Iers sprookje – Het maal van de priester

Door ZiaRia gepubliceerd in Mythen sagen en legenden

Duizenden jaren geleden geloofden de mensen in Ierland al, dat er een elfenrijk met magische wezens bestond. Dit elfenrijk zou dienen als een magische poort, waardoor elfen (en andere magische wezens, zoals onder meer pixies, kelpies, leprechauns (kabouters) e.d.) naar believen konden reizen tussen hun eigen wereld en de materiële mensenwereld. Elfen, ook wel ‘het goede volk’ genoemd, kon je immers alleen maar zien, als zij zich zichtbaar wilden maken. Echter, als je als gewone sterveling een elf beledigde of zijn of haar bezit beschadigde, waren de rapen gaar; kommer en kwel kon dan een tijd lang je deel zijn. 3c3dc0253a2e31aaa74753620354db0b_medium.

Nog steeds gaat men in Ierland voorzichtig om met de mogelijke woonplaatsen van het elfenrijk, de zogenaamde ‘fairy forts’. Deze hebben meestal als kenmerk een oude ongemoeide plaats in de natuur in vaak een typisch ronde vorm en kunnen overal in het land worden gevonden. Van oudsher worden de ‘fairy forts’ met rust gelaten. In 1999 werd de aanleg van een nieuwe weg in County Clare, een project van circa EUR 100 miljoen, zelfs onderbroken. Plaatselijke bewoners protesteerden, omdat de weg dwars door een heel oude ‘fairy bush’ zou zijn gepland en men was ervan overtuigd dat dat tot veel onheil zou leiden. Uiteindelijk werd de weg om de vermoedelijke fairy woonplaats heen geleid.

Elfen en het maal van de priester

Op een mooie avond in september was er in één van de bossen in het zuidwesten van Ierland een feest aan de gang. Bij het licht van de ondergaande zon dansten, zongen en speelden honderden elfen dat het een lieve lust was. Eten en drinken was er in overvloed en iedereen vermaakte zich kostelijk.

9fa2c49605f1be738e2605d91972486e_medium.Totdat één van hen plotseling riep:

Staak het gedrum,

Stop het gehum!

Zien jullie niet daar tussen de bomen

Een oude priester aankomen?”

De muziek viel stil, de elfen stonden even als bevroren, maar renden toen in alle richtingen om zich in het het struikgewas te verbergen. Want zo bang als de mensen waren voor de streken van de elfen, zo bang waren de elfen voor de woorden van de priesters.

9b05d890bbe987f4f81c0641233cc7b4_medium.En inderdaad, over het bospad kwam een priester, genaamd Horrigan, aangelopen. Omdat het al laat was, besloot de priester zijn reis voor die dag te stoppen en ergens onderdak te vragen. Aan de bosrand lag Inchegeela, een klein en arm dorp, dat leefde van hetgeen men in de bossen vond en wat men op de rotsachtige bodem of bij de rivier nog kon verbouwen. Priester Horrigan stapte binnen bij het eerste de beste huis dat hij zag en zei: “Mijn zegen voor allen alhier”.

In het huis woonden de jonge boer Dermod en zijn (eveneens jonge) vrouw Aislin, die net aan de bereiding van hun avondmaal wilden beginnen. “Wees welkom vader” sprak Dermod met eerbied.

1b9412a02c5d41b898ffd7c8c212846c_medium.Toen priester Horrigan vroeg om een maaltijd en een slaapplaats, maakte Aislin een kleine buiging, “Natuurlijk vader, een slaapplaats hebben wij zeker voor u”, zei ze vlug, “maar, …. als maaltijd kunnen wij u niet meer bieden dan de aardappelen, die ik nu ga koken”.

Dat is prima”, sprak priester Horrigan. Hij ging op één van de houten bankjes zitten en strekte zijn vermoeide benen.

Dermod voelde zich echter beschaamd. Had hij eindelijk zo’n hoogstaand iemand als een priester in huis en dan kon hij hem alleen maar oude aardappelen aanbieden! Maar wat kon hij doen?

Wacht even”, zei hij tegen zijn vrouw, “Ik heb vanmorgen een fuik in de rivier gelegd. Het is misschien te snel, maar ik ga toch even kijken of er al vis in zit”.

68f143d164dcda16e1b84b52c17a0d5f_medium.Dermod liep snel naar zijn visplek aan de rivier en haalde de fuik uit het water. En warempel, er zat een mooie grote zalm in! Maar toen Dermod de vis uit de fuik wilde halen, voelde hij hoe er aan de andere kant werd getrokken en … plons! De zalm ontsnapte en zwom snel weg.

Beteuterd keek Dermod de vis na. Maar toen werd hij boos, want hij begreep, dat elfen hem een poets hadden gebakken. Hij balde zijn vuist en stampte met zijn voet op de grond. “Moge pech jullie dag en nacht achtervolgen, waar jullie ook heen gaan! Als honderd helpers van de duivel alleen maar om mij en mijn gast de priester een maal van zalm te misgunnen. Jullie moeten je schamen!”

Plotseling zag hij enkele tientallen elfen voor zich staan. “Dat is niet waar”, sprak één van hen. “We waren maar met een dozijn en een half, die aan jouw fuik trokken”.

e5f8f28d13d29755678e35ae9d580f1b_medium.Dermod keek de kleine spreker verdwaasd aan, waarop deze vervolgde: “Maak je niet ongerust over het maal van de priester. Wanneer je nu naar huis gaat en hem één vraag namens ons wil stellen, dan zal er een tafel vol met de heerlijkste schotels voor je neus verschijnen”.

Ik wil niets met jullie te maken hebben!”, sprak Dermod bevreesd, want alles wat hij ooit had gehoord over boze streken van de elfen kwam in zijn gedachten. Hij vervolgde: “Ik ben u zeer erkentelijk voor uw aanbod, maar ik weet beter dan mijzelf met huid en haar, ziel incluis, aan u of aan andere magische wezens te verkopen voor een rijke maaltijd. En buiten dat, ik weet zeker, dat vader Horrigan mijn zieleheil belangrijker vindt dan wat u hem kunt voorschotelen.”

De kleine spreker van de elfen was echter niet onder de indruk van Dermods afwijzing. “Maar wil je,” zei hij, “ongeacht ons aanbod, de priester toch één algemene vraag voor ons stellen?”

Dermod dacht er even over na en besloot toen, dat niemand schade of schande kon ondervinden door het stellen van een algemene vraag. “Ik zie geen bezwaar”, zei hij uiteindelijk, “Maar ik wil verder helemaal niets te maken hebben met jullie tovenarij, denk daaraan!”

Goed”, zei de elf, “Ga naar de priester en vraag hem of ook de zielen van het goede volk, van ons, worden gered op de Dag des Oordeels, zoals dat met de zielen van goede christenen zal gebeuren. En kom direct met zijn antwoord terug, zodat wij het voor altijd weten.”

35320721d464c4dde7c6aa8ad4d22744_medium.Dermod liep terug naar huis, waar hij de gekookte aardappelen in een schaal op tafel zag staan. Aislin schepte net de grootste en mooiste er van op het bord van priester Horrigan.

Uwe heiligheid”, vroeg Dermod deemoedig, “Mag ik u een algemene vraag stellen?”

Natuurlijk”, sprak de priester.

Ik vraag u om vergeving als mijn vraag onbetamelijk is, maar zullen de zielen van het goede volk worden gered op de Dag des Oordeels?”

Priester Horrigan keek verbaasd op. “Wie heeft je gevraagd mij deze vraag te stellen?” vroeg hij, terwijl hij Dermod met zijn strenge ogen aankeek. Dermod werd er ongemakkelijk van.

Ik vertel geen leugens, maar spreek mijn hele leven al de waarheid”, zie hij. “Het was het goede volk zelf, dat mij verzocht u deze vraag voor te leggen. Zij wachten met duizenden bij de oever van de rivier tot ik met uw antwoord terug kom.”

Ga terug en zeg hen”, zei priester Horrigan, “Dat als zij het antwoord willen weten, zij hier moeten komen en mij dit in persoon moeten vragen. Dan zal ik hen deze en welke andere vraag dan ook met het grootste plezier beantwoorden”.

Dermod deed zoals priester Horrigan had gezegd, maar toen de elfen hoorden, dat zij naar de priester toe zouden moeten komen, vluchtten zij in alle richtingen weg, zo snel dat Dermod verbijsterd achterbleef.

1c460cdf6b4b3e64784a33abd5612c0d_medium.Toen hij weer naar huis terugliep, dacht hij verbaasd: “Hoe is het mogelijk dat het machtige goede volk zo bang is om te praten met priester Horrigan? Banger zelfs dan voor hun zieleheil op de Dag des Oordeels?” Onder de indruk van de macht van de woorden van de priester, speet het Dermod nu nog meer, dat hij hem niet meer dan gekookte aardappelen kon voorzetten en dat die mooie, grote zalm in zijn fuik hem was ontglipt.

 

Verteld door:

© ZiaRia.

(2019) Foto's: Office.microsoft.com, Pixabay.com, Wikimedia Commons.

 

df47814fcd80a1c7cb479a73466d66cf_medium.Kijk voor andere artikelen en verhalen eventueel ook eens naar:

Portugees-sprookje-De-soepsteen

Braziliaans-sprookje-Waarom-de-zee-kreunt

Russisch-sprookje-Morozko-of-de-geschenken-van-Vader-Vorst

Thais-sprookje-De-slimme-aap

Italiaans-sprookje-Het-loon-van-de-pelgrim

 

Of lees verder op:

https://tallsay.com/ziaria of

https://ziariasblog.wordpress.com/

 

17/10/2019 17:05

Reacties (12) 

07/11/2019 23:05
Ik houd wel van dit soort verhalen. geweldig.
1
23/10/2019 20:10
apart verhaal.. wellicht wordt gesuggereerd dat elven ..demonisch zijn
24/10/2019 13:13
Vanuit de kerk zeker. Maar de gewone Ieren houden - tot op de dag van vandaag - een slag om de arm, want elfen kunnen je ook goedgezind zijn en daadwerkelijk helpen.
1
18/10/2019 08:07
Wat een leuk sprookje! Bijzondereigenlijk, die angst van de elfen voor priesters; waren ze misschien bang bekeerd te worden?
1
ZiaRia tegen Oxalis
18/10/2019 08:09
Zou best kunnen. Eenmaal bekeerd, zou het uit zijn met het feesten voor de elfen en dat wilden zij natuurlijk niet.
1
18/10/2019 08:05
Heel leuk verhaal en eigenlijk geen wonderbaarlijk happy end: het waren alleen maar aardappelen en het bleven alleen maar aardappelen voor de maaltijd.
1
17/10/2019 23:38
Wat een leuk verhaal.
Ik ben dan wel geen elf, maar met priesters heb ik ook niet veel op.
1
18/10/2019 08:09
Ik ook niet!
1
17/10/2019 20:29
Het goede volk...ja, ja! Graag gelezen.
18/10/2019 08:11
Behalve plaagstreken, hielpen de elfen mensen wel eens onverwacht; waarschijnlijk hebben ze daar die bijnaam aan overgehouden. Of men hoopte de elfen met het compliment goedgunstig te stemmen, dat kan ook.
1
17/10/2019 19:27
Oh meis, wat heerlijk geschreven en hier heb ik echt van genoten.
1
18/10/2019 08:11
Leuk, daar word ik blij van!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert