1581 Tijd: een bijzonder gewone dag

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

0c0407674784b25c1ae43cfd6550f3a7_medium.

Wanneer Aretha uitgezongen is doe ik de lichten uit. Ik zet de verwarming op 16 en ga zo stil mogelijk in het donker naar boven. Ik kleed mij uit en doe mij Hema pyjama aan. Ik pak op de tast het zaklampje van mijn nachtkastje. Het geeft een zwak licht. Ik pak de roze wasmand en ga op zoek naar Tommy. Hij ligt op het plateautje van de trap. Ik ben er rakelings langs gelopen. Hij slaapt als een poes: diep en alert. Ik loop naar hem toe en houd de wasmand schuin. Hij springt er onmiddellijk in. Met de spinnende poes in de wasmand ga ik terug naar boven. Hij slaapt verder naast ons bed in de wasmand. Ik kruip erin en val in slaap.

We eten de gele rijst, bami en kip en kijken dan naar het Journaal en First Dates. Later op de avond kijk ik nog naar De Rijdende Rechter en Pauw. Dan nog een staartje van de herhaling van De Wereld Draait Door met een oude opname van Aretha Franklin, met Mick Jagger en Charley Watts in het publiek: swingin’ Amazing Grace.

Op de zesde stap ik uit en pak koffie. Het voelt zeldzaam vertrouwd. Nu ik hier ben mis ik juist dat vertrouwde gevoel heel erg. Hoe absurd normaal is dit alles. Alsof ik van vakantie terug ben. Ik loop de afdeling op en geniet van de verrassing. We kletsen wel een uur en ik vergeet de tijd en Sofieke. Snel bel ik ma, of zij haar wil ophalen. Even later rij ik gelouterd naar Monnickendam, naar het Noordeinde om Sofieke op te pikken. 

Ik ga tussen de middag lunchen bij Toko Bandung, zoals ik zo vaak deed met een collega, toen ik nog werkte: saté lontong en een glas water. Het smaakt prima en ik bestel ook een maaltijd om mee te nemen voor vanavond: bami en gele rijst met kip, rundvlees en groenten. Dan rijd ik naar mijn werk. Ik heb geen plek meer in de parkeergarage en zet de auto voor de ingang hoogbouw. Ik loop naar binnen. Mijn pasje doet het nog, zoals afgesproken. Ik pak de lift en geniet van de gesprekken.

Ik vertrek mooi op tijd, maar zie dat er veel file staat. Eerst wil Tom links-, maar dan toch weer rechtsom over de ring. Uiteindelijk valt het allemaal mee en meld ik mij slechts vijf minuten te laat op de verkeerde poli. De computeraanmeldzuil van poli 2 wijst mij terecht: ik moet naar poli 3. Daar is het druk en ik vind maar net een plekje om te zitten. Op een scherm lees ik de uitlooptijden van de verschillende artsen. Mijn dokter D. heeft een vertraging van 30 minuten die uiteindelijk oploopt tot 70. Gelukkig heb ik Vaderliefde van Thomése bij me. Ik heb nu alle tijd om even te lezen. Wanneer ik aan de beurt ben, verontschuldigt dokter D. zich voor het uitlopen. Dan kijkt hij op het scherm in mijn dossier, concentreert zich even en zegt dat hij goed nieuws heeft: de PSA is aanzienlijk is gezakt, gehalveerd zelfs. Dat is inderdaad goed nieuws. De waarde is nu bijna weer net zo laag als een jaar geleden. We praten nog even door en dan loop ik opgelucht naar buiten, naar de parkeergarage. Ik heb nu weer alle tijd. Tijd is bijzonder. Wat een heerlijke, gewone dag. Nu eerst maar even lunchen. 

Ate Vegter, 30 oktober 2019


Terug naar de jaren vijftig. 
Mijn eerste winkeldiefstal:
www.atevegter.wordpress.com/381

38ae7112fcc3b9473459f4c1beaf388b_medium.

30/10/2019 08:25

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert