MP: De zegenschaal en de angst VII

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                78776992_788115401615012_800876413317860                                                          

Mijn zus reed behendig door het drukke verkeer in Saskatoon en het duurde niet lang of de wijk waar mijn neef woonde kwam weer in zicht. 'Zou de wolk er weer hangen,' dacht ik, ' de wolk die de vorm van zegenschaal had gehad.' Wolken namen wel meer vormen aan besefte ik, als kind zag ik er van alles in. Ik wist dat ik mijn voorgevoelens aan het sussen was. De wolk had wel terdege op de schaal geleken en had dicht boven zijn flat gehangen.

Daarnaast had mijn neef een entiteit op bezoek gehad, terwijl hij gewoon naar tv zat te kijken. Althans dat nam ik aan, hij had het zeker niet verzonnen daarvoor was zijn manier van twijfelend vertellen te authentiek geweest. Trouwens waarom zou je zoiets verzinnen? Hij had absoluut niets van de zegenschaal geweten en het was middag geweest niet een schemerige avond die toch al wel schaduwen oproept en de mens kwetsbaar maakt.

Zo reden we in stilte naar de wijk, elk van ons met onze eigen gedachten. Mijn zus nam waarschijnlijk al afscheid van haar zoon, waar zij die dag 800 kilometer voor heen en terug gereisd had om met hem te lunchen. Mijn neef had ons even gezien en zou weer naar zijn eigen jonge zelfstandige leven terugkeren als wij de straat uitreden en ik, ja ik maakte mij zorgen om gebeurtenissen waarvan ik niet wist waarheen die zouden leiden.  'Wat buren gaan straks ijsvissen,' zei mijn neef, 'misschien vindt u dat wel leuk om te zien?'  'Een andere keer,' zei zijn moeder gedecideed, 'we moeten nog 400 kilometer terugrijden en ik wil niet in het donker rijden.'

                                               170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

'Geen wolkje,' dacht ik opgelucht, 'niet boven de flat en nergens in de omgeving, geen wolk te bekennen.' Dan zat er ook niet de een of andere verschijning in een stoel te wachten op mijn neef. Toen diende de openbaring zich aan, de openbaring die mij haast deed ineenkrimpen, toen die in alle heftigheid tot mij doordrong. Ik zat al naast mijn neef! Die wolk had met de zegenschaal te maken, en daardoor met mij. Ik hijgde nooit, dat paste niet in de puzzle, maar in mijn droom was ik wel buiten adem voor de schaal op de rotsige grot bodem gevallen. 

'Ga niet zwemmen, jongen,' waarschuwde ik mijn neef die mij niet begrijpend aankeek, terwijl de auto tot stilstand kwam. Het was winter, wie zou er nu gaan zwemmen. Ik snapte dat het raar geklonken moest hebben en ik zei meteen, 'laat maar, ik was diep verzonken in gedachten.' 'Ja natuurlijk, mompelde mijn neef maar hij keek mij vreemd aan. Mijn zus omhelste haar zoon en ik schudde zijn hand en wenste hem veel succes met zijn nieuwe werkkring en even later reden we de wijk uit nagezwaaid door die neef die nu weer alleen zonder bloedverwanten in Saskatoon zou achterblijven.

'Misschien wel beter zo,' ging het door mij heen, 'had hij mij maar nooit ontmoet dan zou het duistere, het onuitspreekbare geen plaats genomen hebben in zijn huis. Zou wat er ook geweest was met mij vertrokken zijn?' Ik had geen idee.

                                     2440200970_369af219d8_n.jpg

'Je bent wel heel stil,' verbrak mijn zus de stilte, 'en wat bedoelde je precies met dat zwemmen?' ik kon het haar niet antwoorden want ik had mijn neef mijn woord gegeven over een pintje bier om er niet over te spreken. 'Gewoon,' zei ik om er een draai aan te even, ' ik was met mijn gedachten bij de droom van mijn lief en hoe de stroming haar had meegetrokken, het sloeg nergens op.' 'Werkelijk,' klonk haar stem nu met een scherpe toon, 'als je het niet zeggen wil, dan moet je dat weten, maar neem mij niet in de maling.' Zij had mij weer eens gelezen.

De uren kropen voorbij en de enige stop die wij maakten was in Rosetown om bij te tanken. We haalden herinneringen op en lachten en hadden het over de hippietijd die we alle twee op een andere wijze hadden meegemaakt. Zij begon Monday, monday te zingen van de mama's en de papa's.. en een uit een ver verleden kwamen de woorden naar voren tuimelen en ik was oprecht blij zo naast mijn zus en zong flarden mee. Het was muziek uit de beginjaren '60 en het had de tand des tijds door staan. 

De tijd verstreek en met de tijd de afstand en zij begon wijfelend  een paar woorden te zingen, en ik herkende de akkoorden. 'Hey,' zei ik, 'dat ken ik, het heet Spirit in de sky, en het was, het was,' ik pijnigde mijn hersens,'het was van Norman Greenbaum,' wist ik ineens te melden, 'een Jezus Freak.'  Het was hippe psychedelische muziek geweest. 'Ha,' lachte ik, 'wij groeiden ons haar tot over onze oren en wilde de wereld veranderen, wat redelijk gelukt is tot op bepaalde hoogte. Wij waren hip en zij die niet mee deden en braaf de establishment bleven volgen, waren de  squares en je had de Jezus Freaks. Die op alles, 'Jezus loves you,' riepen. 

                                                   170px-Ram-headed_demon.jpg

Na wat graven kwamen de woorden naar boven en toen mijn zus met lange uithalen 'going up to the Spirit in the sky' zong, hoorde ik, gewoon naast mij, eigenlijk tussen de stoel van de chauffeur en mij in, een stem, het was een rauwe stem also er door kiezelsteentjes heen gesproken werd en die stem richtte zich tot mij en zei,' ik ben er weer!'

Ik verstijfde en mijn mond viel dicht. Mijn zus zong het lied helemaal uit en keek mij toen aan. 'Hey joh,' zei ze, 'je zong niet mee'. Toen keek zij mij even aandachtig aan en richtte haar blik weer op de weg. 'Voel jij je wel goed,' wilde zij weten, 'moeten we ergens stoppen en wat eten, je ziet er grauw uit alsof je een geest gezien hebt.' 'Spirit in the sky,' mompelde ik. Had ik de stem echt gehoord?

Ik hoefde het niet eens af te vragen, ik had de stem echt gehoord. Werd ik waanzinnig of was die stem er geweest. Mijn zus had hem niet gehoord maar ja die had zitten galmen. Ik besloot dat de stem er echt geweest was en leunde weg van het midden van de auto. Ik besloot mijn gedachten niet meer te delen, er was iets onheiligs naast mij komen zitten en ik vroeg mij af of de drager van de stem eerst in een stoel gezeten had in Saskatoon.'

Wij draaiden de hoofdweg af en naderde mijn huis, 'dank je voor een leuke dag,' zei ik, 'kom je nog even binnen.' 'Dat doe ik graag,' zei mijn zus die net de 800 kilometer had afgerond.

San Daniel 2019

 

lees ook VIII

 

07/12/2019 23:33

Reacties (2) 

1
08/12/2019 15:44
Wordt het niet tijd dat de (theologisch geschoolde) zus iets aan exorcisme gaat doen? ;-)

Dit wordt een prachtverhaal. Vooral op zo'n gure zondagmiddag.
1
08/12/2019 21:11
nee... dat zou toegeven zijn dat er zaken zijn die niet ge-support zijn door de bijbel
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert