1572 Een maand later

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het is maandag 21 oktober 2019. Ik ben nu 66,5 jaar. Dat is precies 66 jaar en vijf maanden, kortom een maand na de officiële pensioenleeftijd die we op dit moment in dit land met elkaar hebben afgesproken. Overigens ben ik van mening dat we naar een flexibel pensioen toe moeten, zodat je zelf kan kiezen, maar dat terzijde.

Ik moet zeggen, het bevalt mij uitstekend. Ik heb het wel veel drukker dan toen ik nog werkte, maar dat hoor je wel vaker. Dat is ook niet zo verwonderlijk want op je werk kun je alleen maar werken en ik had met name de laatste jaren toch min of meer alles wel zo’n beetje op orde, ik zeg het voorzichtig, maar eigenlijk was het gewoon een luizenbaan en ja, als je met pensioen bent, dan moet je natuurlijk wel aan de bak.

Ik ben met een paar nieuwe zaken begonnen, niet te veel, zoals ik aanvankelijk van plan was om maar niet in dat vermaledijde zwarte gat te vallen, maar toch ben ik nu tot mijn eigen verwondering opeens geheimschrijver van het prachtige Monnickendamse Speeltorenmuseum. Het is echt zonde van je tijd als je daar niet naartoe gaat. Er is een prachtige tentoonstelling van Mieke Werners en er zijn in de herfstvakantie ook allerlei leuke activiteiten voor de kinderen.

Verder ben ik begonnen aan een boek over mijn vader en ben ik ook bezig met het schrijven van 1001 gedichten. Dat zijn geen projecten die morgen klaar zijn, maar dat is ook precies het idee. 

Een groot misverstand is de gedachte waarmee veel mensen mij tegenwoordig aanspreken: Nu je meer tijd hebt… en dan hebben ze iets leuks voor mij. Dat is echt niet het geval, dat ik meer tijd heb. Tijd is een kostbare zaak, tijd is bijzonder en tijd glijdt als zand door mijn handen. Ik heb nog nooit zo sterk de behoefte gehad aan langere dagen met nog veel meer tijd. Misschien is het een kwestie van wennen en plannen.

Naast mijn bureau staat een tas met fotoalbums die ik vorige week van mijn zus kreeg ‘om eens uit te zoeken’. Ik ben er nog niet aan toegekomen. Op mijn bureau ligt een geheugensteuntje aan de VK, dat is onze tweemaandelijkse familiekroniek, die ik vandaag wil doen en dan is het ook nog herfstvakantie, wat betekent dat we naar het Stedelijk of het Van Gogh gaan en vanaf donderdag met Jens naar Septon, bij Durbuy in België en zo gaat het maar door. Let op, ik klaag niet hè! Daar heb ik geen tijd voor. Fijne dag! Werk ze. Geniet van het leven, het duurt maar even.

Ate Vegter, 21 oktober 2019

www.atevegter.wordpress.com
www.1001gedichten.wordpress.com
 

21/10/2019 08:13

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert