Parkinson, gewichtpakken en staarbrillen I

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het was de dag van de kennismaking en enigzins gespannen ging ik het lokaal binnen. 'Doe je de deur achter je dicht,' zei de persoon achter het spreekgestoelte, 'wij zijn compleet.'

'Voor u op de tafeltjes liggen handschoenen,' zei de leidster, 'het zijn geen gewone handschoenen, maar daar komt u wel achter.' De tafeltjes stonden in lange rijen en op ieder tafeltje lagen wat handschoenen zouden kunnen wezen. Er liepen electrische draadjes langs die bij de vingertippen stopten.

'Gaat u rustig zitten,' zei de spreekster, 'en leg het blad papier recht voor u en de pen die er naast ligt, er boven op.' Er klonk wat geritsel en stoelen geschuif. 'Laat u het kopje met water nog maar even staan, dat komt later wel in beeld.'

                                              9955046465_8fa2db331c_n.jpg

'Trekt u de handschoenen aan en dan zal ik ze met de afstandsbediening aanklikken,' klonk het nu. De handschoenen waren rekbaar en pasten met enige moeite om je handen zoals met rubberen afwashandschoenen.

De streng uitziende vrouw liep nu langs de bankjes en toen weer terug naar haar spreekgestoelte. Zij draaide zich om en schreef op het bord 'Parkinson'. 'Houdt uw handen maar omhoog,' gebood zij en daarna drukte ze op een knopje.

Er begonnen allerlei lage voltage schokjes door de handschoenen te lopen. Bij de vingertoppen leken de electrische schokken het sterkst.  

Onwillekeurig klauwden mijn handen en vingers om even later weer te ontspannen om weer te verkrampen in een langzaam ritme dat zeer onprettig was.

'U kent het gevoel nu,' sprak de stem van voorin het lokaal, 'ik zal de schokken wat opvoeren en dan wil ik dat u de pen pakt en uw naam opschrijft.' Ineens ging de intensiteit omhoog en hoe ik ook probeerde de pen te pakken, het lukte mij niet, ik verplaatste hem wel en hij rolde haast mijn tafeltje af, de schokken waren haast ondragelijk geworden en uiteindelijk toen ik mijn ene hand op de pen plaatste, kon ik met de andere hand de pen omklemmen.

                                           8607744091_a78ce7989e_n.jpg

Het dopje kreeg ik nu niet van de pen af en hij tikte als een waanzinnige tegen mijn voortanden toen ik probeerde het dopje tussen mijn lippen te klemmen. Ineens schoot het eraf en ik spuwde het dopje uit. 

Ik zag dat anderen al probeerden te schrijven, maar dan viel de pen weer uit de handen en konden zij opnieuw beginnen of het papier schoof haast van de tafel af. 

Ik schreef vechtend tegen de schokken mijn naam in rare oneven grote beverige letters op.

'Dat waren 2 minuten,' zei de stem toen de stroom wegviel,' u zult toch wel uw eigen naam in 2 minuten hebben kunnen opschrijven. 'Ik loop wel even langs en dan zien we wel hoe we verder gaan'

'Drie mensen hebben hun naam kunnen opschrijven,' sprak de leidster. 'Ik zou moeten zeggen, iets dat op een naam lijkt.' Zij keek mij aan, 'vond je het moeilijk,' vroeg zij aan mij, 'zoiets eenvoudigs als je naam op schrijven.' Ik knikte en antwoordde, 'het was haast niet te doen.'

Een meisje iets naar rechts zei met een bravourachtig lachje,'ik vond het wel meevallen.'  'Mooi,' sprak de leidster en zij draaide aan een knop die het meisje deed kronkelen, 'doe jij dan maar even het dopje op je pen.' Dat lukte niet en even later schakelde de leidster de stroom uit.

'Die drie mensen mogen rustig gaan zitten en hun hand alvast dicht bij het kopje water plaatsen en de rest trekt de handschoenen uit.' Het duurde even en wij voelde de aandacht van de groep op ons gericht. 'Stelt u zich voor dat het kopje water, uw kopje koffie is, hete koffie, wilt daar dan even van drinken op mijn teken.' 

                                6230492904_3aa5c8536d_n.jpg

Daar stond zij dan voor ons en de spanning steeg ik opende mijn hand alvast iets om een voorsprong te hebben op de schokken die wellicht zouden volgen. 'Nu,'vervolgde zij en drukte op een knopje, de schokken waren heel hevig en mijn hand sloeg alle kanten op, met de grootste moeite gooide ik net het kopje niet om. Mijn andere hand kwam nu in zicht en maaide eerste gevaarlijk dicht over mijn 'koffie' en daarna stootte die haast het kopje van de tafel. Toen toevalligerwijs mijn vinger door het oortje ging sloeg het water met kopje alle kanten op. Ik probeerde het kopje aan mijn lippen te zetten maar het water liep langs mijn kin en en de rand van het kopje roffelde steeds tegen mijn tanden. 

'Dat was 1 minuut,' zei de stem toen de stroom werd weggedraaid,'u kunt toch wel een slokje koffie nemen binnen 1 minuut?'

'Het is goed om vanuit ervaring te handelen,' sprak de leidster, 'u heeft net een Parkinson nabootsing meegemaakt, denkt u daaraan als u later met patienten werkt die aan Parkinson leiden.'

'U kunt nu naar de volgende ruimte gaan waar zwaartepakken gereed liggen, daar zetten wij de workshop voort.'

lees ook deel II

 

San Daniel 2019

landingspage-san-daniel

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

Hebban.

Deel dit artikel aub! / share this information please! 

Vriendelijke groet en God Bless, kind regards and God Bless!

14/11/2019 02:19

Reacties (1) 

14/11/2019 06:59
Is dit nu 'fantasy' of wordt dit echt gedaan in de opleiding?
Het is wél een eye-opener.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert