1592 Op de loop voor een fiets

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Vanaf negen uur durf ik de man in Enkhuizen te bellen, maar hij neemt niet op. Ik spreek zijn stempost in, maar hij belt niet terug. Ik stuur een berichtje en hij reageert direct. Vanaf elf uur is hij weer thuis. Ik sta om half twaalf in zijn schuurtje, waar in het midden een Gazelle Tour Populair hangt, als was het een fietsenmakerij. Zo ziet de man er ook uit, als een vriendelijke fietsenmaker. 

Hij laat de fiets zakken: ‘Nieuwer krijg je ze niet!’ Hoe oud de fiets is kan hij mij niet vertellen. Ik draai even aan het wiel, want soms staat op de naaf het jaar van productie. We loodsen de fiets samen over het tuinpad, dat wemelt van de fietsen, en ik rij een rondje. Net als de vorige keer ben ik onmiddellijk verdwaalt. Zonder TomTom moet ik tot mijn schande de weg vragen. Het is de straat hierachter.

Ik voel geen enkele connectie met de fiets en besluit het niet te doen. Ik check even met de Aker, waar een damesfiets staat, en rij erheen. Die is zoals ik al verwachtte te klein. Bovendien regent het, een slecht voorteken. Ik ben klaar met de Tour Populair. Zet mijn gedachten nu op de Cortina U4, een lichte transportfiets, waar ik van de week met veel plezier even op heb gereden in Volendam. Ik ben opgelucht dat beide aankopen op niets uitlopen en ik nog gewoon verder kan zoeken. Het scharrelen en het zoeken naar een fiets is veel leuker dan de koop zelf. Het bezit van de fiets is eigenlijk niets. 

Bij thuiskomt blijkt dat Piep haar haar in de verf gedoopt heeft. Het ziet er charmant uit. In de loop van de middag rijden we naar Leiden, stad waar ik ooit studeerde, stad van het ontzet, van Jan Wolkers, de jonge Rembrandt, Onno Blom, Anne en Niels. We zijn de eersten op de housewarming. Even later komen Els en Koene en Truus en Laura ook. Ria is doende met haar boek en Baukje is in pijn en verdient onze liefde en beterschap. 

Het is gezellig en de hapjes zijn heerlijk, de noedels pittig en de gesprekken zeer geanimeerd. Na afloop weet ik precies hoe iedereen de dag start en ontbijt. Juist door deze kleine wetenswaardigheden voel ik me sterk verbonden. Ik zie tot mijn genoegen dat vaders boekenkast vol sterke drank staat en trek Mars Zwart en Titaan Wit tussen de andere boeken uit. Het is Werkkleding après la lettre.

En zo rijden we weer terug naar huis. We zetten Laura af bij Station Amsterdam Zuid. Er is daar zoveel gebouwd dat ik er bijna niets meer herken. Tom weet nog feilloos de weg. We scoren nog even een cheeseburger bij de McDonald’s in Noord en dan is het reizen weer gedaan. Piep gaat naar bed en wij kijken naar 50 jaar Turks Fruit. Dan gaat Lief ook naar bed. Ik kijk ongestoord naar Studio Sport Eredivisie, totdat er zachtjes tegen het raam geklopt wordt. 

Kan hij de schoorsteen niet vinden of zo? Ik gluur naar buiten waar iemand mij breed lachend aankijkt. Ik lach terug en wijs naar het boekenkastje, maar zo gemakkelijk kom ik er niet vanaf. Even later wordt er heel zacht gebeld. Het is Vincent. Hij is naar een bandjesavond geweest in het oude benzinestation aan de S116 en heeft een elpee gekocht die hij eerst even aan mij wil laten luisteren. Wat is het toch een lieverd. We lopen naar achteren en zetten de plaat op die met een prima Nederlandstalig nummer begint: ‘Zeg maar ja!’ heet het. En zo is het. Zeg maar ja, dan krijg je alles. Ik zou het bij die fietsen ook eens moeten proberen. We drinken nog een biertje en dan is het weer gedaan voor vandaag.

Ate Vegter, 10 november 2019
 

Zet het op Marktplaats:
www.atevegter.wordpress.com/392
 

10/11/2019 08:56

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert