde hij ook. Hij heeft meerdere malen gecontroleerd vochtverlies (wow, wat netjes gezegd) moeten opvangen, was er altijd voor mij … en nu ligt hij als een verfrommelde hoop ellende in de kliko.

U ziet ik heb dus serieuze redenen om naast me perfect waanzinnig te voelen me ook heel somber te voelen. Maar gaat wel weer over, want daar heb ik drie oplossingen voor.

1. Ik kan alles lekker laten verslonzen tot mijn werkster terugkomt of gaan zoeken naar een uitzendkracht, of het toch maar zo goed en vrolijk mogelijk zelf doen.

2. Stefan is niet de enige heerlijke marinier die in Doorn zit, want er zijn echt nog veel meer lekkertjes en soms moet je afscheid kunnen nemen.

3. Gewoon een nieuwe bestellen en dat heb ik dus ook al gedaan.

Zo, nu ga ik eerst even een ijsje eten en dan maar eens wat serieus proberen te schrijven, want dit is natuurlijk niet een echt heel erg literair hoogstaand meesterwerk geworden. Dat had u vast al wel in de gaten. Ik in ieder geval wel. Yesss. ;-)

460399556003331d9489143ffde76530_medium.dcac9f095350397cc5f81a392fd1dc05_medium.2bc26261565c6a7535d7b0b84b73ef59_medium.35e474085b56725cdf69a7d4f89d69d7_medium.dd02300462a5d32e74f7f083fd5ee8c6_medium.

*Candice*

10/12/2019 11:42

Reacties (4) 

1
11/12/2019 18:31
Wat toch een narigheid ;-)
Je foto's worden wel steeds beter, doe je soms een cursusje?
1
11/12/2019 18:39
Echt vreselijk. ;-)

Merci. Nee, ik probeer alleen serieuzer foto's te maken en de camera doet de rest.
1
10/12/2019 16:30
Maar wél mooie plaatjes!
Alles is vergankelijk...zo is het leven. ;-)
1
10/12/2019 16:34
Merci.

Absoluut., zo is het leven,
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert