MP: De zegenschaal en een beangstigende gebeurtenis II

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                               170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

Mijn levensgenoot kwam terug van de koffie in het dorp en keek met  verbazing naar de schaal op de tafel. Die viel dan ook meteen op. Donkere kleuren en afzichtelijk van vorm. "Wat is dat,' wilde zij weten, 'waar heb je dat vandaan?' 'Ik heb bezoek gehad,' antwoordde ik, 'vreemd bezoek.' Ik ruimde ondertussen de mokken op  en zette hen in de gootsteen. 'Heb je trek in nog een bakje koffie,' informeerde ik, 'dan kan ik je het rustig vertellen.'

Zo zaten we  even later aan een bakje troost en toen ik uitverteld was, zei mijn vrouw, 'jij laat toch ook maar iedereen binnen.'  'Ja en nee,' zei ik het overkwam mij eigenlijk een beetje en het klinkt allemaal niet zo vreemd als ik het samenvat, zo van: 'er zijn twee dames langs geweest en die hebben een schaal achter gelaten, maar in werkelijkheid was het heel beklemmend en ik was blij toen ze weg gingen.'

Mijn vrouw keek eens aandachtig naar de schaal, ' hij is ronduit lelijk,' concludeerde zij, ' 'maar daar gaat het niet om, ik vind hem naar, onheilspellend.' Mijn vrouw had het goed onder woorden gebracht, 'onheilspellend', dat beschreef wel zo'n beetje het gevoel dat ik gehad had toen de schaal in mijn huis gebracht was. De vrouw in de donkere kleding had mij verontrust doen voelen met haar Spirit gebrabbel. 

'Hmm, 'zei zij, ' ik heb nog nooit van zo'n schaal gehoord, ik zal eens een vriendin van mij teksten, die is van hier en weet meer van de gewoonten zoals die hier kennelijk gelden.

Ik keek wat verloren voor mij uit en zag hoe mijn echtgenoot druk aan het typen was op haar tablet. Mijn oog werd onwillekeurig getrokken naar de schaal en even meende ik weer een lichtval waar te nemen, maar toen ik aandachtiger keek zag ik dat ik mij vergist had, de schaal was gewoon donker en duister. De vroege avondschemering was gevallen en er was geen lichtval van buiten mogelijk geweest, 'inbeelding,' suste ik mijn opmerkingsvermogen.

                                           170px-Ram-headed_demon.jpg

Even later klonk de bekende Apple riedel die een bericht aankondigde. 'Dat zal Anja wezen,' zei mijn ega triomfantelijk, 'eens kijken wat zij te melden heeft.' 'Dacht ik het niet, zie je wel,' zei mijn vrouw, 'zoiets gebeurt hier helemaal niet en zij heeft geen idee wat zo'n schaal is of hoe die er uit ziet.'

'Maak er een foto van,' stelde ik voor, 'en stuur die naar haar toe, dan heeft zij een beter beeld van hoe dat ding er uitziet.' Twee flitsen verlichtte even later het onding en mijn vrouw typte wat tekst in. 'Dit is hem,' las zij voor, 'een foto van boven en eentje van een aangezicht .'

Een windvlaag zwiepte even een tak tegen het raam en deed mij opschrikken. 'Trek je de gordijnen dicht,' vroeg mijn vrouw,' de wind steekt op,' en zij tikte op enter. Ik bleef bevroren staan het licht ging uit en aan en bleef toen uit om vervolgens weer gewoon aan te blijven. 'Het wordt noodweer,' zei ik, 'ik dacht even dat we het licht kwijt waren.' 'Wij zijn het internet wel kwijt,' meldde mijn ega.' Kijk maar'. 

Haar tablet had achter de foto's een rood uitroepteken staan met de tekst: not sent, typisch Apple dacht ik, ' niet gewoon een uitroepteken, nee een rood uitroepteken.'

De bekende riedel klonk weer en mijn vrouw las de boodschap die op scherm verscheen. 'Het is Anja,' meldde zij, 'zij heeft de tekst wel ontvangen maar de foto's niet.' 'He,' riep ik uit, 'ik dacht dat het internet down was.' 'Dat is het ook,' sprak mijn vrouw elk woord wegend,' het uitroep teken staat nog steeds achter de foto's'.

                                         170px-022_devil_representation.JPG

Ik keek op mijn mobieltje en zag dat ik gewoon internet had en ineens had ik genoeg van rare vrouwen die aan de deur kwamen met schalen en een Spirit meesleepten in hun kielzog. 'Kom,' sprak ik we gaan naar de woonkamer en kijken naar iets van Netflix . 'Dat kan niet,' zei mijn geliefde, 'internet is toch down,' en zij keek mij meewarrig aan. 'We kijken wel even,' stelde ik voor, 'dat kan geen kwaad.' 

Het scherm klikte aan terwijl mijn echtgenoot haar haakwerk op schoot genomen had, twee glaasjes wijn stonden voor ons op het bijzet tafeltje te wachten. 'Dat valt mee,' lachtte ik, 'we hebben gewoon weer internet.'

Het gevoel van beklemming was stukken minder geworden, besefte ik en ik wist hoe het kwam maar wilde het niet uitspreken, ik was verder van de schaal af, daardoor kwam het, ik wilde het niet toegeven, maar ik wist tot in mijn ziel dat het zo was.

Ik duwde het gevoel weg maar het feit dat ik wist waar die schaal stond, beheerste mijn denken. 'Vooruit,' vermande ik mijzelf, 'je bent toch niet bijgelovig.'  Maar het rationele stemmetje in mijn hoofd werd tot zwijgen gebracht door een kerngedachte, 'ik wilde dat ik niet thuis geweest was toen die wijven langs kwamen.

De afleveringen die volgden waren een documentaire over Alaska de ongerepte werkelijkheid, de laatste frontier die nog ontwikkeld kon worden. Het was een woest landschap met wouden en ravijnen, bergen die de hemel in wezen, met spelonken en grotten waar je beren in kon verwachten, met een vallei waar een woeste rivier door heen kronkelde.

                                             170px-PazuzuDemonAssyria1stMil_2.jpg

'Lief,' zei ik na een tijdje, 'ik ga er maar eens in want morgen dan komt mijn zus vroeg langs en gaan wij naar Saskatoon en dat is een flink stuk rijden en het sneeuwt en je weet nooit hoe de wegen zullen zijn.'  'Ik kom zo,' antwoordde zij, 'maak mijn bedje maar warm..'

Toen ik langs de tafel liep werd mijn oog getrokken door de schaal en ik dwong mij om mijn blik los te maken van het mormel, ik bekende het aan mijzelf, zonder twijfel, de schaal was eng. Met grote passen, groter dan ik wilde, liep ik snel langs de tafel en door naar de slaapkamer en even later lag ik in bed. 

Ik schrok wakker toen mijn lief binnen kwam en zat rechtop in bed. 'Ik ben het,' zei ze met zachte stem, 'ga maar weer slapen.' Heel even had ik gemeend dat het donkere wijf mijn kamer binnen was gekomen, belachelijke gedachte, maar ja als je ruw uit je slaap wordt gewekt dan werkt het brein nog met beelden en symbolen uit de droomwereld en duurt het even eer de werklijkheid, de vorm van werkelijkheid aanneemt zoals wij die kennen. 

lees ook deel III

San Daniel 2019

 

 

03/12/2019 03:07

Reacties (5) 

03/12/2019 20:54
Spannend hoor!
1
03/12/2019 13:02
Ja zulke verhalen zijn altijd prachtig om op je gemak bij het warme vuur in de openhaard te lezen, terwijl buiten de regen of sneeuw uit de grauwe wolkenlucht neerdaalt en de wind om het huis waait...
1
03/12/2019 13:48
inderdaad.. met een glas nabij je hand of een warme mok thee.
1
03/12/2019 11:22
Tja....zet dat ding dan toch gewoon bij één van de kerken neer, zou ik zeggen...
;-)
Mooi verhaal, en spannend ook.
1
03/12/2019 13:49
wow dat is een mooie invals hoek.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert