1591 Een afspraak in de verleden tijd

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie


‘Nou, ik ben weg naar mijn werk.’ zeg ik, terwijl ik op mijn horloge kijk. Het is kwart over negen. Ik heb 1 minuut 40 vertraging volgens Kaarten. Dat betekent dat ik er om ongeveer kwart voor tien zal zijn. Mooi op tijd voor de afspraak met mijn opvolger om tien uur. ‘Ja, doei,’ grapt Lief terug, ‘doe ze maar de groeten.’ Ik zwaai en ben weg.

Het is een mooie rit. Het is mooi weer. Het is niet druk. De kleine opstopper zit aan het einde, op het stukje Jan van Galenstraat zelf, zoals wel vader in het verleden. Het verleden is ook precies de term die de lading van dit ritje dekt. Ik heb Naar Werk ingetoetst op mijn TomTom, zoals ik dat altijd deed, niet omdat ik de weg niet wist maar om de files in de gaten te houden. Vandaag is het vrijdag en rustig, met een kleine vertraging. Ik ben er om tien voor tien.

Ik meld mij bij de parkeergarage en krijg bezoekersplaats 2 toegewezen. Dat vind ik mooi en ik zet hem daar neer ook en niet op mijn eigen vertrouwde plekje, dat vanzelfsprekend nog vrij is, zie ik vanuit een ooghoek. Ik haal een bezoekerspasje: ‘Meneer Vegter, wat leuk u weer te zien!’ en stap in de lift. 

Mijn lichaam reageert onmiddellijk en schakelt over op de automatische piloot. Ik stap uit op de zesde en loop naar de koffieautomaat. Ik weet dat ik terwijl de koffie loopt ruim de tijd heb om de melkpoeder toe te voegen. Dan loop ik de afdeling op. Er is niets veranderd.

De begroeting is hartelijk en ik geef tot mijn verbazing iedereen een hand, wat het nog net een beetje echter maakt. Ik klets even met een paar en lach om een grap, maar nog meer om het feit dat ik hier ben in de meest vrije rol die ik ooit heb gekend. Dan spurt ik naar boven naar de afspraak.

Na afloop loop ik terug naar de afdeling. Het is leuk om nog even met iedereen te kletsen, maar ik ben toch ook al snel weer de deur uit. Mis ik het niet, jazeker, de structuur, het vanzelfsprekende en de vertrouwdheid van deze paar mensen, maar het is een zoet gemis en ik voel me vrijer dan ooit op het moment dat de garagedeur weer opengaat en ik naar buiten rijd, het zonlicht tegemoet. 

Wat ben ik ongehoord blij dat ik alles wat ik gehoord heb zo achter me kan laten. Dat er genoeg te doen is, maar niet voor mij, dat alles gewoon doorgaat, ook zonder mij, dat alles tijd is en dit vooral verleden tijd, de mooiste tijd van je leven, waar je elke dag een dag aan toevoegt. Om twaalf uur heb ik een lunchafspraak in Monnickendam met Hans, een oud-collega. Het is gezellig en om twee uur voorbij.

Ate Vegter, 9 november 2019

Geen lichter mens dan Jan Donker:
www.atevegter.wordpress.com/391

 

09/11/2019 07:22

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert