MP: De zegenschaal en de angst IV

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                   18458106348_d434c2bee0_n.jpg

Er werd aan mij geschud en vlakte en de schichten en de grot en de duivelse schaal vielen van mij af, terwijl ik omhoog dreef uit de dromen die mij zo bezwaard hadden.  'Het is tijd,' zei de stem, 'heb je trek in koffie, je zus komt zo.' Ik mompelde iets dat op 'ja' leek en de beelden van de grot vulden nog steeds de ruimte die mijn slaapkamer was. Ik voelde boven mijn hoofd en vond het lichtknopje en de grot werd mijn eigen huis.

Het eerste wat ik zag toen ik de keuken inliep was de tafel met de schaal en ik wist dat die schaal mijn nacht had beheerst. De koffie dampte en ik nam een ferme slok en spoelde de bittere koffie even rond in mijn mond. 'Dank je,' zei ik, 'dat had ik nodig, je wilt niet weten wat een nare droom ik gehad heb.' 'Jij hebt mij wakker gehouden,' zei mijn vrouw, 'je lag maar te woelen en af en toe schreeuwde je.'

Toen ik wilde vertellen wat ik gedroomd had, waren mijn woorden alleen maar flarden van een weefsel dat nog even zou bestaan en dan zou vervliegen. Zij dekten de lading niet. 'Ik was alleen,' begon ik, 'en eenzaam en verloren en ik wist niet waar ik was of wat ik doen moest.' Het klonk onschuldig maar ik had in een wereld rondgelopen en gerend, en ik was achtervolgd geweest door duivelse bliksem schichten.  Woorden beschreven niet wat ik had gezien of gevoeld en ik liet het daar maar bij.

                      37231953342_158061288c_n.jpg

'Heb jij goed geslapen,' vroeg ik gewoon om iets te zeggen. 'Nee', antwoordde mijn ega, ik was aan het zwemmen in een meer en ik werd naar het midden getrokken door een lichte stroming. Niemand was er, en de lucht was betrokken, ik voelde mij erg alleen. Toen ik weer naar de oever wilde zwemmen werd de stroming sterker en ik werd nu zonder twijfel naar het midden van het meer getrokken. De lucht werd pikzwart en ik wilde kostte wat het kostte naar de kant toe maar de oever verwijderde zich van mij per seconde. 

Het begon te hagelen en kringen spatten op om mij heen en ik werd ontrokken aan het oog door het gordijn van opplassend water en neerslaande hagel, zodat als er al iemand aan het strand gestaan zou hebben, die mij niet gezien zou hebben.

Dit was vreemd en net toen ik mij afvroeg wat mij zo meetrok, buiten het zicht van de oever en mij zorgen maakte of het een draaikolk zou zijn, kwam er een schim aan, een silhouet, die flauwtjes verlicht over het water gleed.

De schim was oud roeibootje zonder spanen en het kwam mij tegemoet, aangetrokken door de zelfde stroming. 'Als ik daar maar in kan komen,' dacht ik, zei mijn echtgenote. 'Toen het dichterbij kwam wilde ik alleen maar maken dat ik zo ver mogelijk wegkwam van het bootje.'Oh,' zei ik verbaasd toen ik een slokje koffie weggeslikt had, 'je wilde toch aan boord klauteren?' Mijn vrouw keek mij aan. 'Nee,' zei ze, 'op de plecht stond iets.. ' en zij hield haar mond en keek volgens mij  even naar de schaal die nog op de zelfde plaats stond waar de vrouwen die hadden neergezet.

                             44219665261_57fa287314_n.jpg

'En,' vroeg ik? 'Ik werd gelukkig wakker van jou,' sprak zij, 'je leek wel tegen mij aangevallen te zijn en je hijgde zo erg dat ik dacht dat je hartaanval zou krijgen.' Ik wilde het niet vragen, maar ik dacht dat ik wel wist wat er op die plecht gestaan had. Daar hield ons droom overleg op want er werd op de deur geklopt en mijn zus kwam, binnenstappen. 

'Goedemorgen' zei ze, 'nergens om maar je moet 'snachts je deur op slot houden.' Ik knikte maar ik wist met overgrote stelligheid dat ik dat gedaan had, het was het laatste dat ik altijd deed voor ik slapen ging, even de deur controleren, net zo routinematig als tandenpoetsen.

'Kom,' zei ze, 'we gaan naar Saskatoon, de wegen zijn sneeuwvrij en ik heb er zin in.' Vijf minuten later reed haar Dodge weg van mijn huis, we werden nagezwaaid door mijn lief. We zouden 400 kilometer heen rijden, lunchen met mijn neef en dan weer de 400 kilometer terugrijden. Het zou een lange dag worden. 

San Daniel 2019

lees ook V

05/12/2019 02:49

Reacties (4) 

1
06/12/2019 00:37
Eruit met die schaal! Maar ja, wat haal je dan op je hals.
06/12/2019 04:24
Tjah wie het weet mag het zeggen.. maar ik wilde dat die schaal nooit verschenen was.
1
05/12/2019 11:53
Toe maar.
'Het' beperkt zich dus niet tot jezelf.
Dit wordt weer een schitterend verhaal.
1
05/12/2019 14:17
Thank you madam
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert