Huilen

Door Wolf gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ik grijp naar mijn laptop. Dit moet ik schrijven. 

Het is 27 oktober. Wat is het vroeg donker. Mooi tijd om in mijn lievelings bed te kruipen met mijn fluffy roze badjas aan. Mijn verdriet komt eruit. Ik wil alleen zijn.

Vriendjelief gaat weg. Ik heb rust nodig. Dat heb ik echt nooit, ik hou ervan als hij om mij heen zit. Maar vandaag is een extreme dag. Ik zit namelijk van top tot teen onder de uitslag, de netelroos en de eczeem. Ik schreef dit vanochtend al van mij af maar het bleef toch zitten. Mijn ogen zijn vuurrood en zwart, pijnlijk droog en vol rimpels. Mijn armen voelen aan alsof iemand er langzaam met een vuurvlam langs gaat, keer op keer, elke keer weer.

Ik begin afleiding te zoeken door een filmpje te gaan kijken, bedolven onder tranen van frustratie en verdriet zoek ik toch maar een uitweg om mijn pijn te onderdrukken en er even niet aan te denken. 

Men zegt dat huilen een zwakte is. Dat je laat zien dat je dingen niet aankunt. Ik kan je vertellen dat er niks lekkerders is, dan een potje schreeuwen en huilen. 

Mijn muziekvolume aan op 100, belachelijk harde schreeuw en brul muziek aan en meegillen alsof je bij je eerste concert staat en je lievelings zanger ziet staan. Oh, wat is het lekker om tranen langs je wang te zien vloeien en al je emoties eruit te zien gaan. Wat is huilen lekker.

Mijn lichaam is zo ongelofelijk slim en sterk, maar soms iets te slim. Soms wilde ik echt dat ik makkelijk en ontwetend was, maar mijn mind is echt te sterk. Als ik een tijdje niet gehuild heb krijg ik meer pijn en meer uitslag, meer klachten en meer om over in te zitten. Hoe langer ik niet huil hoe erger het wordt. Alsof je een buis hebt vol klachten en die overspoelt. Eentje die geleegd moet worden door  te huilen. Echt waar, zo zit mijn lichaam in elkaar. Opgestapelde emoties die zich geen uitweg meer kunnen vinden omdat ik niet huil, en het dan maar proberen op een andere manier. Hallo, wij moeten eruit. Ze kruipen letterlijk mijn huid uit, net zo lang tot de tranen vloeien van pijn. Geloof me, ik verzin dit niet. Ik heb het in de gaten gehouden. Ik weet voordat ik ga huilen al dat het nodig is en soms laat ik het maar gaan om even van mijn klachten af te zijn. 

Mensen, uit je emoties. Huil. Schreeuw. Zing zo vals als je kan. Uit het. 

Hier het bewijs wat een jankbui kan doen.. Laat jezelf gaan. 

Liefs,

Wolf. 

 

27/10/2019 19:10

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert