Ik mis haar zo erg.

Door Knokker gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen


Ik lach van buiten. Dat is mijn muur. Hoe gaat het met je? Dan is mijn standaard antwoord, het gaat goed hoor, gezien de omstandigheden. Ik blijf sterk en positief . 
Ik ben wellicht wel sterk en positief. Maar van binnen huil ik elke dag hard
.

Ik huil als ik alleen ben. Als niemand erna vraagt hoef ik geen antwoord te geven. Als iemand er onverhoopt toch naar vraagt dan ben ik net een langspeelplaat die steeds hetzelfde deuntje afspeelt. Als ze mij zou kunnen zien zou ze trots zijn. Misschien omdat dat is wat mensen willen horen, of dat dit de enige manier is om mijzelf niet prijs te geven. Helaas gaat deze langspeelplaat steeds minder goed doen op de wheels of steal. Ik doe het mijzelf aan, dat is voor mij normaal in de oude monique situatie. Oude monique en nieuwe monique liggen enorm in de clinch. 
Wat zou er gebeuren als mensen toch interesse tonen in mijn verlies, mijn gezondheid, mijn operaties. Nu zeg eindelijk straight up, ik ben gebroken, verdrietig, ik kan het niet meer alleen dragen. Zouden deze mensen zich blijven bekommeren om mij? Om mijn gebroken hart. Of is het beter dat ik de inmiddels gebroken langspeelplaat opzet. Mensen worden deze plaat zat. Inclusief mijzelf. 

 

Schrik ik mensen af als ik zeg dat ik het niet meer alleen kan verwerken, of als vertel dat ik anybody wie zich aan gesproken voelt, nodig heb. Durf ik te vragen of jij een arm om mij heen wil slaan? Durf ik eerlijk aan jou te zeggen, dat ik dit gevecht niet alleen kan? Durf ik mijn tranen bij jouw te laten gaan? Tranen die branden in het diepste van mijn ziel. Is dat een teken van zwakte? Of krijg ik dan de hulp en liefde waar ik zo naar verlang. Dertig jaar lang kon ik deze vragen stellen aan haar, mijn maatje, mijn vriendin, mijn trots. Zij had de juiste antwoorden, zij wist juist te handelen. Zij wist hoe met mij om te gaan. Zij, zij was mij, en ik was zij. 

Ik heb mij nog nooit zo alleen gevoeld met best heel veel mooie lieve mensen om mij heen. Iets wat ik elke dag koester. 
Iets waar zij mij vaak om benijde, en ik altijd tegen haar zei, aan het einde van de rit heb ik ook altijd alleen maar jou. Ze geloofde dat niet. Nou zijn wij allebei aan het einde van onze rit. En ik besef dat onze rit voor mij alleen verder gaat. Er valt niets meer te geloven voor haar, of voor mij aan haar te bewijzen. Zij is weg, en ik vecht elke dag alleen om haar verlies te dragen. Veruit het moeilijkste wat ik moet doorstaan. 

Dit laat mij in dit verhaal schreeuwen om een oprechte arm om mij heen. De kracht om door te gaan in deze koude hel. Ik wil zo graag schreeuwen en/of huilen om enkel door te kunnen blijven gaan. 
 

Conclusie, ik ben maar een bofkont, want ik had haar...

07/11/2019 23:13

Reacties (4) 

1
08/11/2019 08:26
Heel spijtig om zo'n belangrijke steunpilaar in je leven te zijn kwijtgeraakt. Het zijn alleen de herinneringen, die resteren. Overigens, je conclusie siert je.
1
Knokker tegen Asmay
08/11/2019 12:20
Dank je wel. Was bang dat het warrig over kwam. Maar jouw antwoord was wat ik hoopte..
1
08/11/2019 08:20
Vreselijk om iemand zo dierbaar en dichtbij te moeten verliezen. Het is dan de pijn die nog blijft. Ik kan je alleen maar veel sterkte wensen.
1
08/11/2019 12:20
Dat is wat ik nodig heb. Kracht om door te gaan.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert