Liefde voor het dier

Door Wolf gepubliceerd in Huisdieren

Het was 14 juli. Een zondag. Vaak geef ik dan veel geld uit aan verveling of ga ik op zoek om dingen te doen. De dag ervoor zat ik op marktplaats te scrollen. Het is hier nog net geen dierenopvang,  maar er kon nog wel makkelijk een hamstertje bij. En hey, ik had nog een hok staan! Laat mijn vriend nou mijn support zijn en 50 minuten met mij rijden om een zielige hamster op te halen, in een veel te klein hokje en niemand keek er meer naar om. Een goede daad, en zoals gewoonlijk plaats ik dat op facebook om mensen wakker te schudden dat je zo niet met dieren omgaat. 14 juli was mijn prachtige dag. 

Ik kreeg 's avonds een bericht, zoals ik vaak krijg. Een dier in nood. Ik moet vaak nee zeggen, het zit hier namelijk een beetje vol. Maar toen ik deze binnen kreeg, stroomde mijn hart vol met liefde. Een klein, wit me zwart en oranje poes, een lapjespoes. Vies, verwaarloosd, uitgemergeld en bang. Ik schatte haar een week of 6. Ze lag al 2 weken met haar broertje in een boerderij. Waarschijnlijk gedumpt of afgestoten, niemand kan het vertellen. Hoe moet ik dit nou weer tegen mijn ouders vertellen? Wat een geluk dat ik een huis zou kopen, anders was het mooiste dier op aarde niet in mijn armen terecht gekomen.

Haar broertje was weggehaald, ze waren met 2. Ze was nog alleen. Ze werd naar mij gebracht. Zo spontaan, maar zo welkom. Ik kreeg een stuk geluk in mijn handen. Een dier dat mijn leven zou veranderen. En als je geen dierenvriend bent, zal je bij dit stukje weinig tot niks voelen, maar dat maakt me niet uit. Dit was voor mij puur geluk. 

Ze was bang. Lag in een deken tegen mij aan. 2 weken lang lag ze in mijn nek. Als ik er niet was zat ze verstopt.  Het was een grote boze wereld om haar heen, ze had al zo lang moeten overleven in zo'n klein poppelijfje. Maar ze was veilig. En dat wist ze. Ze lag weken in mijn nek, en daar was ze niet weg te krijgen. Onvoorwaardelijke liefde bloeide.

Ik kreeg tranen in mijn ogen. Ik huil vaak en snel, maar vaak niet uit geluk. Die dag was dat anders. Ik heb veel dieren, maar dit was anders. Dit had moeten gebeuren. Zij ging mij overal doorheen helpen. Zij zou er staan als er even niemand was of als even niemand mij begreep. En dat is gebleken.

De weken gingen voorbij. Ze werd groot, sterk, en kreeg een eigen wil. Overigens wel potdoof, maar mankementjes maken je bijzonder en uniek. Ik schrok van het moment dat ik op bed lag en huilde. Aangezien ze niks hoort kan ze dit ook niet weten als ze beneden zit. Maar ze stond ineens voor me, keek me aan, gaf me een kopje en plofte in mijn armen neer. Mama, het is goed, jij was er voor mij, nu ben ik er voor jou. Hoe groter ze werd, hoe vaker ze aan mijn voeteind ging liggen. Maar zodra ik boos of verdrietig naar boven stormde of lag te huilen in mijn bed, voelde ze dit aan. Ze komt bij me liggen, maakt me rustig. Alles wat ik bij haar de eerste paar weken deed. En dit doet ze alleen bij mij, niemand anders. Er is iets gegroeid waarvan je niet denkt dat het bestaat, tussen mens en dier. 

Ze liet me zien wat dieren echt kunnen betekenen. Ik begon me er in te verdiepen. Ik stopte met het eten van vlees. Ik stortte me op de rechten van dieren en hou me daar mee bezig. 

Zij veranderdde mijn leven. Ze houdt van me, wat ik ook doe, hoe ik ook denk, wat ik ook ergens van vind, hoe mijn leven er ook uit ziet, aan het einde van de dag is zij degene die tegen me aanligt. En dat lieve mensen, is échte liefde. Dierenliefde. We moeten leren begrijpen hoe bijzonder deze wezens zijn, zoveel mooier dan een mens ooit zal worden. 

Deze foto moet ik delen. Je mag mijn gezicht erbij zien. Zo heb je mijn een beeld bij mijn nuchtere praatjes. Op mijn best, zonder make up, doodmoe. Genieten. 

 

25/10/2019 20:03

Reacties (10) 

1
26/10/2019 22:15
Je schrijft op een fijne, eerlijke manier van je af. Hou die schrijfstijl vast. Leest heel prettig.
Wolf tegen Leonardo
27/10/2019 10:39
Wat een prachtig compliment!!
1
26/10/2019 11:30
[[Deleted]]
1
Wolf tegen Candice
27/10/2019 10:39
Super lief!
1
26/10/2019 10:21
Wow... wat een mooi verhaal. Ik hoop op meer van deze artikelen en inderdaad, mooie foto!
Wolf tegen Ktje
27/10/2019 10:39
Wat een mooie reactie! dankjewel!
2
26/10/2019 01:49
Een lot uit de loterij dus.
Mooie foto!
1
26/10/2019 07:42
Zeker wel!! Dankjewel!
2
25/10/2019 21:51
"We moeten leren begrijpen hoe bijzonder deze wezens zijn, zoveel mooier dan een mens ooit zal worden"
En dat is helemaal waar! Heeft dat lieve lapje ook een naam?
26/10/2019 07:42
Ja! Ze heet Loekie, maar eigenlijk noemen we haar altijd “mini poes”, of “mini” omdat ze zo smal en klein is! Thanks voor je reactie! :)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert