1579 Terug naar huis

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Vandaag is de dag van vertrek. Je kunt zeggen dat je helemaal niets aan zo’n dag hebt, maar zonder kom je nooit meer thuis en bovendien zijn er juist op zo’n dag nog talloze avonturen te beleven en hindernissen te overwinnen. Onze thuisreis is op die regel geen uitzondering.

We beginnen zo’n beetje met alles wat we niet meer nodig hebben in te pakken. We doen dat in alle rust en stilte. Het staat er nu wat plechtiger dan zoals het in het echt ging maar er verhuizen hier en daar spullen naar de koffers, hun definitieve reisplek. We ontbijten in alle rust, want we hebben pas om 12 uur afgesproken met Madame Septon en bovendien is het vandaag wintertijd geworden dus  vanuit de zomer gezien hebben we echt alle tijd om het op ons gemak te doen.

Wat een heerlijke gedachte om weer naar huis te gaan. Het is een mooi huisje, maar je moet er toch niet aan denken dat je hier tussen die basaltblokken je verdere leven moet slijten als in een gevangenis terwijl aan de overkant een dikke familie met geld het lelijkste huis ooit neerzet, want zo liggen de feiten. Je hoeft zeker in de herfst niet altijd alles van de zonnige kant te bekijken.

We zijn in een opgeruimde stemming ook omdat het hier en nu regent terwijl het thuis droog is. Om kwart over elf zijn we klaar en tegen half twaalf stuur ik Madame een berichtje dat we klaar staan om te vertrekken. Om vijf over twaalf is ze er nog niet. Jean belt met haar en haar vervangster komt er direct aan, doet hij verslag van het gesprek. Het wordt later en later, maar nog steeds geen stand-in. We besluiten dat het om halfeen laat genoeg is. We laten de sleutel in het slot en vertrekken zo langzaam mogelijk, maar ook die laatste kans grijpt ze niet.

We zijn nu onderweg. Het is een mooi glooiend landschap wat in tranen afscheid van ons neemt, maar daar is nog een Carrefour en met een plotselinge zwenk duiken we de parkeerplaats op om onze laatste frankjes op te maken zou je vroeger zeggen, maar nu veeg je net als thuis gewoon langs de contactloze apparatuur.

Onderweg lijkt alles goed te gaan maar er staat op de TomTom een onheilspellend verboden-in-te-rijdenbord en rond Den Bosch is het plotseling een chaos. De weg naar Amsterdam is afgesloten en wij bevinden ons, de aanwijzingen volgend, op weg naar de Efteling, terwijl we de andere Volvo kwijt zijn geraakt. Hoe kan een geordend bestaan zo in enkele ogenblikken totaal overhoopliggen. Niemand is hier op de goede weg. Het Brabantse landschap etaleert zijn schoonheid in volle glorie, maar kan toch niemand in bekoring leiden. Ook de TomTom wil alleen maar de file volgen. Hij is goed op de hoogte van de wegafsluiting. Dat dan weer wel.

Uiteindelijk komen we toch langs Utrecht en hebben we ook weer contact met Jens en zo spreken we af bij McDonald’s in Breukelen, waar de Witte Zwaan staat te wachten op een gezinsparkeerplaats. We zetten de Rode Duivel ernaast en gaan naar binnen.

We bestellen en zoeken boven een mooie tafel voor het hele gezelschap. We eten in alle rust. Tenminste, dat denken we, maar ondertussen worden we al die tijd al geobserveerd door twee geheim agenten, die aan een tafeltje verderop zitten. De man van het gezelschap, laten we hem Manfred noemen, heeft een oortje in. Ilse ongetwijfeld ook maar bij haar kun je het niet zien vanwege haar lange haar. Plotseling staat zij op en kijkt uit het raam, de situatie filmend met haar iPhone. Hij loopt achteloos achter haar langs en gaat naar buiten terwijl hij in haar oor sist: ‘Kom Ilse, laten we gaan.’ Even later staan ze bij de kassa informatie in te winnen, want afgerekend hebben ze net als iedereen al aan het begin gedaan. Ze proberen er zo normaal mogelijk uit te zien, maar zijn daarin wel de enigen.

We zijn ook klaar en gaan naar buiten, waarbij ik bij de rotonde toch even een extra rondje rij om eventuele achtervolgers af te schudden en zo rij ik ook weer achter de Zwaan in plaats van ervoor en de weg naar huis is nu nog slechts een kwestie van tijd. Daar is de toren en daar is een plekje om te parkeren. We zijn er. Tommy en Micky staan ons op te wachten bij de deur en we voelen ons direct thuis en welkom tegelijk.

Ate Vegter, 28 oktober 2019

spreekturustigenduidelijk

28/10/2019 08:07

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert