Een andere kijk

Door Wolf gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ik zal je gelijk te binnen vallen en je 1 ding over mijzelf vertellen. Mijn hoofd is druk. Ik zal nooit verhalen typen in de volgorde zoals ze horen te staan. De ene keer begin ik bij 10 jaar terug, de andere keer zal ik praten over vandaag of over de toekomst. Soms lastig voor mij, ik hou zeker wel van orde en ik haat chaos. Maar soms moet je accepteren hoe jezelf bent en doen wat je altijd doet. Vandaag schrijf ik wat er in mij opkomt. Ik voel me namelijk ontzettend anders dan normaal.

Je had me 10 jaar geleden over spiritualiteit kunnen vertellen en ik had je aangekeken en gevraagd wat ik ermee aan moet. Vandaag de dag voel ik mij er erg verbonden mee. Ik heb gemerkt dat ziekenhuizen een fabriek zijn. Wij zijn de zoete snoepjes die geld opleveren. We worden opgepakt, bekeken, gecheckt en daar gaan we weer. Wat voelt dat toch wreed. 

Vandaag koos ik voor een andere manier. Iemand die luistert naar mijn lichaam. Ik wil niet te diep in details treden, want ik vind dat het iets is wat ik graag bij mezelf wil houden, maar het is wel zeker aan te raden. 

Had iemand me maar op jonge leeftijd al kunnen vertellen wat geest en lichaam samen doen, dan had ik veel liever voor mezelf geweest. Ik had mezelf niet van binnen opgevreten en mezelf niet zoveel onrecht aangedaan. Ik had veel mensen niet eens in mijn leven gelaten, aangezien ze het nooit waard zijn geweest en nooit zullen zijn. Ik ging altijd overal op in, overal moest ik op reageren. Niet dat ik het mezelf kwalijk neem, ik heb geleerd om te vechten. Alles wat te dicht in mijn buurt kwam, en komt, en gevaarlijk is of kan zijn, moet afgestoten worden. Het is iets wat de tijd je leert. Dat afweren kost enorm veel tijd en moeite, maar vooral veel energie. Veel positieve energie dat zich omzet in negatieve energie, maar wel degelijk iets om van te leren. Wat is belangrijker dan van jezelf leren?

Ik leerde door mijn vele ziektes, wat ik in mijn mond stopte. Ja, ik ben hak op de tak, ik begin even over iets anders. Althans, het gaat alsnog over het belang van mijn lichaam. Ik was er niet lief voor. Maar ik was ook niet lief voor de omgeving waar ik in leef. De natuur en de dieren waren hier al lang voordat wij er waren. Wij zijn gezegend dat we in hen omgeving mogen leven. Als je net zoals héél veel van de mensen wordt opgevoed waarin het normaal is om een dood dier in je mond te stoppen, weet je ook niet anders. Maar ziek zijn heeft niet alleen het voordeel gehad voor mij, maar ook voor de dieren. Hoe kan je je goed en levend voelen als je een stuk dier wat geleden heeft en dood is in je lichaam stopt? Ik heb mij hierin verdiept, ik heb het ervaren, het maakt je geen mooier mens. Het sloopt je van binnen, of het nu is of over een aantal jaar. Het sloopt niet alleen jou, maar ook de dieren en de natuur om je heen. Hoe mooi en lief kun je voor je lichaam zijn om hier afstand van te nemen. En zo deed ik dat. Er viel een onbewust blok van mijn schouder. Dat waren weer 1000 dieren minder in een mensenleven die moesten sterven voor voedsel. We moesten ons schamen.

Daarin ben ik best hard. Ik heb een eigen kijk op mezelf en op de wereld en mijn mening is sterk. Al voelen mensen zich vaak aangevallen als ze dit lezen. Voel je niet aangevallen, neem het mee met je en denk erover na.

Mijn lichaam leert me nu vooral om goed naar mezelf te luisteren. Wat heb ik nodig, waar kan ik niet tegen, wat wil je hebben? Wil je rust? Gun het jezelf. Neem de tijd. Heb je even geen zin in mensen? Geen probleem, knuffel met je dieren. Maak het niet te moeilijk voor jezelf en voor je lichaam. Er wordt al veel te veel verwacht in deze maatschappij. Luister. Want van jou lichaam is er maar 1, en dat lichaam moet je zorgvuldig en lief voor zijn. Zo heb ik zoals ik schreef mijn lichaam jaren vervuilt met slecht eten en haat. Haat naar mezelf, de haat die ik van anderen kreeg. Nu moet dat eruit. En hoe. Het leven met buikpijn, bekkenpijn, hoofdpijn, eczeem, netelroos, jeuk, misselijkheid, moeheid en non stop moeten plassen is hard. Leven met een angststoornis en traumas ook. Vandaag kreeg ik het besef dat dit allemaal met elkaar te maken heeft. Wat een opluchting. Want als  het in verbinding staat, is het ook makkelijker op te lossen.

Ik ben optimistisch. Dat is mijn kracht. 

 

24/10/2019 19:38

Reacties (2) 

1
25/10/2019 00:07
Het enige geloof dat ik erken is het geloven in jezelf. Moed houden, misschien komt het allemaal weer een keer goed.
Wolf tegen Leonardo
25/10/2019 08:52
Thanks voor je reactie en de tijd om het te lezen :)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert