Stoppen met roken

Door Cathz gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Terwijl ik dit schrijf ben ik al wat jaartjes gestopt. In de dertig jaar dat ik rookte heb ik wel vaker stop pogingen gedaan, altijd zonder succes. Ook heb ik vaak geprobeerd minder te roken maar dat lukt al helemaal niet. Ik ben dan ook jaloers op de mensen die dat wel kunnen. Af en toe een sigaretje en dan weken, maanden niets. Maar misschien is dat helemaal niet iets om jaloers op te zijn. Ik heb ooit gelezen in het boek van Allen Carr dat deze mensen het eigenlijk nog zwaarder hebben dan full time rokers maar ik zie niet echt in waarom. Toch heerlijk als je dat kunt.

 

De reden om nu echt te stoppen overviel me op de terugreis van een heerlijke vakantie. We waren tien dagen all inclusive in Turkije geweest en het was heerlijk. Nee het was fantastisch. Wij zijn/ waren niet zo van die zon, strand en zee vakantiemensen en we hadden ook nooit echt het budget er voor maar we kregen deze reis aangeboden van onze familie voor ons huwelijk. Nou…dat hadden we eerder moeten doen. Tien heerlijke dagen, lekker luieren in de zon. Af en toe mooie bezienswaardigheden bezoeken. Drie maal per dag heerlijk eten en elke avond geweldig entertainment. Dit klinkt allemaal nogal burgerlijk. Dat klopt, het was geweldig. De laatste dag van onze vakantie zaten we wat bedroeft bij het zwembad te genieten maar ook te wachten tot het tijd was om naar huis te gaan. We hadden daar allebei geen zin in. Toen het zover was en we in de bus zaten op weg naar Antalya Airport zei ik dat ik volgend jaar wel weer wilde gaan, jammer dat het zo’n aanslag op de portemonnee is. Mijn man antwoordde toen, eigenlijk meer grappend “dan moet je stoppen met roken”. Ik gaf daar niet direct antwoord op maar maakte in mijn hoofd een rekensommetje. Het kwam er op neer dat ik in een jaar tijd tien dagen all inclusive inclusief zakgeld de lucht in blies. Daar schrok ik van. Natuurlijk had ik wel eerder eens uitgerekend wat roken kostte per jaar maar nu had ik een prijskaartje met een doel.

 

Op Antalya Airport aangekomen stak ik uiteraard eerst een sigaret op. We hadden dik anderhalf uur in de bus gezeten en ik was er aan toe. Uiteraard was ik niet de enige dus daar stonden we bij de rookpaal. Mijn man, die niet rookt, wilde graag naar binnen. Hij is altijd wat onrustig als er dingen geregeld moeten worden en al helemaal als we niet goed weten hoe, waar en wat. Zo nu dus ook dus drukte ik mijn halve peuk uit en ging mee naar binnen. Het inchecken en langs de douane verliep allemaal gladjes en voor we het wisten waren we in het gedeelte met de winkeltjes en restaurantjes. Ik had al snel in de gaten dat er niet gerookt mocht worden op het vliegveld. Dat was geen verrassing. Op Schiphol mocht dat uiteraard ook niet maar daar was wel een rokersgedeelte. Een achteraf kamertje in een Ierse Pub. Een donker, smerig stinkhol. Er hingen diverse borden op Antalya Airport waarop stond dat er nergens gerookt mocht worden en dat overtreding zou worden bestraft. Ik nog zoeken naar een zinnetje “maar daar en daar kunt u wel roken” maar dat zinnetje stond er niet. Nadat we wat gegeten hadden (voor de hoofdprijs) begaven we ons naar de gate. Het zou nog wel even duren maar rond gesnuffeld in de winkeltjes hadden we al gedaan en we waren toch niet van plan iets te kopen in de tax free shops. Sigaretten hadden we al in het winkeltje onder ons hotel gekocht. “Ik kan hier nergens roken geloof ik” zei ik toen we op de bankjes neerplofte. “Nah, misschien wel. Moet je even rondkijken”. Dat deed ik maar ik wist dat het niet zo was. Dus liep ik doelloos rond op het vliegveld, om me heen kijkend en nogmaals die borden lezend terwijl ik wel beter wist. Terug gekomen vertelde ik dat roken niet mogelijk was dus gingen we samen nog een rondje tegen beter weten in. Ik werd behoorlijk pissig en toen we uiteraard ook nog eens uren moesten vliegen zonder te roken was mijn humeur tot een dieptepunt gedaald. Na de landing ook nog eens heel lang wachten op de koffer. Op weg naar de auto eindelijk een sigaret maar ook die moest ik halverwege weer weggooien want de wandeling naar de auto was veel te kort. Toen ik in de dagen erna mijn pakjes Turkse sigaretten op rookte dacht ik “waar ben ik nou helemaal mee bezig”.

 

Op een oktober rond een uur of tien rookte ik mijn laatste sigaret. Ik had me al aangemeld op een stoppen met roken forum voor het nodige steuntje in de rug van mede stoppers. Dus postte ik dat ik mijn laatste sigaret had gerookt en begon vol goede moed aan mijn nieuwe missie. Eenmaal thuis gekomen eind van de dag vertelde ik thuis dat ik gestopt was waarop mijn dochter zei dat zij ook maar ging stoppen omdat ze de centjes wel voor andere dingen kon gebruiken. Ze had nog een pakje over van mijn Turkije sigaretten. Meteen maakte ik de stomme fout door te zeggen dat ik haar dan wel zou helpen het pakje leeg te maken, STOM. De volgende ochtend kocht ik een pakje peuken en had daar meteen spijt van. Weggooien ging me iets te ver dus die dag, op weg terug naar huis, heb ik de ene na de andere sigaret gerookt. Het was bijna een straf. Sigaret toen ik naar de bus liep, sigaret toen ik op de bus wachtte, sigaret toen ik uitstapte en naar de tram liep, sigaret toen ik op de tram wachtte. Tijdens het wachten op die tram kwam er een dakloze vrouw naar me toe. Waarschijnlijk junk of iets in die richting. Ze vroeg me eerst om geld maar dat had ik niet cash en ook al had ik het wel…Toen vroeg ze me een sigaret. Ik heb een hele hand uit het pakje gegraaid en aan haar gegeven. ’s Avonds heb ik er nog een of twee gerookt en toen het restant verfrommeld in de vuilnisbak gegooid. Express verfrommeld zodat ik ze niet de volgende morgen uit de bak kon vissen, jakkes. Dat waren mijn laatste sigaretten.

 

 

Zoals ik al zei, het valt me best mee. Natuurlijk zijn er moeilijke momenten, vooral ’s morgens na het ontbijt bij het eerst bakkie koffie maar verder gaat het eigenlijk prima. Dagelijks gaat er "niet roken geld" naar de spaarrekening en dat loopt aardig op. Eerlijk gezegd is het haast een bevrijding. Nooit meer op hete kolen zitten omdat je ergens niet mag of kan roken. Nooit meer de smaak van dooie muizen in je mond of de geur die je verspreid na het roken. De geur die ik nu zo goed bij andere ruik. Nooit meer ergeren aan mijn vieze gele, ja bruine tanden die ik dan met een speld schoon krabde. En nooit meer dat zielige tafereel zoals op het vliegveld afgelopen zomer.

 

Kortom, had ik eerder moeten doen. 

 

 

17/10/2019 13:57

Reacties (3) 

2
20/10/2019 23:48
Met Candice eens stoppen met roken moet je willen. Een zonvakantie was jouw drijfveer (al hoop ik dat jullie Turkije even links laten liggen).
2
18/10/2019 19:54
Ik rook nu 60 jaar, en mankeer niks. Geen rook-gerelateerde kwaaltjes, geen kuchjes in de ochtend.
Geld is geen kwestie, maar de rookverboden wél. Geen openbaar vervoer sinds 2003 dus (gelukkig loopt mijn rijbewijs nog tot mij tachtigste) , geen vliegreizen langer dan een uurtje meer - hoeft ook niet. Ik heb zo ongeveer de hele wereld gezien, met uitzondering van Zuid-Amerika, Australië en de Antarktis. Sinds 9-11 is er toch geen bal meer aan, met al die controles en chicanes. Café's en kroegen waren toch al niet mijn stijl, sinds mijn studententijd. En Turkije? Erdogan vetmesten ze...
2
17/10/2019 16:23
Ik kreeg in januari 2016 een ongeluk met mijn beauty (mijn auto) en dat kostte me mijn kaak en nog wel meer en toen rookte ik al ruim 40 jaar, maar stopte spontaan omdat ik het geen gezicht vond om te roken met een lege bek en een hopeloos scheve kaak. Stoppen met roken moet je willen en als je wilt stoppen dan kan je dat. Bij twijfels gewoon niet doen.

Mis het totaal niet, nou drink ik ook geen koffie dus van die combinatie had ik totaal geen last. Maar het ging me evengoed best makkelijk af, ondanks de ruime veertig rookjaren.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert