Gewoon eventjes van leven ruilen

Door Compassie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
 
2707e1ba1075acf6edbe15c887afb421_medium.
 
een uitgestrekte woestijn. overal zand en kleine stekelige plantjes. tegen de achtergrond, ver weg, de roze-gele bergkammen. hoe langer ik hier ben, hoe gewoner de aardse schoonheid op me overkomt. verhit door de krachtige zonnestralen nader ik eindelijk de de bruine tenten die ik al van verre zag. de uit brokken steen gemetselde schuttingen vormen de ingang. ik zie een oude verrekijker en kleine stukjes glas. is er iemand? plastic bekers, manden en kleden in zachte kleuren en kleine geitjes overal. dan hoor ik geluid, voetstappen en stemmen. uit een van de tenten verschijnt een jonge vrouw in een lange paars-zwarte jurk met oranje versiersels.
 
9adad9f0865369bf8591511433d3bb12_medium.
 
als een godin van de woestijn verwelkomt ze me 'bonjour, madama, bonjour. entrée'. onze handen raken elkaar. fatima is haar naam, aisha de mijne. haar spontane verwelkoming verrast me. wat een warm onthaal! in het contact vinden we gemakkelijk eenvoudige woorden en gebaren. fatima laat me haar familiehuis zien. elk seizoen verhuizen ze, naar een nieuwe plaats waar het vee weer kan grazen. nieuwsgierig vraagt ze me 'waar kom je vandaan? hoe oud ben je? hoeveel kinderen heb je? natuurlijk wil ik ook alles van haar weten 'hoe leef je hier? hoe groot is je familie? waar doen jullie je boodschappen? onze vragen zijn soms wat brutaal en direct, maar dat geeft niet. we lachen erom. 
ef27bad7921f4fc4d4dcc42149c4335e_medium.
 
'blijf jij hier, dan ga ik reizen,' roept ze dan opeens vrolijk uit. wat? wat zegt ze nou? 'ja, wisselen van leven,' zegt ze met een twinkeling in haar ogen. ik ben stomverbaasd. ruilen? net als in het tv-programma puberruil? net als in de jaren tachtig film 'een maand later'? ik kijk haar nog eens aan. haar gezicht laat zien dat het voor haar geen grap is. ze wil het echt. zij in mijn kleding, met mijn rugzak en mijn creditcard? en ik in haar mooie paarse jurk? ik zie het al voor me, een leven als nomade. koude nachten, warme dagen. thee, schapenvlees, zelfgebakken brood en misschien wat dadels. het idee verwart me, maar trekt me tegelijkertijd ook aan. had ik dit altijd al niet gewild, van leven ruilen, gewoon voor een tijdje? in het diepe springen, met het volste vertrouwen dat het spannend en leuk zal worden? 'aisha, wil je wel of wil je niet?' vraagt fatima opnieuw terwijl ze me alvast haar verrekijker overhandigt.
 
in mijn dromen komt deze mooie herinnering nog vaak terug. wat een moment. het was een kans van m'n leven!
22/11/2019 09:24

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert