Het geheim van de stille bomen:

Door Candice gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het geheim van de stille bomen:

b97a46314bd4d07b497f737c154c818c_medium.

Ieder dorp en iedere plaats heeft wel haar rare verhalen, haar overleveringen van vroeger tijden en vaak zijn dat best wel lugubere verhalen en meestal zijn ze ook nergens op gebaseerd als je je een klein beetje in die verhalen gaat verdiepen … soms echter kunnen ze ook wel waar zijn!

https://tallsay.com/page/4294979881/de-legende-van-de-bosvrouw

Dit was bijvoorbeeld de eerste legende die ik tegenkwam over Doorn en dan met name over de bossen bij Doorn. De schrijfster was ene Candice … ach u kent haar mogelijk nog wel. Toevallig is mijn naam ook Candice, maar in tegenstelling tot die – nu sinds drie jaar permanent levend in een dwangbuis in een geheime gesloten inrichting – Candice, verzin ik echter geen domme verhalen! Ik ben een heel erg serieus mens!

Het geheim van de stille bomen:

098f8de6d04a6061a8246f4efa8b1d21_medium.

Het begon allemaal laat in de herfst van 1919 toen tussen zaterdagochtend 18 oktober en zaterdagochtend 29 november iedere zaterdagochtend een bijzonder vroege jogger, na een ijzingwekkende kreet die heel Doorn hoorde, gewoon in het niet leek te zijn verdwenen om vervolgens de volgende ochtend als kleine stukjes in heel Doorn te worden teruggevonden. Bloedsporen ontbraken, sporen van geweld op de stukjes kon niemand vinden en de stukjes … ja ze ademden. De toenmalige dorpsbewoners wisten niet wat ze er mee aan moesten en besloten het stil te houden, want nog maar sinds kort woonde de voormalige Duitse Keizer in Doorn en voor je het wist zouden er rare verhalen de rondte kunnen gaan doen en dan zou zelfs Koningin Wilhelmina wel eens ter verantwoording kunnen worden geroepen, want het was dus op haar aandringen dat hij asiel in Nederland aanvroeg (en wat tot 2018 geheim is gebleven) waardoor de Keizer naar Nederland kwam. Eerst nog naar Amerongen en daarna naar Doorn alwaar hij intrek nam in Huis Doorn. En ineens verdwenen er zeven zaterdagen op rij, zeven joggende mensen die de ochtend daarna als hele kleine stukjes in heel Doorn werden teruggevonden. Stukjes die nog ademden!

Besloten werd om de stukjes in een klein kistje te doen en, daar waar ze verdwenen, op een rijtje in de grond te stoppen. Na deze ‘begrafenis’ schrokken de mensen zich rot toen uit de kistjes een diepe zucht klonk, waarna het stil werd en ter plekke een eerste twijgje van een boom uit de grond kwam. Zeven bomen begonnen daarna keurig op een rij te groeien en nu honderd jaar later staan ze er nog steeds en niemand in Doorn snapt hoe het komt dat ze en geen bladeren verliezen in de herfst en ook niet meer groeien, maar ook maar niet lijken te sterven.

fdafdd72f19fa480b4f8f48c5160a71a_medium.

Het geheim van de stille bomen:

Zoals altijd kwam Canny ook deze zondagochtend weer vroeg uit bed om te gaan joggen. Can keek eventjes naar buiten en zag dat het licht gevroren had, maar daar had ze geen last van. Zolang het maar niet glad was. Ze nam een snelle ijskoude douche zoals altijd en trok daarna haar joggingkleren aan, waarbij ze vanwege de koude een thermomaillot onder haar jogginglegging aantrok en een thermohempje onder haar joggingtrui. Nadat ze ook een dun paar met daar overheen een dik paar handschoenen aan had getrokken begon ze aan haar acht kilometer joggen.

5357fe099b58f167e59f1d33aa19581e_medium.

Zoals meestal begon ze met de Amersfoortse weg omhoog tot aan landgoed/congrescentrum Zonheuvel om daar dan linksaf een bospad op te gaan om vervolgens via stichting de Basis, waar de veteranen elkaar ontmoeten en waar Can ook regelmatig op bezoek gaat om met de veteranen te praten, af te dalen tot beneden aan toe, tot de hoofdweg, waar ze links afslaat richting Doorn.

En daar waar de ‘bomen’ staan ligt de grens van zeven kilometer. Vanaf daar hoeft Can nog maar één kilometer te joggen en daar … op die grens kwam ze aan rond zes uur.

e476e50a03ee2a683db4fa8c085cf919_medium.

Pfff mijn handschoentjes weigeren nog langer de kou tegen te houden en ik moet pissen! Maar dat is geen probleem … er is toch niemand buiten. Alleen geen denken aan dat ik mijn broek nu even naar beneden doe, is me veel te koud, dan bevriest mijn paradijsje. Leun wel even tegen zo’n boom aan en dan vind de urine haar weg wel langs beneden. Neem zo toch en een warme douche en een warm bad dus kan het best.”

Can leunde tegen de eerste van de zeven bomen aan en alsof ze gewoon even uit stond te rusten liet ze haar blaasje leeglopen.

Oh dit zijn die bomen van dat domme verhaal wat ik al een paar keer heb horen vertellen. Mensen kun je echt van alles wijsmaken. Joggers die verdwijnen na een ijselijke kreet en de volgende dag overal in het dorp in piepkleine stukjes worden teruggevonden … en dan nog ademend ook! Wat een vreselijke domme onzin. Kom op zeg … daar trapt toch niem … wat is dat nou? Is dat een mens?”

Can zag iets naderen, maar dat kon niet, er was nergens iemand te bekennen en dan zou die wat het ook was, man of vrouw, zo ineens uit het niets verschenen moeten zijn!

“Hé? Is dat nou een man of een vrouw? Het is wel erg groot en ik vertrouw het niet … ik ga rennen, want dit ziet er heel eng ---- ARGHHHHHHH"

9a24745bb79934a73666b161581cfda7_medium.

Die ochtend ging het als een lopend vuurtje rond … alle mensen hadden een ijselijke kreet gehoord.

Het moet die snol zijn geweest, die Candice! Die jogt elke zaterdagochtend!”

Dat is waar … al zal het wel meer zoeken naar mannen zijn!”

Maar die overlevering … dat was toch een vezinsel? Die trut zal wel van een kat of zo zijn geschrokken!”

En toen werd het zondag 1 december 2019 en vond men overal in Doorn minieme stukjes met puzzelrandjes en nadat alle stukjes verzameld waren, maar liefst 208, besloten een paar mensen om de puzzel in elkaar te zetten en al snel werd duidelijk dat het om Canny ging.

f40c3193def5c26e00961948752410d1_medium.

Oude inwoners die het verhaal van hun ouders hadden gehoord hadden iets van medelijden met Canny en vertelden wat er voorheen met de stukjes werd gedaan … en die hadden ook puzzelrandjes. Mensen luisterden, maar geloofden er geen moer van. Uiteindelijk besloten ze de puzzel uit elkaar te halen, waarbij ze niet zachtjes te werk gingen en ze pleurden de 208 stukjes Canny in een simpele doos en begroeven het doosje, maar dus niet naast de andere zeven bomen, want dat waren goede mensen geweest en Canny … die mocht toch niemand. Ze luisterden of ze nog iets van een zucht hoorden, maar het enige wat ze hoorden was een zacht stemmetje die leek te zeggen;

“Dank je wel”

920be3da7691070d831f593f505db30f_medium.

Ach je moet toch wat doen met een verhaaltje dat je verzint tijdens het joggen.

En ik mis de schrijfopdrachten van Doortje;-)

*Candice*

01/12/2019 12:11

Reacties (2) 

1
01/12/2019 12:49
Dit is in elk geval een leuk verhaaltje. Ik heb het met plezier gelezen. Over die keizer Wilhelm het volgende: Die man was een maniak. Niet alleen in de oorlog maar ook daarna toe hij in Doorn het leegstaande huize Doorn kocht. Het was overigens een buitenmens en dat zouden de inwoners van Doorn al snel weten. De keizer had als hobby bomen omhakken. Hij ging gedurende zijn leven in Doorn zo met de natuur te keer, dat de Nederlandse overheid uiteindelijk moest ingrijpen. Anders had hij een groot deel van de fraaie Utrechtse heuvelrug kaal gekapt met zijn trawanten...
01/12/2019 14:11
Merci.

Het was gewoon een oorlogsmisdadiger. Dat hij heel veel bomen heeft gekapt in het park van Huis Doorn wist ik en dat is nog steeds goed te zien.
Dat de overheid ingegrepen heeft wist ik niet.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert