Een oud artikel op herhaling: over ratten en katten.

Door Zevenblad gepubliceerd in Dieren en natuur

Dit artikel heb ik zo'n 5 jaar geleden op Plazilla geplaatst en later weggehaald. Nu wij het vorig weekend weer over een rattenplaag hadden (en over de gevolgen van vergif) mag het op herhaling. Alleen helemaal onderaan heb ik een update toegevoegd - de rest is origineel.

 

 

 

 

 

 

 

Het is inmiddels al weer een jaar of zeven geleden dat ik ineens - midden in de zomer nota bene - een ratteninvasie in de kelder had. Dat is op zich niet zo verbazingwekkend, want ik woon buiten, in een heel oude grote boerderij met nogal wat "natuur" er omheen.
Onder het huis bevindt zich een kelder van in totaal 175 m2 met 4 grote en 4  kleine "kamers", alles ca. 2,10 hoog zodat je overal gemakkelijk kunt lopen zonder je hoofd te stoten. Het lijkt wel op een oud klooster, met plavuizen op de vloeren,  gemetselde bogen in de doorgangen en in sommige ruimtes met plavuizen bedekte stenen bankjes langs de buitenmuren, waar vroeger de melkbussen en/of de wekflessen stonden. Een prima retraite trouwens als het buiten echt te warm wordt.
Alles is nog in de oorspronkelijke staat - het geheel is een rijksmonument. Ik heb dus een appelkelder (met de oorspronkelijke houten appeltafels er nog in) waar je op grenen latten de moesappels tot na de kerst vorstvrij kunt bewaren, een echte wijnkelder waar de temperatuur het gehele jaar rond de 10-15 C blijft, een voorraadkelder waar levensmiddelen in glas of blik en twee vrieskisten staan,  en nog wat kelderruimtes waar ik keukenspullen, oude (vooral grote) pannen, serviesgoed, gereedschap, verfbussen  en andere dingen opberg.

Zo nu en dan verschijnt er een muisje in de kelder, vooral in de herfst en in de winter.  Mijn hulp is er als de dood voor, en als ik beneden hysterisch gekrijs hoor weet ik onmiddellijk hoe laat het is. Meestal stuur ik dan de kater naar beneden om de gillende keukenmeid te ontzetten - die weet er namelijk wél raad mee.
Ik ben er zelf niet bang voor, want ik heb in mijn leven al meer dan genoeg muizen in mijn handen gehad: zelf gepakt uit zakken met (vogel)voer of levend en wel van de katten cadeau gekregen - als die eens in een gulle bui waren.
Maar ratten – dat is toch wel een ander verhaal.

Het was een zachter dan verwachte winter geweest en ik had nogal wat vogelvoer - mezenbollen, pinda's, zonnebloempitten etc. - overgehouden en in een grote stenen bloembak gedaan, afgedekt met een plaat van multiplex, alvast voor het volgende seizoen. Dat moet dan wel de grote attractie geweest zijn, want anders was er niets in de kelder te vinden waar een rat iets aan heeft.
Wat mij tot dan niet opgevallen was: aan de buitenkant van het huis, in een van buiten toegankelijke kleine ruimte waar de afval- en papiercontainers staan, was een klein hoekje uit de houten deur gevreten. Van daar uit loopt een smalle ondergrondse tunnel onder de muur door tot in de kelder, waar afvoerbuizen, waterleidingen en elektrische kabels in liggen. Niet iets dus wat je regelmatig controleert. Wat ik ook niet gezien had: de plaat multiplex op de bak met vogelvoer was iets verschoven, zodat er een opening van zo'n 5-6 cm ontstond. Hoe hebben ze het toch in hemelsnaam uitgevogeld?

Op de bewuste avond waren er vrienden uit de Randstad op bezoek. Wij zaten buiten op het terras en het was berengezellig. Brutus zat zoals gebruikelijk op de terrasmuur en hield de tuin in de gaten, terwijl de ene fles na de andere leegraakte.

Rond een uur of tien werd het tijd om een nieuwe fles wijn op te halen. Ik ging naar binnen, opende de deur naar de kelder en deed het licht aan.
Ik wist niet wat ik zag. Ik kwam daar in een volslagen rattenparty terecht. Drie grote joekels en een aantal kleinere die ik zo snel niet kon tellen, ze spoten echt alle kanten op. Er lagen wat pindadoppen op de grond, en toen ik de houten plaat optilde zag ik dat alle mezenbollen opgevreten of op z'n minst behoorlijk aangevreten waren. De netjes met pinda's waren leeg, de zakken met zonnebloempitten waren opengescheurd en de lege doppen lagen onder in de bak. Kortom, ze hadden er behoorlijk huisgehouden, en het was ook vast niet de eerste avond dat de familie Rat bij mij "uit eten" was geweest. Tja....en wat moet je dan op zo'n moment?
Ik heb dus maar de fles gepakt waar ik voor gekomen was en ben weer naar boven gegaan. Onze vrienden heb ik wijselijk niets van de ratteninvasie verteld: van 'stadse' mensen moet je, wat het 'local wildlife' betreft, niet al te veel begrip verwachten, ook al zijn ze helemaal idolaat van de dansende konijnen 's avonds in de boomgaard. Liefst bij maanlicht natuurlijk.
Maar ratten! Dat is een van de oerangsten van heel veel mensen,  nu even afgezien van de tamme pet-rats die sommige meisjes onder hun trui bij zich dragen. Het zijn op zich natuurlijk wél intelligente en sociale dieren, maar ik wil ze niet in huis hebben. Niet omdat ik er bang voor ben, maar omdat ze zoveel rotzooi maken en alle mogelijke nare ziektes kunnen overbrengen.

Ik moet nog even iets uitleggen over mijn kater Brutus. Die heeft helemaal niets met vogels, in elk geval behoren ze niet meer tot zijn buitschema. Sinds hij enkele keren nogal pijnlijk met de neus op het feit gedrukt is dat vogels wél kunnen vliegen en hij niet - bij al te roekeloze sprongen van de terrasmuur bijvoorbeeld, die in plaats van hoog in de lucht in de rozenstruiken onderaan eindigden -  heeft hij alles wat vliegt van zijn boodschappen- en takenlijstje geschrapt.
Hij is wél gek op knagers, en daar jaagt hij dan ook onverbiddelijk op. Als het waar is wat de Indianen zeggen, dat alle gedode vijanden en buitdieren de jager na zijn dood in de eeuwige jachtgronden volgen, dan heeft hij straks net zo'n processie achter zich aan lopen als de Rattenvanger van Hamelen.
Mollen, muizen, ratten, woelratten en alles wat daar maar op lijkt wordt professioneel gestalkt, beslopen, gepakt en vervolgens mee naar huis gebracht, soms nog levend, maar meestal zonder kop. Hij pakt ook spitsmuizen natuurlijk, die helemaal geen muizen zijn maar eerder verwant aan de egel dan aan onze cultuurvolgende knaagdieren, maar dat verschil kan ik hem helaas niet uitleggen. Als ik hem vermanend toespreek als hij wéér met een spitsmuis aan komt zetten kijkt hij mij opstandig aan en zegt: "Stom wijf, dat maak ik wel uit wat een muis is en wat niet".

5aae339727f45d2f601088875bfb7aef_medium.

Maar nu terug naar het rattenverhaal. Toen ik weer terug was op het terras - zoals al gezegd heb ik op geen enkele manier laten merken wat ik zojuist gezien had - heb ik de fles wijn op tafel gezet en Brutus geroepen. Hij kwam onmiddellijk uit de tuin, want als ik hem 's avonds naar binnen roep verwacht hij dat zijn portie vlees klaar staat. Ik heb hem opgepakt en ben met hem naar binnen gegaan - niet naar de keuken deze keer maar naar de kelder.

Hij moet het direct geroken hebben, want hij was één en al aandacht, keek in alle hoeken en rende, snuffelend op de vloer als een hondje, van de ene kelderruimte naar de andere. Ik ben zelf nog ongeveer 5 minuten beneden gebleven, maar alles bleef stil. Kennelijk was het geteisem al weer buiten - door de buizen waar de leidingen door lopen. Ik heb dan de kelderdeur dicht gedaan en de kater beneden gelaten - hij was toch nergens meer te zien.

Een ruim half uur later hoorde ik hem miauwen (puur protest, zoals gebruikelijk) boven aan de trap voor de kelderdeur. Ik liet de deur nog even dicht, want mijn gasten waren net bezig te vertrekken. Wij ruimden samen de terrastafel af en brachten alles naar de keuken. "Hoor ik niet ergens de kater schreeuwen?" vroeg mijn vriendin, terwijl ze bezig was de glazen in de vaatwasser te zetten." "Die heb ik even opgesloten" zei ik, "want anders loopt die met jullie mee naar de auto, en als hij zijn eten op heeft komt hij de halve nacht niet meer thuis".  Een halve waarheid, maar met de beste bedoelingen. Ik moest er toch niet aan denken dat hij met een rat in zijn bek naar de keuken kwam.
Nadat ik ze uitgewuifd had ging ik terug naar de kelderdeur. Ik liet hem eruit en hij haastte zich naar zijn etensbak. Geen rat dus.
Toen heb ik hem écht de huid vol gescholden: dat hij toch wel een beroerde rattenvanger was, en dat hij zoiets vréééselijks in ZIJN huis liet gebeuren! En dat terwijl hij alles in de tuin pakte en uit de tuin mepte, en spitsmuisjes om zeep hielp die niemand kwaad doen.
Hij keek me wat verveeld aan en zei met een licht geïrriteerde blik in zijn ijsblauwe ogen: "Stom wijf, dat je bent!"
En toen begon hij pardoes te kokhalzen en braakte een jonge rat uit - vlak voor mijn voeten. Hij had hem kennelijk in z'n geheel verslonden, met staart en al. Hij keek mij triomfantelijk aan en zei: "Zie je nu wel?"
Ja, ja. Wat moet je daar nu op zeggen? Ik heb het maar opgeruimd en hem geaaid. Het is dat hij niet wil dat ik z'n tanden poets, anders had ik het beslist gedaan. Maar even later ging hij zonder verdere praatjes mee naar bed.

De volgende dag ben ik eerst systematisch op zoek gegaan naar de ingang. Toen vond ik ook het afgeknabbelde hoekje van de deur van de containerruimte. Er moest een timmerman aan te pas komen om daar een nieuwe plank in te zetten, die meteen ook maar verstevigd werd met een stalen plaat. De goede man maakte zelf ook nog een rondje om het huis en vond een tweede ingang: de buis waar de kabels van de tuin- en terrasverlichting doorheen lopen. Ook die hebben wij zorgvuldig dichtgemaakt.
Ik heb ook meteen op het internet twee inloopvallen (uit Engeland) besteld, van die diervriendelijke dingen waar je ongewenste bezoekers in kunt vangen zonder dat ze gewond raken. Dat heeft mij enkele dagen later nog een onnozel halfwas ratje opgeleverd dat in de garage verscholen zat. Die heb ik, zachtmoedig als ik in wezen ben, 20 km verderop in een sloot aan een bosrand laten lopen, en ik heb hem zelfs nog een snee brood achterna gegooid toen hij opgelucht de benen nam.
Daarna heb ik nooit meer een rat in huis gezien, en de kater, voor zover ik weet, ook niet.
Maar hij vertelt mij natuurlijk lang niet alles.

Ze waren er nog wél in de houtschuur en in de oude paardenstal, en ook die heb ik stuk voor stuk in de inloopvallen gevangen. Ik heb ze allemaal naar Duitsland gedeporteerd en daar in de wildernis, ver buiten de bebouwde kom, laten lopen.

P.S. Alles is waar gebeurd - alleen als je Brutus wilt horen praten moet je wel Siamees verstaan. Katten kunnen namelijk praten! Brutus kletst mij de oren van de kop: typisch Siamees. Die praten als Brugman. Je moet ze alleen een beetje kunnen begrijpen.

Citaat:
"Een zeer intelligente, op de mens georiënteerde kat, die vooral bekend staat door zijn stemgeluid en “praatgedrag”. Hun stem kan buitengewoon luid zijn en de kat gebruikt diverse toonaarden. Sommigen zijn non-stop praters, terwijl anderen alleen “praten” om iets duidelijk te maken. De traditionele Siamees eist voldoende aandacht en kan zijn affectie in alle heftigheid tonen. Ze zijn onderzoekend en vriendelijk en houden van niets meer dan daar te gaan zitten waar je iets probeert te lezen."

http://www.traditionelesiamezen.nl/Karakter.htm.

(Of te schrijven...zoals op mijn toetsenbord b.v.)

Met Brutus kan ik echt gesprekken voeren, tenminste als het over dingen gaat die hem interesseren - zoals muizen, ratten etc. Maar ook over eten natuurlijk...en of ik nu écht weg mag of thuis moet blijven. Je zou hem eens moeten horen als ik een jas aantrek en de autosleutels pak.

P.P.S. De ratteninvasie heeft nog wel een behoorlijk kostbaar staartje gekregen. Korte tijd later zag ik bij toeval dat sommige elektriciteitskabels bijna blank lagen, in de PVC-buizen waar ze doorheen liepen.  Omdat ik geen behoefte aan brand door kortsluiting heb is er een installateur bijgehaald die tientallen meters aangevreten kabel moest vervangen, in de kelder, onder de grond en in de kruipruimte onder het terras. Daar scherpen ze hun knaagtanden aan als die te lang worden, de lieverds. Het hele akkefietje heeft in totaal zo'n 1.200 € gekost.

Laatste toevoeging, vandaag: dinsdag 3-12-2019:

Zoals mij trouwe lezers weten is Brutus inmiddels 19 jaar oud, stokdoof en een beetje dement. Daar is onze liefde over en weer niet minder om, want - al luistert hij niet meer naar mij - praten doet hij nog steeds.  En ik begrijp hem zelfs nog heel goed - ach, als je elkaar zo lang kent... Zo word je mettertijd mantelzorger voor je eigen trouwe kater.

Ratten heb ik hier nooit meer gehad: daar zorgen nu de vossen en de marters voor, en ook de buurtkatten die hier elke avond in de tuin komen eten. Brutus vangt niets meer - als er weer muizen in huis zijn moet ik ze zelf zien te vangen. Dat lukt met vallen en opstaan, en natuurlijk met inloopvallen. Laatst vond ik nog achter in een lade in een oude kast een heus muizennest: zorgvuldig gebouwd van uit elkaar geplukte servetten (de mooie damasten servetten van mijn moeder!) met het ingeborduurde familie-monogram er in. Eeuwig zonde! Hoe was het ook weer met roest en motten, en de onvergankelijke schatten in de hemel? (Matteüs 6:19-20).

Ze zijn vergeten de ratten en de muizen te noemen.

     


 

03/12/2019 15:28

Reacties (13) 

1
03/12/2019 22:06
Heel leuk verhaal en geheel nieuw voor mij, want heb deze op Plazilla vreemd genoeg nooit gelezen.

Zo'n soort kelder, maar dan veel kleiner, had ons horecapand ook. Die kelder had twee toegangen; de ene kelderdeur zat in de hal van het voorhuis en via deze deur kwam je via een stenen trap gelijk in de kelder uit. De andere kelderdeur zat in het achterhuis naast de originele keuken, ook daar ging een stenen trap naar beneden, maar moest je eerst een gang van zo'n 4 meter door om in de kelder te komen. De deur in het voorhuis werd uitsluitend gebruikt door de herenboer, de deur in h...
1
03/12/2019 23:15
Hier was ook eerst een stenen trap, maar daar heb ik zo'n 20 jaar geleden een houten trap over heen laten leggen: de oude was veel te steil en levensgevaarlijk.
Hoe het er halverwege de 19e eeuw uitgezien heeft weet ik niet: misschien zijn er ook twee ingangen geweest vroeger, of er heeft een tweede kelder onder de grote schuur gezeten: daarvan zitten de fundamenten nog in de grond.
Wat hier wél was was een onderaards gewelf aan de zijkant van het huis: behoorlijk groot. Dat was een wateropslag voor droge zomers, voor het vee.
De toegang is helaas al jaren geleden dichtgeme...
1
03/12/2019 20:55
Dit heb ik vroeger niet gelezen?!
Leuk verhaal !
Ik was meteen in de oude kelders van mijn grootmoeder/-vader. Het was elke keer een belevenis en leuk om op vakantie te gaan naar de hoeve. Ik hield van de vele dieren. Dat was iets wat ik miste bij mijn ouders. Zij woonden in de dorpsstraat van onze kleine gemeente.

Ik zag veel muizen, ze waren op de hoeve, soms in grote getale, maar gelukkig zag ik nooit ratten? bbrrrr
2
03/12/2019 17:32
Ratten en muizen zullen wel onder de "vermin" vallen. (Ik lees Matteüs 6:19-20 in de King James Bible).

Als er in de hemel geen "thieves" en "vermin" zijn, zullen we er gelukkig bar weinig predikanten tegenkomen. Klinkt niet verkeerd. ;-)

Vijf jaar geleden op Plazilla. Toch kon ik me dit verhaal niet meer herinneren.
Wat jij met ratten had, heeft mijn vader in Frankrijk in de zomermaanden met relmuizen. We hebben ze leren dulden en wat maatregelen genomen om alle voedsel muisvrij te bewaren (wat nog lang niet meevalt).
1
03/12/2019 17:53
Relmuizen zijn ook zo leuk....in elk geval om te zien. Die pluimstaarten...
Als ze geen voer vinden zullen ze inderdaad wel wegblijven.
De fout is dat mensen er ongewild voor zorgen dat het aantrekkelijk blijft om ergens binnen te sluipen. Neem het de dieren eens kwalijk.
1
04/12/2019 12:22
Ik heb er twee een jaartje als huisdier gehad. Als baby's gevonden, uit het nest gevallen.
Vroeger, toen de woning van mijn vader nog puur voor vakantie was, was het duidelijk. Mensen waren er hoogstens twee maanden per jaar. Het huis was dus voor de beesten. Tegenwoordig leeft hij er iets meer dan zes maanden per jaar. Als de relmuizen hun winterslaap houden, zijn de menselijke bewoners vooral in Nederland.

Alles wat eetbaar is opbergen in afsluitbare kasten. Niks op het aanrecht laten liggen en alle deuren achter je kont sluiten. Zo is het te doen.
1
03/12/2019 17:27
Gewoon heerlijk geschreven. Ik kende het overigens nog wel .

Ik heb gelukkig geen last van beide dieren en hoop dat dat nog heel lang zo blijft.
Gif vind ik tragisch en vallen ook, maar hoezeer ik ook om dieren geef, het maakt me geen barst uit hoe ze die dieren bestrijden. Wat ik erg vind zijn muizenplankjes. Daar zit een hele sterke lijm op en als een muis erop stapt zit zij/hij vast en er zijn verhalen over muizen die hun eigen pootjes doorknaagden om los te kunnen komen, zo wanhopig waren ze. En ook dat helpt uiteraard niet, want dan kunnen ze niet meer lopen en zitten z...
1
03/12/2019 17:49
Ja, vreselijk is dat - die plankjes.
Ik moet er niet aan denken...
1
03/12/2019 18:26
Ze zijn dan ook verboden, bedrijven kunnen duizenden euro's boetes krijgen, mits aantoonbaar is dat ze alle andere opties hebben geprobeerd en dat het in het belang van de samenleving kan zijn .... bijvoorbeeld als het om bedrijven gaat in de voedselindustrie. Dan wil je geen last van muizen hebben en je houdt het bijna niet tegen, want in zulke bedrijven vinden muizen altijd wel eten en daardoor komen ze soms ook in bigbags met groenten, soeppoeders, couscous en noem maar op die de volgende dag worden gelost en verpakt. De grondstoffen in die bigbags (de mensels) worden daar gesneden en gemen...
1
03/12/2019 22:57
Bakkerijen zijn er berucht om - die hebben een grote aantrekkingskracht op vooral muizen. Vroeger was een in een brood ingebakken muis dan ook geen echte uitzondering. Daar heb ik de laatste 20 jaar niets meer van gehoord - ze zullen de boel wel goed afgeschermd hebben tegenwoordig, en bijna alles is geautomatiseerd.
Waar je nog wel geregeld knagers vindt zijn Chinese en andere exotische restaurants. De jongens van de Inspectiedienst vinden er regelmatig uitwerpselen achter vriezers, ovens en/of afwasmachines. De eigenaar krijgt dan één waarschuwing en een herkeuring: als het dan nog ...
1
04/12/2019 05:54
Ja die ook. Heb vroeger als kind nog wel eens nacht diensten gedraaid in een bakkerij.

In die tenten en in kebaktenten is het gewoon een drama. Cm dik vet op muren, niks geen maatregelen en overal restanten zijn niet vreemd in die tenten.
1
03/12/2019 17:18
Leuk verhaal. Ik kende het nog niet!
Je kelder lijkt in de beschrijving wel wat op onze kelder in Frankrijk. Wij hebben ook zo een ruimte, op loophoogte. Ondersteunt door middeleeuwse muren, bogen en steunberen. De plafonds van deze tongewelven bestaan uit gemetselde bakstenen en combinatie met natuurstenen, vastgehouden door twee meter dikke steunmuren die onderdeel vormen van de fundamenten van ons huis...
Het is bij ons in het zuiden in de kelder nooit warmer/kouder dan 14-16 graden. Prima temperatuur om wijn neer te leggen, of indien het zomers echt te heet wordt, even de...
1
03/12/2019 17:48
Dat zijn de typerende kelders van heel oude huizen: toen je nog geen elektrische koeling had moest je wel wat. Nog eerder had je buitenshuis van die oude ijskelders, waar in de winter ijs opgeslagen werd. Dat bleef soms wel tot in de zomer bevroren.
Natuurstenen heb ik hier niet: die had je van heel ver moeten aanvoeren, dus alles is gemetseld met dikke bakstenen. Toch ben ik er via via achtergekomen dat de superlange grenen balken die het dak houden helemaal uit Canada aangevoerd zijn. Ze zijn nog steeds in prima conditie.
Ja, oude huizen en dieren...wie in een nieuwbouwwijk groot...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert