Knokkers eindejaarsconference 2019. Long versie.

Door Knokker gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Lieve familie, vrienden en lezers,

Het jaar 2019 is voorbij gevlogen. In de maand december is het weer de tijd om de balans op te maken. Een jaar geleden in December durfde ik eindelijk vol vertrouwen voor de spiegel te staan. En trots te zijn op mijn eigen spiegelbeeld. Nu zie ik het niet alleen meer, maar voel ik het ook steeds meer. Ik ben Monique en ik mag er zijn, ik heb niets om me voor te schamen. Ook heb ik zelf de controle over mijn eigen doen en laten. Ik heb fouten gemaakt, en ervan geleerd. Mijn fouten erkennen en doorgaan. Ik kan wel duizenden keren vallen, maar ik zal ook duizenden keren opstaan. Dat is een kunst. Ik ben vooral erg trots op mijzelf, nou hehe..

Mijn opvliegers en mijn constante pijnnen waren verschrikkelijk. Ik was bij minst geringste drijfnat, en kon niet meer rechtop lopen en ik sliep al meer dan een jaar beneden op de bank. Wat een worsteling was dat. Als ik boven sliep met het raam dicht dan vluchtte ik negen van de tien keer naar beneden. Alsof ik geen zuurstof kreeg, en nachtelijke opvliegers waren een drama. Ook lag ik erg veel wakker, het slaapgebrek maakte mij echt kapot en erg wanhopig. Ik heb zoveel uitgeprobeerd, en sommige probeersels werkte soms. Vooral Brainsessions van Ad Visser (YouTube) werkte erg goed bij mij. Ik ben echt een piekeraar over al mijn gedachten, kwaaltjes, onzekerheden. Ik probeerde van alles om mijn slaap te bevorderen. Magnesium, sleepbooster (kruiden), bodyscans, meditatie, noem het maar op. Ik zweer bij Ad Visser, en een ontspanningvideo die mijn fysio ooit aan mij gaf. In Augsustus werd een echo gemaakt van mijn  buik door een gyneacoloog, die zei ach vrouwtje, je bent gewoon in de overgang, en daar zijn pleisters voor hoor. Ik bracht het ter sprake bij mijn huisarts, maar omdat ik op dat moment net geopereerd was voor de derde keer in Eindhoven belandde dat voor mijn bestwil op een zijspoor.

Tja, in 2017 mijn baarmoeder eruit (boven ij), 2018 (VU) mijn ingekapselde rechtereistok, die tevens ook aan het afsterven was moest eruit, en het stukje ijzer in mijn buikvlies, de grootste boosdoener uiteindelijk, werd ook verwijderd, daar begon pas de ellende goed. Als dat stukje ijzer was gaan dwalen had het verkeerd kunnen aflopen voor mij.  Maar ik was al blij dat er iets gevonden werd toen, dat het niet alleen in mijn kop zat. Ik heb in 2017-2018 zoveel pijn gehad. Ik werd niet gehoord door arsten in Boven Ij.  Ik kwam nauwelijks nog buiten, ik voelde mij zo klein tussen al die mensen buiten. Bij tweede operatie in VU amsterdam werd mijn infuus was erg fout geprikt, en ik had een litteken van zes centimeter in mijn buikvlies. De arsten zeiden omdat ik nog een eierstok had, nog niet in de overgang kon komen. Bij deze een middelvinger namens alle vrouwen in de overgang. Mijn rechterarm is in 2018 in bandages, tape en gips geweest. Het zal de rest van mijn leven een zwakke plek blijven. So be it! Soms staat mijn pink strak, en moet ik weer tapen enzo. Maar ach, tis mijn pad. Ik deal er mee. Geen zin om mij er verder over druk te maken. Ik weet intussen hoe daarmee te handelen intussen. Dus doe ik dat dan maar. Veerle mijn ergotherapeut bij de handclinic Amserdam heeft mij al veel geleerd en bijgestaan. En zij is er nog steeds voor mij.

Eind Oktober ben ik radeloos naar mijn huisarts gegaan, ik was de slapeloze nachten zat, en was het  90% van de dag zeiknat van zweten meer dan zat. Jantje lacht, jantje huilt taferelen, ook overgangskwaal. Ik kreeg eindelijk de pleisters waar de gyneacoloog het over had in Augustus. Ik kreeg er vier mee, voor twee weken. De pleisters waren doorzichtig en al snel was ik door de vier pleisters heen. Ik zweette zo erg dat ze niet bleven plakken. Leek wel een slapstick comedy, zoek de pleisters,  en daarom kreeg ik tabletten, oestrogeen. Er ging een wereld voor mij open. Ik ben sindsdien dry! En ik slaap weer naast Iwan, wel nog met het raam open. Maar elke nacht droog en rustig, maar met hier en dan Ad Visser nog nodig. Probleme solved! En respect voor mij man, nooit mopperen dat het raam open is. Ook al vriest het buiten. Ik slaap enkel nog beneden als hij snurkt, amper nog gelukkig zeg.

Ik ga weer lekker criss cross met mijn "conferance". Sinds 2017 is alles ook een grote mindfuck voor mij. Ik ben in Augustus voor de derde keer geopereerd aan acnes, alias buikwandpijnsyndroom. In eindehoven Maxima medisch centrum. Vanaf April 2019 heb ik om de twee weken injecties gehad, ook in Eindhoven. Vier stuks. Elke keer was gelukkig mijn man erbij. Het gaf niet het resultaat waar op gehoopt werd. Vandaar de eerste operatie in Augustus, en nu ben ik in afwachting voor mijn vierde operatie. Operatie 2017, 2018, 2019 en soon 2020. Ik blijf positief want ook nu weer 50% kans op algehele genezing.

In 2016 ben ik door een burn-out uit mijn werk geraakt en de burn-out heb ik wel verslagen. Nu nog de strijd winnen op mijn gezondheid. Daarom proost  ik mensen op 2020. Zou dit dan mij jaar worden? Vast wel. Dan zou mijn strijd niet voor niets zijn geweest.

Ik heb in 2019 ook weer wat gewerkt, want dat is wel wat ik graag zou willen. Werken en mee draaien in deze maatschappij, zoals ik altijd ooit heb gedaan. Ik heb in Januari/Febrauri paar weken receptioniste werk gedaan. Totaal uit mijn comfortzone, daarom was het ook snel weer klaar. Maar! Ik ging wel op de fiets naar mijn werk in Edam, met mijn bammetjes. En trots op mijzelf. Ook werk ik paar uurtjes per week bij mijn Fysio sinds Januari 2018. Geheel vrijwillig hoor. Omdat ik het erg leuk vind. In de bouwvak mocht ik zelfs wat vakantiewerk doen, de telefoon opnemen, patienten te woord staan, en dat gaat harstikke goed. Ook erg goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik was vooral in mijn nopjes dat ik volwassen collega's om mij heen had. Het is vooral goed omdat ik ergens ooit wil re-intregen wil in arbeidsleven. Ik mag daarvoor sporten in mijn vertrouwde ruimte beneden. En de fysio's zijn vooral blij dat zij hun werk kunnen doen en ik de mijne. Mooie mensen.

Ook was het een vreselijk kutjaar, 2019. Ik had al dertig jaar lang een mega lieve vriendin.Had is een woordje waar ik nog niet aan wennen kan. Naomi was haar naam. Naomi had CF, Cystus Fibroses, ze is 44 jaar geworden. Al wisten wij allemaal dat zij niet oud zou worden kwam haar dood als een mokerslag binnen. 17 April 2019, tijdens een longtransplantatie. Mijn grootste verdriet ooit. Deze dag is nu zeker de moeilijkste dag in mijn leven. Toch is ondanks mijn worsteling tegen die vreselijke scherpe constante pijn, mijn wil om te worden wie ik mag zijn versterkt. Ik verloor mij even in de drank, maar ik herpakte mijzelf. Drank gaf mij kracht om het masker van "het gaat goed met mij" te dragen. Een zware last hoor, een masker dragen om je ware emotie te verstoppen. In Juli ben ik ingestort, maar meteen gestopt met de drank, het vedriet aan gegaan en ik ging weer door. Op gestaan, want al val ik duizend keer, ik zal duizend en een keer op staan. Ik voel mij erg alleen zonder haar, ze was echt een wereldvrouw, moeder, dochter, vriendin. Zij was ook de beste raadgever omdat wij elkaar door en door konden. Zij was naast Iwan mijn andere wederhelft. We wouden ook trouwen, als wettige beste vriendinnen. Vaak heb ik het nog steeds  zo moeilijk met een leven zonder haar. Ik kan nog steeds niet over haar praten zonder in huilen uit te barsten. Maar ik werk er wel aan. Ik denk vaak aan wat ze nu zou willen voor mij of dat ze mij begrijpt in dit verdriet,  Ze zou begrijpen dat ik erg erg erg verdrietig ben. Ze zou ook willen dat ik doorga met mijn leven. Ze zou denk ik trots op mij zijn nu. Maar ach, het blijft gissen.

Er is ook een last van mijn schouders af nu, ik zag er zo tegenop. Het is ook bizar om te weten dat je zo'n belangrijk persoon ooit kwijtraakt ooit. Ik leef nu voor twee, voor haar en voor mijzelf. Ik neem haar wil om te leven mee, ik vier het leven steeds meer. Ik hou eindelijk van mijzelf, en ik hou van haar nog meer als ooit tevoren. Tijd heelt alle wonden, en zoals zij zou zeggen, ik moet wel, het is niet anders. Ik ben daarom vooral erg trots dat ik haar als mijn maatje had/heb.  

Mijn afsluiter voor nu, terwijl het jaar 2019 nog niet voorbij is, is hetzelfde bijna als in 2018. Ik ben  enorm gegroeid in beide jaren, ik blijf positief, sterk en groeien. Ik geloof in een goede afloop. Ik ben een goed mens en mag er ook zijn. En wie dat niet vind, jammer dan.

Heerlijk geschreven, uit mijn hart. Mensen, fijne kerstdagen en een goed 2020 toegewenst van Knokker/Monique. Zucht.  

KNOKKERTJE 

08/12/2019 02:40

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert