1620 Een dagje Amsterdam

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het is zaterdag en een mooie dag om de stad in te gaan. Het weer knispert van winterse helderheid en de metro zal ons verder brengen dan ooit. We stappen uit op de Vijzelgracht en lopen terug naar de Keizersgracht, want daar zit het Foam, het Fotografiemuseum Amsterdam, doel van onze dagtocht.

Een bezoekje aan het Foam is zeker aan te raden. Er zijn mooie tentoonstellingen en de fotografie loopt zo hier en daar ook nog wel de lijst uit. Ja, er wordt wat af geëxperimenteerd in en buiten de donkere kamer. Ik vind het een interessant bezoek, ondanks dat er een verbouwing gaande is, of misschien wel juist daarom, want ik vind zoiets altijd extra bijdragen aan de ervaringsbeleving, juist omdat het leuk is schilderwerk te zien in een fotografiemuseum, daar kan ik wel even op teren van genot.

Verder is het een enorm doolhof met gevaarlijke afstapjes, een lift naar nergens en twee flinke trappen die naar boven en beneden gaan. Ik ben binnen de kortste keren al geheel uitgeput, maar dan is het tijd voor koffie met appeltaart in het café. We moeten nu eigenlijk nog een uur wachten, want dan hebben we een afspraak met een fotograaf om een artistiek familieportret te schieten. Lief heeft dat geregeld en ze loopt even naar boven om te vragen of het ook iets eerder kan. Dat kan.

We moeten eigenlijk in het beige, maar ik weet niet of jij beige in de kast hebt hangen, maar ik niet. Ik heb alleen één beige zakdoek. Op zolder is een prachtige studio. We nemen voor een rode wand plaats achter een lange witte avondmaalstafel en krijgen doorzichtige groene maskers op. De maskers moet aan het gezicht blijven plakken, maar door mijn baard gaat dat niet en hou ik het stiekem vast, mijn hand verscholen achter Sofieke’s haar. De fotografe schiet klik klik klik een paar foto’s, het hoofd nog even iets meer zo en jij iets meer zo en dan is het klaar. Volgend jaar doen we het weer, met een andere fotograaf, zodat er een mooie serie ontstaat.

We gaan naar buiten de heldere stad is. Het is aangenaam druk en we lopen naar Flying Tigers aan het Rembrandtplein (lees Onno Blom!). De dames neuzen binnen en ik draal wat buiten. Hé, daar is Café Los, waar ik mijn vader zag, een paar dagen na zijn overlijden. Hij zat te kletsen aan de bar en toen hij even later het café verliet, groette de kastelein hem: ‘Tot morgen, Derk!’ Ik bleef als versteend zitten. Vraag niet hoe mijn vader heet. Dat is nu 34 jaar geleden, toen ik nog Amsterdam woonde, jong en fit en van alle markten thuis. Vandaag 8 december is mijn vaders birthday. 103 IF.

Wanneer de meisjes afgerekend hebben lopen we naar metrostation Rokin. We glijden naar beneden, langs alle archeologische vondsten, een van de beste beslissingen ooit om daar langs de roltrap een tentoonstelling van te maken. In Noord stappen we over en dan zijn we alweer tuis. Ik dacht een mooie dag.

Ate Vegter, 8 december 2019

Onze favoriete camping:
www.atevegter.wordpress.com/420
1620a.jpg

08/12/2019 08:51

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert