MP: De zegenschaal en de angst III

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                                 170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Ik viel in een diepe slaap en bevond mijzelf in een woest landschap. In de verte torenden bergen omhoog en de lucht was bijtend fris. Ik liep over een vlakte en voelde mij onbeschermd, af en toe was er een boom maar ik liep in de verlatenheid en voelde mij verloren en eenzaam. De lucht betrok en het werd zwaar bewolkt en een vlaag wind beroerde het gras. Ik had zomaar het idee dat het met mij te maken had en voelde mij onprettig worden alsof ik bespied werd.

                                   6346630124_96abf94ee1_n.jpg

Maar de vlakte was oneindig en ik wist niet hoe ik daar kwam en ook niet waarom ik daar liep. Ik zou diegene die mij bespeidde zien als die aanwezig was en die zag ik niet want die was er niet.  Toch bekroop mij het gevoel dat ik gadegeslagen werd.

Waar ik liep leek steriel, er was geen ander leven te bespeuren dan het gras met de enkele boom af en toe en dan weer de eindeloze vlakte. Ik moest naar de bergen en ik kan het niet anders zeggen dan dat zij mij lokten. Hoe was ik op die vlakte terechtgekomen en wat was mijn doel?  'Ik ben zoekend,'dacht ik 'en ik weet niet waar ik ben want ik had geen startpunt.' Dat leek me een waarheid, een openbaring en ik liet dat tot mij doordringen, wat was dan de reden van mijn bestaan en wat was mijn einddoel?

'ik ben verloren geraakt tijdens de tocht,' besefte ik, 'maar wanneer was dat gebeurd.' Het antwoord plantte zich al in mijn hoofd. 'Je verliest je zelf geleidelijk aan op je reis, het gebeurt niet van de ene op de ander dag, het is een groeiprocess, soms kom je gewoon niet aan.' Ondertussen kwamen de bergen dichterbij en het gaf mij een veilig gevoel, ik was zo onbeschut geweest op de vlakte, ik verlangde naar de veiligheid van het verborgen zijn.

Ik draaide me om in bed en doezelde weer weg.

                                 44646146942_f271615166_n.jpg

Nu stond ik onder de berg die van mij een dwerg maakte en besloot om het pad naar boven te volgen. De lucht was nu zwart geworden en een bliksemstraal doorkliefde de lucht en sloeg achter mij in een boom. Ik hoorde de klap vrijwel gelijktijdig met dat ik de flits zag. De boom rookte en was tot de grond toe gespleten.' Goed dat ik van de vlakte af was,' dacht ik nog, tot een tweede inslag volgde. Ik maakte een sprongetje van schrik, mijn hart bonkte in mij keel en mijn oren deden zeer. Ik rook de sterke afgifte van ozon.

Toen de derde inslag rechts van mij insloeg en de grond dreunde en trilde onder mijn voeten en die gevolgd werd door een inslag links van mij en ik omgegooid werd door de kracht van de inslag, krabbelde ik omhoog en begon ik te rennen. 'Er wordt op mij gejaagd, ik werd gezocht en ben gevonden' flitste het door mij heen, 'rennen voor je leven,' was het enige dat nog in mijn hoofd opkwam.. en rennen deed ik, gevolgd door een inslag hier, die stenen op deed spatten en inslag daar, die vlammend over de grond trok. 

                                    5077347057_5ef33bbf69_n.jpg

Ik was een hert geworden, ik rende zonder doel, ik rende om te rennen en ik werd voortgedreven, en ik keek niet waarheen ik ging, ik rende alleen maar, ik was een paar longen geworden, die gierende ademstoten naar binnen slokten, en een paar benen die overal langs snelden.

In de verte zag ik een rotswand met daarin een opening, een grot en in volle vaart racede ik er heen. Ik dook er haast in. Schuilen was het enige dat ik nog doen kon of ik zou vernietigd worden door de schichten die mij achtervolgden. Het drong niet tot mij door dat de grot flauwtjes verlicht was. Ik rende naar het binnenste, ver van de opening en struikelde en kwam met een harde slag op de stenen ondergrond terecht, een slag die het laatste beetje lucht uit mij dreef. 

                                                 170px-Quimper_-_Cath%C3%A9drale_Saint-Co

         The Holy Grail depicted on a stained glass window at Quimper Cathedral

Zo lag ik te happen naar adem en langzaam kwam het besef terug van mijn wezen, en ik richtte mij op om vol afgrijzen te zien wat het flauwe schijnsel veroorzaakte. Voor mij op een verhoging stond iets dat een lichtval uit het niets weerkaatste. Het was een schaal, het was de donkere schaal en ik wist dat ik verloren was en mijn doel niet zou halen, nu niet en nooit meer en ik zeeg ineen. 'Oh mijn God,' dacht ik, 'er is een graal en er is een donkere graal en dit is die duistere graal.'

San Daniel 2019

lees ook IV 

04/12/2019 02:53

Reacties (5) 

1
04/12/2019 19:23
goed verhaal en super spannend!
05/12/2019 02:47
Thank you Willemijn
1
04/12/2019 13:57
Ik blijf je volgen: dit is té mooi om te missen.
1
04/12/2019 17:47
Thank you!!
04/12/2019 12:20
Prachtig Dan! Niet weten waar je bent omdat je geen startpunt had.... Jezelf kunnen verliezen op je reis.... en soms niet aankomen...
Voer voor filosofen.
Groet, Mar
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert